[Το πνεύμα του τόνου] Αγώνες ζωής

Στον ανεμοστρόβιλο της Ιστορίας οι άνθρωποι πάντα πάλευαν και παλεύουν για το δίκιο της ζωής, της εργασίας, το οποίο τους αναγνωρίζεται μεν, καταπατείται δε αιωνίως με τρόπους και μεθόδους άλλοτε ήπιους, άλλοτε ακραία σκληρούς. Αγώνες αιματηροί, απέλπιδες, με χιλιάδες θύματα, για δημοκρατία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, ανθρώπινα δικαιώματα και άλλοι για τον επιούσιο, για το δικαίωμα στην εργασία και τις απορρέουσες απ’ αυτήν νόμιμες απολαβές (συντάξεις, περίθαλψη), κερδισμένες με κόπους, θυσίες και αίμα.

Η Αραβική Ανοιξη γέννησε ελπιδοφόρα μηνύματα σε λαούς επί χρόνια καταδυναστευόμενους από απεχθή αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Οι πλατείες γέμισαν κραυγές αντίστασης, θέλησης και απόφασης για μιαν άλλη, ελεύθερη μελλοντική πορεία ζωής. Δυνάστες έπεσαν κάτω από τη λαϊκή οργή (Αίγυπτος), άλλοι λιντσαρίστηκαν (Λιβύη), οι εξελίξεις πάντως παραμένουν αμφίρροπες, παρά τις εκλογές σε κάποιες χώρες. Στη Συρία, παρά την παγκόσμια κατακραυγή, Αραβικός Σύνδεσμος, Ευρώπη, ΟΗΕ ζητούν την αποχώρηση του προέδρου Μπασάρ Αλ Ασαντ και το σταμάτημα της αιματοχυσίας, εκείνος απεκδυόμενος πάσα ευθύνη για τα χιλιάδες θύματα ομοεθνών του (4.500), ανάμεσά τους αθώα παιδιά, υποκρίνεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα, δεν ευθύνεται για τις δυνάμεις ασφαλείας και στρατού και πως ό,τι συνέβη εναντίον των σύρων διαδηλωτών (συλλήψεις, δολοφονίες εν ψυχρώ, βασανιστήρια, βιασμοί) διαπράχθηκε από συνωμοτικές ομάδες, ωθούμενες εκ του εξωτερικού. Ανεύθυνος, τρελός, αδίστακτος; Μάλλον η εξουσία ούμπερ άλες!

Στην «ελεύθερη» Δύση τα συμφέροντα ασύδοτων αγορών, πέραν πάσης ηθικής, καταδικάζουν «Αγανακτισμένους», άγρια πληττόμενους από την οικονομική κρίση εργαζομένους στην ανέχεια με τη σύμφωνη γνώμη ανίκανων ηγετών. Οι πλατείες βοούν. Το αδιέξοδο μεγαλώνει. Η απελπισία οδηγεί ζωές στην αγχόνη.