Προσοχή στις παγίδες που κρύβει η αναχρηματοδότηση

η αναχρηματοδότηση μπορεί να είναι κίνηση που υπόσχεται κέρδη, όσοι όμως προχωρήσουν σε αυτήν θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί καθώς κρύβονται «ακριβές» παγίδες, με ψιλά γράμματα και κρυφές χρεώσεις. Η πιο κλασική από αυτές αφορά την αύξηση της διάρκειας στα στεγαστικά και τα καταναλωτικά δάνεια. Μπορεί με τον τρόπο αυτόν ο δανειολήπτης να μειώνει κατακόρυφα τη δόση του, στο τέλος της ημέρας όμως πληρώνει αρκετά περισσότερους τόκους, ακόμα και αν το ονομαστικό επιτόκιο είναι χαμηλότερο.

Αντίστοιχα, κατά τη μεταφορά οφειλών σε καταναλωτικά δάνεια, αρκετά συχνά, μόλις ο πελάτης εξοφλήσει, η τράπεζα δεν κλείνει το δάνειο αλλά το μετατρέπει σε ισόποσο ανοικτό. Αυτό σημαίνει ότι ο δανειολήπτης μπορεί να τραβήξει άμεσα χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες του. Με τη διαφορά ότι ακόμα και αν δεν το κάνει, τα ανοικτά δάνεια επιβαρύνονται με ετήσια έξοδα, τα οποία φτάνουν τα 150 ευρώ. Για να τα αποφύγει κανείς θα πρέπει να ζητήσει ο ίδιος από την τράπεζα να κλείσει οριστικά την οφειλή, αλλιώς στο τέλος του έτους θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Επίσης τσουχτερή παγίδα είναι η επιβολή τόκων σε όλο το ποσό της πιστωτικής κάρτας στην περίπτωση μερικής εξόφλησης. Δηλαδή, αν κάποιος μεταφέρει – για παράδειγμα – 3.000 ευρώ από μια άλλη τράπεζα αλλά πληρώσει μόνο τα 2.000 ή τα 2.500 ευρώ, στο τέλος του μήνα θα του επιβληθούν τόκοι για όλο το αρχικό χρέος, ακόμα και αν στην πραγματικότητα οφείλει σαφώς λιγότερα χρήματα. Η παγίδα αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα τσουχτερή στην περίπτωση μεγάλων μεταφορών, καθώς οι τόκοι είναι της τάξεως του 18% με 20%. Προκειμένου να αποφύγει κανείς τον συγκεκριμένο σκόπελο θα πρέπει να αποπληρώσει έγκαιρα το σύνολο του ποσού.