Στη Νέα Υόρκη «ενώνονται» ξανά οι θησαυροί

Θησαυροί που τους… δίχασε ο χρόνος συναντώνται ξανά για πρώτη φορά – όπως τα ασημένια πινάκια από τη Λάμπουσα της Κύπρου. Εργα τέχνης που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα – όπως ελεφαντοστέινα πλακίδια από τη Μαρώνεια. Και πολύτιμα ευρήματα που για πρώτη φορά ταξιδεύουν εκτός Ελλάδας – όπως τα αγαλματίδια από την Κόρινθο που απεικονίζουν αρχαιοελληνικές θεότητες – είναι μερικά μόνο από τα 170 αντικείμενα που δίνουν δυναμικό «παρών» στη Νέα Υόρκη.

Παρουσιάζονται στην έκθεση «Μετάβαση προς τον χριστιανισμό, η τέχνη στην ύστερη αρχαιότητα, 3ος-7ος αι. μ.Χ.» που εγκαινιάστηκε χθες στο Olympic Tower του Μανχάταν από τον υπουργό Εθνικής Aμυνας και αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Αβραμόπουλο. Εκθεση την οποία διοργανώνει το Θυγατρικό Κοινωφελές Ιδρυμα Ωνάση της Νέας Υόρκης σε συνεργασία με το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και με την ακαδημαϊκή υποστήριξη μιας συμβουλευτικής επιτροπής από το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πρίνστον.

Ψηφιδωτά, εικόνες, γλυπτά, αρχιτεκτονικά μέλη, επιγραφές, νομίσματα, λειτουργικά σκεύη, κοσμήματα και αντικείμενα οικιακής χρήσης που αποκαλύπτουν το μέγεθος της δημιουργικότητας της ύστερης αρχαιότητας συνθέτουν μια επίκαιρη έκθεση και ρίχνουν φως σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας, την περίοδο από τον 3ο ώς τον 7ο αι. μ.Χ., την εποχή δηλαδή της μετάβασης από τα ρωμαϊκά στα βυζαντινά χρόνια και από την εγκατάλειψη του παγανισμού ώς την επικράτηση του χριστιανισμού.

«Το θέμα της μετάβασης προς τον χριστιανισμό σχετίζεται άμεσα με τη σημερινή εποχή», υποστηρίζουν η διευθύντρια του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Ευγενία Χαλκιά και η αναπληρώτριά της Αναστασία Λαζαρίδου, οι οποίες επιμελούνται την έκθεση σε συνεργασία με τον ομότιμο καθηγητή Ιστορίας και μέλος της ακαδημαϊκής συμβουλευτικής επιτροπής από το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πρίνστον Πίτερ Μπράουν. «Ξεκινώντας από το αξίωμα ότι τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα, ότι η ορμή των πραγμάτων εξακολουθεί να υπάρχει για κάποιο διάστημα ακόμη και όταν αυτά έχουν παρέλθει, ότι για να δημιουργηθεί κάτι θα πρέπει να υπάρχει πρώτα η ανάγκη γι’ αυτό και ότι για να χαθεί κάτι θα πρέπει να έχει ξεπεραστεί, συμπεραίνουμε ότι τα πάντα, είτε είναι απτά είτε όχι, είναι προϊόντα συνεχών εξελίξεων, μεταλλαγών και ανακατατάξεων».