Φοίβη

Της χαμένης

άνοιξης ανήμερα

Κυρία Φοίβη,

καλή δύναμη.

Πού να περνούσε ποτέ από το μυαλό του μακαρίτη Στρατή Τσίρκα πως το βιβλίο του «Ακυβέρνητες Πολιτείες» θα μπορούσε να συμπεριλάβει και την πατρίδα του μεταξύ αυτών! Αν ζούσε και έβλεπε τη σημερινή άναρχη κατάσταση της χώρας ασφαλώς θα έγραφε ακόμη ένα βιβλίο με τίτλο «Ανοχύρωτες πολιτείες». Δεν εργάζεται κανένας, όλοι βρισκόμαστε στους δρόμους και όποιον πάρει ο Χάρος. Η κυβέρνηση αδύνατη να επιβάλλει την τήρηση των νόμων απέθεσε τις ελπίδες της στο αίσθημα να αντικαταστήσει όλους τους νόμους και την τήρηση του Συντάγματος στον πατριωτισμό του όχλου. Η Ελλάδα μετετράπη σε μία απέραντη αρένα μονομάχων και όλοι κραυγάζουν, για το συμφέρον του ο καθένας.

Αλλά και οι πολιτικοί σφυρίζουν αδιάφορα και σχεδιάζουν το προσωπικό τους συμφέρον, οι δε δηλώσεις τους είναι χρησμοί Πυθίας.

Ο κ. Σαμαράς έψαχνε ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός στους αγανακτισμένους και η Αριστερά φωνασκεί και ενεργεί σαν τον λύκο σε αφύλαχτο μαντρί. Την πλούσια γλώσσα μας τη μετέτρεψαν σε αργκό, άλλα λέγουν, άλλα σκέπτονται και άλλα εννοούν, ανασκευάζοντας θέσεις όπως αλλάζουν πουκάμισα. Η κατακερματισμένη Αριστερά μέσα στον σάλο του όχλου προσπαθεί να προσπορισθεί οφέλη.

Τι θα γινόταν εάν ένας νέος Γκοτζαμάνης επιτίθετο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Τι θα έκαναν οι σωματοφύλακές του; Μήπως κάποιοι οραματίζονται ένα νέο ’36; Η δική του γενιά πέρασε την προηβική και ηβική ηλικία ανάμεσα στα στρατεύματα Κατοχής και τους καθοδηγητές του ΚΚΕ που τότε αλώνιζαν όλη την Ελλάδα.

Αγραφοι πίνακες εμείς και κάτω από την άγνοια της εποχής ό,τι μας έλεγαν και ακούγαμε το θεωρούσαμε πρωτόγνωρο. Η άγνοια και η νεανική μας ορμή έκαναν το θαύμα τους στο έργο εκείνων των καθοδηγητών αφού πιστεύαμε πως όλα ήταν εφικτά. Ελευθερία, εργασία, παιδεία, κάτω οι τσιφλικάδες του καπιταλισμού, μπουρζουαζία κ.ά. Αποτέλεσμα: Εμφύλιος πόλεμος, μαυροφορεμένες γυναίκες, ορφανά και η χώρα σωροί από ερείπια και φτώχεια.

Δεν αρνείται κανένας πως από την οικονομική κρίση οι ανοχές μας ξεπέρασαν τα εσκαμμένα. Ομως βρεθήκαμε προ τετελεσμένης κρίσης που σοβεί ύστερα από πολλά χρόνια κακοδιοίκησης, σπατάλης και κάθε είδους οικονομικών εγκλημάτων. Η λύση όμως δεν θα δοθεί στους δρόμους με αλληλοσυγκρουόμενες τάξεις εργαζομένων, με ετερόκλητα αιτήματα και επιδιώξεις. Εκατοντάδες οικονομολόγοι πέρασαν από κανάλια, αλληλοαναιρέθηκαν όλοι και δεν κατόρθωσαν να συναντηθούν σε μια γραμμή. Τα μόνα που μας χρειάζονται και δεν τα έχουμε είναι σύνεση – υπομονή – εγκράτεια – σεβασμός προς αλλήλους και εργασία. Τα δάνεια από την εποχή του Αβραάμ αξίωναν πάντα την επιστροφή τους.

Με πραότητα και ελεύθερη σκέψη, φιλικά, Βασίλης Λαρισαίος

Μπορεί να μην έγραψε ο Στρατής Τσίρκας (που φέτος γιορτάζονται με ειδικές εκδηλώσεις τα 100 χρόνια από τη γέννησή του) για «ανοχύρωτες πολιτείες» απέναντι σε κάθε παρανομία και ανόητη μεγαλοστομία, αγαπητέ Βασίλη, αλλά έγραψε ένα έργο που έρχεται και «δένει» με το σήμερα, μετά την ψευδαίσθηση – καταχρεωμένης – ευημερίας που μας πλασάρισαν τις τελευταίες δεκαετίες οι αδίστακτοι πολιτικοί μας: «Χαμένη άνοιξη»…

Επεσαν κι

οι κουκούλες!

Αγαπητή Φοίβη,

Σε παγκόσμιες διαδηλώσεις κατά τραπεζών, κερδοσκόπων και κυβερνήσεων έγιναν ταραχές και στη Ρώμη. Εκεί το λεγόμενο Μαύρο Μέτωπο (Black Blocker – κουκουλοφόροι και λοιποί κρυπτόμενοι) όχι μόνο απομονώθηκαν και από την πλειονότητα των διαδηλωτών αλλά μέλη του πιάστηκαν από ειρηνικούς διαδηλωτές και παραδόθηκαν στην Αστυνομία, μόλις αυτά άρχισαν να καταστρέφουν και να χτυπούν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Μεταξύ των βανδαλισμών κάηκε και αυτοκίνητο που ανήκε σε άνεργο. Λέτε να ήταν… κακός καπιταλιστής, επειδή υπήρξε κάτοχος αυτοκινήτου; Επιπλέον αποδοκιμάστηκαν με φράσεις όπως «αλήτες, φασίστες».

Να υποθέσουμε ότι αυτά θα αποτελέσουν παραδείγματα προς μίμηση και στη χώρα μας ή να συνεχίζουμε να θεωρούμε το κάψιμο του διπλανού μας επανάσταση;

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης –

Καβαλιώτης, Γερμανία

Δεν αλλάζουν, αγαπητέ Χρίστο, τα πατροπαράδοτα έθιμα και οι παραδόσεις, ούτε με μία ούτε με δέκα κρίσεις. Το «δεν θέλω κατσίκα, θέλω να πεθάνει η κατσίκα του διπλανού» είναι δόγμα ριζωμένο βαθιά στον Νεοελληναρά. Οπως και το «φταίνε όλοι οι άλλοι» (εκτός από τον ίδιο).