«Τότε που η κυβέρνηση διψούσε για αίμα…»

Οι πολιτικές συνωμοσίες του παρελθόντος τον ιντριγκάρουν. Ακόμη και όταν συμμετέχει σε αυτές από την καρέκλα του σκηνοθέτη, ανοίγοντας φακέλους όπως εκείνος της δολοφονίας του 16ου προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν που παρουσιάζεται στην ταινία «Υποπτη συνωμοσίας» (από 8/12 στις ελληνικές αίθουσες). Εκείνο που προβληματίζει ωστόσο τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ είναι το σύγχρονο πολιτικό τοπίο.

«Τι πιστεύω για τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα; Οτι δίνει μια μεγάλη μάχη…» σχολιάζει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης. Για τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους δεν έχει και πολλά να πει. «Μόνον ότι η ιστορία θα δείξει πού μας οδηγούν οι κινήσεις της κυβέρνησής του» λέει.

Αφήνει όμως «τον έξυπνο θεατή να κρίνει αν υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ του αγώνα του Μπους εναντίον της τρομοκρατίας και του δικαστικού αγώνα για τη δολοφονία του Λίνκολν που οδήγησε αθώους και ενόχους στη θανατική ποινή». Πολλοί γνωρίζουν ότι ο Αβραάμ Λίνκολν δολοφονήθηκε από τον ηθοποιό Τζον Γουίλκς Μπουθ στο θέατρο «Φορντ» της Ουάσιγκτον το 1865. Η ταινία ωστόσο επικεντρώνεται στην ιστορία της Μαίρης Σάρατ, της ιδιοκτήτριας του πανδοχείου όπου οι συνωμότες κατέστρωσαν το σχέδιο για τη δολοφονία. Το δικαστήριο την έκρινε ένοχη για τη συνωμοσία, δίχως ωστόσο να υπάρχουν στοιχεία εναντίον της. Ηταν η πρώτη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

«Την εποχή εκείνη η κυβέρνηση διψούσε για αίμα, παραβιάζοντας κάθε συνταγματική αρχή, την ίδια τη δικαιοσύνη και την ελευθερία του ατόμου. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν η Μαίρη Σάρατ ήταν αθώα ή ένοχη» σχολιάζει ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος το 2007 σκηνοθέτησε την ταινία «Λέοντες αντί αμνών» με θέμα την εισβολή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν.

«Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν ασχολούμαι με πολιτικές ιδεολογίες. Με ενδιαφέρει περισσότερο η προστασία του περιβάλλοντος» λέει στην ισπανική εφημερίδα «El Pais».

Ηταν μακρύς ο δρόμος που διήνυσε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ: από την εποχή όπου ήταν ένας ακόμη ξανθός, γοητευτικός ηθοποιός με μεγάλες προοπτικές έως σήμερα που καταπιάνεται με την Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Βρίσκομαι πάντα σε κίνηση, ενώ παράλληλα προσπαθώ να είμαι πιστός στις αρχές μου. Το πάθος είναι η δική μου κινητήρια δύναμη» λέει.

Υπήρχε μια περίοδος όπου το μόνο που ήθελε ήταν να απομακρυνθεί από τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Δεν τα κατάφερε. «Το 1966 δοκίμασα να τα παρατήσω όλα. Να κάνω μποέμικη ζωή στην Ισπανία με την τότε σύζυγό μου, Λόλα βαν Γουάγκενεν, και τα παιδιά μας. Οταν όμως μου έκαναν την πρόταση να παίξω στην ταινία “Ξυπόλητοι στο πάρκο”, δεν είπα όχι. Αποχαιρετώντας για πάντα την μποέμικη ζωή» εξηγεί.