Πλεονεκτήματα, αλλά και δυσκολίες έχει η συμβίωση

Στην πρόσφατη μελέτη που πραγματοποίησε η ερευνήτρια Μαρία Ιακώβου με τίτλο «Φεύγοντας από το σπίτι στην ΕΕ» διαπιστώνεται ότι οι διαφορές στην ηλικία που εντοπίζονται στις ευρωπαϊκές χώρες σχετικά με το πότε εγκαταλείπουν τη γονεϊκή εστία οφείλονται σε οικονομικούς παράγοντες. «Στη Νότια Ευρώπη, βέβαια, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την τάση των γονέων να θέλουν να κρατούν τα παιδιά τους περισσότερο. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστική περίπτωση, μαζί με την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, αλλά και τη Σλοβενία. Σε όλες αυτές τις χώρες οι οικογενειακοί δεσμοί είναι εξαιρετικά δυνατοί. Στη Δανία οι περισσότεροι νέοι άνδρες εγκαταλείπουν την οικογενειακή στέγη λίγο μετά τα 20 τους χρόνια, ενώ στην Ελλάδα μετά τα 30».

Οικονομική σταθερότητα, υψηλή ποιότητα ζωής αλλά και… σπιτικές υπηρεσίες απολαμβάνουν οι νέοι οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν με την οικογένειά τους. «Είναι γεγονός ότι δεν έχω να σκεφτώ για ενοίκιο, το πλύσιμο των ρούχων ή την καθαριότητα του σπιτιού. Γνωρίζω ότι κάθε μέρα θα έχω σπιτικό φαγητό και φυσικά την οικονομική ενίσχυση όταν χρειαστεί. Ολα αυτά είναι για μένα δεδομένα», εξηγεί η Αργυρώ Τζιτζή. Η συμβίωση παρ’ όλα αυτά έχει και δυσκολίες καθώς, όπως επισημαίνει η Μαρία Ιακώβου, σε ένα σπίτι ενηλίκων θα πρέπει να κρατηθούν οι ισορροπίες. «Συχνά παρατηρείται οι νέοι να στερούνται στιγμές ελευθερίας ή ανεξαρτησίας. Πάντως, υπάρχουν δυσκολίες και για τους ίδιους τους γονείς, καθώς πολλές φορές δυσανασχετούν για τις πρόσθετες δουλειές που κάνουν για τα ενήλικα παιδιά τους».

Θα ήθελε να μείνει μόνος του, ωστόσο μια τέτοια εξέλιξη για τον νεαρό Βενιζέλο Σταγάκη δεν είναι εφικτή. Σε λίγους μήνες παίρνει το πτυχίο του από το Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, «όλο αυτό το διάστημα όμως δεν μπορούσα να εργάζομαι, άρα δεν είχα δικά μου έσοδα, γεγονός που δεν μου επέτρεψε ούτε να νοικιάσω σπίτι μόνος μου ούτε ακόμη και με συγκάτοικο». Το να μείνει μόνος του δεν είναι άλλωστε στα άμεσα σχέδιά του. Η εύρεση εργασίας είναι προτεραιότητά του, «ακόμη όμως και αν βρω, πάλι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συντηρώ μόνος μου ένα νοικοκυριό».