Διακομματικό… το «κόμμα» του Τύπου

Από την Ευρωβουλή ξεκίνησε τη μεταπήδησή του στην πολιτική, το 1999, ο δημοσιογράφος Πέτρος Ευθυμίου, αν και είχε υπηρετήσει παλαιότερα στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου ως γενικός γραμματέας. Το 2000 ανέλαβε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Παιδείας, έκτοτε εκλέγεται βουλευτής και από το 2010 είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ.

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, πεπειραμένος δημοσιογράφος με θητεία και στα ηλεκτρονικά μέσα, ανέλαβε το 2000 εκπρόσωπος Τύπου του Κ. Καραμανλή, εξελίχθηκε στον πιο στενό συνεργάτη του και μετείχε στις κυβερνήσεις του πλην της τελευταίας, στην οποία τη θέση του ως πορτ παρόλ πήρε ο – επίσης δημοσιογράφος – Βαγγέλης Αντώναρος.

Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, με θητεία σε πολλά μέσα ενημέρωσης και κυρίως στην τηλεόραση, άφησε τη δημοσιογραφία για τη Βουλή το 2000 και υπήρξε υπουργός Απασχόλησης στην πρώτη κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή το 2004 και εκλέγεται ανελλιπώς βουλευτής με τη ΝΔ.

Με την επάνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1993, ο παλαιός δημοσιογράφος Γιώργος Λιάνης, που έβγαινε βουλευτής Φλώρινας από το 1989, τοποθετήθηκε υφυπουργός Αθλητισμού.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης άφησε τη δημοσιογραφία για την πολιτική και έγινε πολλές φορές υπουργός στις κυβερνήσεις και των τριών πρωθυπουργών του ΠΑΣΟΚ. Υφυπουργός Εσωτερικών στην τελευταία κυβέρνηση Καραμανλή, αρμόδιος για θέματα ΜΜΕ, διατέλεσε και ο Κώστας Γκιουλέκας, παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του TV100, του καναλιού του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ενώ κυβερνητικό αξίωμα από τον χώρο της Αριστεράς πήρε ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Γιάνναρος που μετείχε στην κυβέρνηση Ζολώτα.

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση του Γιώργου Καρατζαφέρη, του πρώτου δημοσιογράφου που έγινε αρχηγός κόμματος. Με πολυκύμαντη θητεία στη δημοσιογραφία, μπήκε στην πολιτική ως βουλευτής της ΝΔ το 1996 και όταν διεγράφη ίδρυσε δικό του κόμμα, το οποίο μετέχει και στη σημερινή κυβέρνηση με το ιδιότυπο λογότυπο ΛΑΟΣ.Η αιμοδοτική – και ενίοτε αιμομικτική – σχέση δημοσιογραφίας και πολιτικής δεν είναι φυσικά ελληνικό φαινόμενο. Σε πολλές χώρες κορυφαίοι δημοσιογράφοι έγιναν κορυφαίοι πολιτικοί. Οπως για παράδειγμα ο Ισμαήλ Τζεμ στην Τουρκία και ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα ή ο Βάλτερ Βελτρόνι στην Ιταλία.