Η τελευταία πράξη ενός ερωτευμένου κομμουνιστή

Ο Λούτσιο Μάγκρι, ο ιδρυτής της φημισμένης εφημερίδας της ιταλικής Αριστεράς «Ιλ Μανιφέστο», έβαλε χθες τέλος στη ζωή του με τη βοήθεια γιατρού στην Ελβετία. «Η ζωή είχε γίνει αφόρητη γι’ αυτόν, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και σε προσωπικό, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο της συντρόφου του», έγραψε η εφημερίδα του για την ύστατη επιλογή του. Ο Λούτσιο Μάγκρι έφυγε το βράδυ της Κυριακής αφού προηγουμένως αποφάσισε για όλα, ακόμη και για την ταφή του δίπλα στη Μάρα του. Πέθανε στα 79 του (είχε γεννηθεί στις 19 Αυγούστου 1932 στη Φεράρα), είκοσι χρόνια μετά το τέλος του PCI, του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που το 1970 τον είχε διαγράψει, μαζί με την ιστορική ομάδα της «Μανιφέστο».

Είχε σκεφθεί επανειλημμένα την αυτοκτονία και είχε ήδη μεταβεί δύο φορές στην Ελβετία για τον λόγο αυτό, για να αλλάξει γνώμη την τελευταία στιγμή. «Μια αληθινή κατάθλιψη, ανίατη. Μια αργή ολίσθηση στον ζόφο εξαιτίας ενός συνδυασμού από δημόσιους και ιδιωτικούς λόγους», έγραψε η «Ρεπούμπλικα» για την απόφαση του δημοσιογράφου να αυτοκτονήσει. «Ο προσωπικός πόνος εξαιτίας του θανάτου της γυναίκας του, της Μάρα, η οποία ήταν το φίλτρο του με τον κόσμο, ήρθε να προστεθεί σε μια πολιτική αποτυχία, η οποία ήταν προφανής και μπροστά στα μάτια όλων». Η Μάρα πέθανε χρόνια πριν από καρκίνο, ενώ η πολιτική αποτυχία στην οποία αναφέρεται η «Ρεπούμπλικα» είναι αυτή της ιταλικής Αριστεράς, με την πλήρη περιθωριοποίηση των διαφόρων κομμουνιστικών γκρουπούσκουλων. «Ο Μάγκρι ήθελε να πετάξει, ήθελε να αλλάξει τον κόσμο και ο κόσμος τα τελευταία χρόνια ήταν μια αφόρητη διάψευση της ουτοπίας του».

Ο Λούτσιο Μάγκρι είχε στρατευθεί στα νιάτα του στη νεολαία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (DC). Το 1958 εντάχθηκε στο PCI και ανήκε στην «αριστερά» του κόμματος, στους νέους που βρίσκονταν γύρω από τον Πιέτρο Ινγκράο. Το 1969 ίδρυσε τη «Μανιφέστο», η οποία εμφανίστηκε ως μια κριτική φωνή στο εσωτερικό του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς διαγράφηκε από το PCI, μαζί με όλη την ομάδα της «Μανιφέστο». Το 1974 ίδρυσε το Κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας (PDUP), το οποίο δέκα χρόνια αργότερα εντάχθηκε στο PCI. Και όταν ο Ικέτο άλλαξε το PCI και το έκανε PDS (Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς), ο Μάγκρι εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Επανίδρυση, δημιουργώντας στο εσωτερικό της μια μικρή τάση. Το 1995, η τάση του αποχώρησε από το κόμμα για να υποστηρίξει την κυβέρνηση του κεντρώου Λαμπέρτο Ντίνι και έγινε το Κίνημα των Ιταλών Κομμουνιστών.

Το τελευταίο βιβλίο του Λούτσιο Μάγκρι φέρει τον τίτλο «Ο ράφτης της Ουλμ. Μια πιθανή ιστορία του PCI» και εκδόθηκε το 2009. Με αναφορά στο περίφημο ομώνυμο ποίημα του Μπρεχτ, πρόκειται για τον απολογισμό του έρωτα του Μάγκρι για τον κομμουνισμό, ο οποίος αποτέλεσε την κεντρική ιδέα της ζωής του. Η αποτυχία του κομμουνισμού του 20ού αιώνα δεν προδιαγράφει το μέλλον τού ιδεώδους, υποστήριζε σ’ αυτό.