«Δεν με ενδιαφέρει να πουλάω μπλουζάκια»

Είναι όλοι θαυμαστές του. Ο Κιθ Ρίτσαρντς των Rolling Stones, ο Μπραντ Πιτ, ο Μέριλιν Μάνσον, οι άνδρες, οι γυναίκες, τα παιδιά. Κανείς δεν αντιστέκεται στη γοητεία του Τζόνι Ντεπ, σταθερή αξία στο χρηματιστήριο – τραμπάλα του Χόλιγουντ.

Ο μόνος που μάχεται τη χολιγουντιανή φήμη του Τζόνι Ντεπ είναι ο Ντεπ ο ίδιος και αυτό είναι που έρχεται και την απογειώνει. Πήρε μόλις – από το περιοδικό «GQ» – και τον τίτλο τού πιο «κουλ» άνδρα της χρονιάς.

Οταν άρχισε βέβαια να κάνει τα σίκουελ των «Πειρατών της Καραϊβικής», αρκετοί είπαν ότι ξεπουλήθηκε. Εκείνος επιμένει όμως πως δεν θα άλλαζε τίποτε από όσα έχει κάνει. «Γιατί πιστεύω ότι ξεκίνησα όλη αυτή την ιστορία πολύ αθώα. Και μόλις έκανα το “Πειρατές 2” είπαν “να τος, ξεπουλιέται”. Τι διάολε σημαίνει αυτό; Τι θα έλεγαν αν έκανα το “Εντ Γουντ 2”; Δεν προσπάθησα να γίνω αυτός που θα πουλήσει τα μπλουζάκια και τα σχετικά. Με τράβηξε ένας χαρακτήρας που αγάπησα». Και στ’ αλήθεια, είναι αξιαγάπητος ο Τζακ Σπάροου.

Η καινούργια ταινία του Ντεπ είναι τo «The Rum Diary», βασισμένο στο αυτοβιογραφικό εν πολλοίς μυθιστόρημα του Χάντερ Τόμσον. Ο Ντεπ έχει παίξει τον Τόμσον και παλιότερα, στην ταινία «Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας», και έτσι του ήταν μάλλον εύκολο το να μπει στον ρόλο του Πολ Κεμπ που πορεύεται με ρούμι και καλή πένα και πιάνει δουλειά σε μια εφημερίδα του Πουέρτο Ρίκο στη δεκαετία του ’60.

«Πιστεύω σε αυτή την ταινία», λέει, «ανεξάρτητα από το τι θα κάνει στα ταμεία. Το ήξερες ότι ο Χάντερ δακτυλογράφησε τον “Υπέροχο Γκάτσμπι”;» ρωτάει τον δημοσιογράφο της «Guardian». «Κάθε σελίδα του και πάνω από μία φορά, επειδή ήθελε να νιώσει πώς είναι το να γράφεις ένα αριστούργημα. Ηταν πεινασμένος, διψούσε να γράψει».

Και ο Ντεπ δεν διαφέρει πολύ. «Διψάει» κι αυτός για Τζακ Κέρουακ, για «γκόνζο» δημοσιογραφία, για σκληρά ποτά, καλό κρασί και ροκ κιθάρες.

Εχει και μια αδυναμία σε ευρωπαϊκές καταστάσεις. Πέρασε μια περίοδο μάλιστα που έκανε αυστηρή κριτική στην αμερικανική trash κουλτούρα. Ζούσε στη Νότια Γαλλία με τη γυναίκα του Βανέσα Παραντί και τα παιδιά τους.

Εφυγε όμως από τη Γαλλία. Γιατί έφυγε; «Επειδή η Γαλλία ήθελε ένα κομμάτι από μένα. Ηθελαν να γίνω μόνιμος κάτοικος, πράγμα που τα αλλάζει όλα… ήθελαν απλά… τι άλλο λες; Χρήματα». Και σίγουρα, λέει, δεν είναι έτοιμος να αφήσει την αμερικανική υπηκοότητά του – που θα πει ότι θα πληρώνει φόρους σε δυο χώρες, «το οποίο στην ουσία σημαίνει ότι θα δουλεύω τζάμπα». Ενας – ακόμη – άνθρωπος απέναντι στους φόρους…