Μία από τα ίδια

ΜΕ το ένα τρίτο του πρωταθλήματος να έχει συμπληρωθεί, είναι φανερό ότι τώρα αρχίζει η μάχη. Ενας πόλεμος κυρίως επικοινωνιακός, αφού όλοι οι εμπλεκόμενοι θέλουν να αποκτήσουν το «πάνω χέρι» και να επηρεάσουν τον κόσμο.

Ο τομέας της διαιτησίας και το ποιος θα έχει πρόσβαση εκεί είναι το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο. Ισως γιατί μόνο αυτό έχει μείνει στους παράγοντες (κυρίως των ισχυρών) να ασχολούνται. Αντί να δουν πώς θα βελτιώσουν τις ομάδες τους, πώς θα καλύψουν τρύπες και θα βρουν τον τρόπο να τακτοποιήσουν τις οικονομικές τους εκκρεμότητες, νοιάζονται για τη διαιτησία. Μετρούν τα σφυρίγματα του κάθε ρέφερι και «κάνουν παιχνίδι εντυπώσεων». Ηταν καλός ο Γιάχος στο ντέρμπι και γιατί σφύριξε τόσο ακριβοδίκαια; Τι ήθελε να… πει ο Μήτσιος με τις αποβολές δύο παικτών του ΟΦΗ στο Ηράκλειο; Ηταν σωστά τα σφυρίγματα του Κωνσταντινέα στην Κέρκυρα; Γιατί «θέματα» υπάρχουν τόσο στην κορυφή όσο και στην ουρά του βαθμολογικού πίνακα. Από κοντά οι διαρροές από τις διοικήσεις των ΠΑΕ, που φανερώνουν είτε τη δυσφορία του προέδρου-ιδιοκτήτη είτε την ευαρέσκειά του. Μέθοδος παλαιά, χωρίς απήχηση στο ευρύ κοινό, αλλά που κάποιες φορές πιάνει στον μικρόκοσμο του ποδοσφαίρου. Φυσικά, ο φανατισμός αρχίζει σταδιακά να εμφανίζεται και οι θερμόαιμοι στο Ηράκλειο την έπεσαν στον παρατηρητή του Μήτσιου, τον Τσαχειλίδη.

Το ποιος ελέγχει τη διαιτησία θα το ακούσουμε αρκετές φορές μέχρι το φινάλε του πρωταθλήματος. Ανάλογα με την ομάδα που αδικείται, ανάλογα με τα αποτελέσματα θα είναι και οι κραυγές. Το οξύμωρο σε αυτό είναι ότι για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια η διαιτησία είναι σε γενικές γραμμές σωστή, με τα όποια μικρολάθη μπορεί να γίνουν σε έναν αγώνα. Αρα τα σοβαρά παράπονα είναι εκτός λογικής.

Και όμως, ακόμη και το προφανές οι παράγοντες αρνούνται να το δουν, διαμαρτύρονται για ψύλλου πήδημα και πασχίζουν να κερδίσουν όχι τον τίτλο, αλλά τον επικοινωνιακό πόλεμο.