Μεγα-τόνοι ουσίας, να χορταίνει η ακαμάτρα (που πλουταίνει)

Σε τούτη τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπου με τον νου πλουταίνει η κόρη, με τον ύπνο η ακαμάτρα, δεν υπάρχουν μόνο λεφτά. Υπάρχουν και τόνοι. Πολιτικοί τόνοι. Αφατοι τόνοι. Οξείς τόνοι. Δριμείς τόνοι. Γραπτοί τόνοι. Αγραφοι τόνοι. Και πολλοί μεγα-τόνοι πολιτικής ουσίας.

Ευτυχώς, μας τους έφερε, όλους τους τόνους, με έναν εκτυπωτή inkjet, όπως ομολόγησε – μέσω Βήμα FM – στο σπαρασσόμενο έθνος για το αν έπραξε καλά να εγγράψει σε ένα χαρτί έκτυπο, με πολυτονικό, τον τίτλο που του έδωσε η νέα κυβέρνηση, ο υφυπουργός Ναυτιλίας (και άλλα μεγαλόσχημα και μεγαλεπήβολα), για να σηκώσει θύελλα στα άτονα (εν γένει) μπλογκ της επικράτειας της φαιδράς πορτοκαλέας.

Μας έφερε ο κυρ Αδωνις με τ’ όνομα και οξείες πολλές (αντιπαραθέσεις που τις έχει συνηθίσει) και δασείες (προθέσεις πολλές που έχει συνηθίσει μαζί με το κόμμα του) και περισπωμένες, που περισπούν το στοχοπροσηλωμένο στην έξοδο από την κρίση έθνος και την οξεία, δασεία και επί τα αυτά ηλεκτρονική δημοσιότητα, την οποία κάποιοι – ίσως και ο κυρ Αδωνις – επιζητούν πλέον των λεφτών (που, όπως είπαμε, υπάρχουν – αλλά δεν τα βλέπουμε).

Βαρείες, με το βάρος της ουσίας τους, δεν μας έφερε ακόμη αυτή η επίθεση σε όλους και με όλους τους τόνους του κυρ Αδωνι. Ισως γι’ αυτό – ύστερα από τόση φασαρία για το πολυτονικό του, με το που πήρε την καρέκλα της εξουσίας – θα έπρεπε να αφιερώσει κάποιος στην τηλεορατζού, χορευτατζού, συνθέτρα και μαεστρίνα συμβία του κυρά Ευγενία με τ’ όνομα το ποίημα του Γεωργίου Σουρή, που έγραφε στο πολυτονικό κι ας είχε κατηγορηθεί δε για τη μεικτή γλώσσα του από τον Ιωάννη Ψυχάρη περί της ουσίας (κρίμα που η μονοτονική φωτοσύνθεση της εφημερίδας δεν μπορεί να χαρίσει στον κυρ Αδωνι και τους τόνους): «Λέει γειτόνισσα σε κάποιαν άλλη:/ γιατί τον άνδρα σου, κυρά μεγάλη,/ τον έχουν πάντα διωρισμένο/ και τον ‘δικό μου πάντα παυμένο;/ ‘Πες μου τα μέσα σου, κυρά… κι’ αυτή,/ πούχε μια θέσι ‘στην κοινωνία,/ κάτι ‘ψιθύρισε κρυφά ‘στ’ αυτί/ της άλλης, πούχε τον Παυσανία./ Τι να της είπε;… ποιος το γνωρίζει;/ αλλ’ από τότε και τον ‘δικό της/ κάθε Κουβέρνο τον διορίζει / κι’ άνοιξε ‘λίγο το ριζικό της».

Φοίβη