Η μόδα παίρνει πρωινό στο κρεβάτι

Μυστήρια τρένα είναι οι άνθρωποι που θέλουν να ασχολούνται με τη μόδα. Και καλά να είσαι μπλόγκερ που πηγαίνεις οπουδήποτε σε καλούν για να βγάλεις φωτογραφίες με την έξυπνη συσκευή σου. Το γεγονός της εκδήλωσης σου χρησιμεύει ως άλλοθι για να έχεις λογαριασμό στο twitter και να μοιραστείς την εμπειρία σου με εκείνους που σε παρακολουθούν. Αλλά να δηλώνεις σχεδιαστής σε μια χώρα την οποία η Ευρώπη τη θεωρεί ανίατο ασθενή; Τι πάθος και τι άγνοια… Φυσικά αυτές οι μουντές «μεγαλίστικες» σκέψεις διαλύθηκαν σε κάθε βήμα προς τα δωμάτια του ξενοδοχείου «Lycabettus». Εκεί όπου το περιοδικό «Ozon» διοργάνωσε τη διαμονή για ένα βράδυ νέων ελλήνων σχεδιαστών.

Δεκαοκτώ δωμάτια του πρώτου ορόφου και του ισογείου φιλοξένησαν χειμερινές και καλοκαιρινές συλλογές σε ρούχα και αξεσουάρ. Κάθε σχεδιαστής μπήκε σε ένα δωμάτιο για να απλώσει το σύμπαν του, να δείξει το ταλέντο του, την αισθητική του. Το ξενοδοχείο βάζει το κρεβάτι, ο σχεδιαστής τη μουσική, τον φωτισμό και το ντεκόρ.

Ο διάδρομος του ξενοδοχείου γεμάτος κόσμο. Από φίλους που έρχονται μόνοι τους για υποστήριξη. Και ως αβανταδόροι δοκιμάζουν τα ρούχα μεταξύ τους για να βγάζουν φωτογραφίες και να παρακινούν τους επισκέπτες να κάνουν το ίδιο, όπως η παρέα της Μελίνας Πίσπα, του Στέλιου Κουδουνάρη, της Digitaria, του Τόλη Σκουλαριώτη και των μαγιό του φωτογραφημένων σαν ιστορίες κόμικς στο Μαϊάμι. Αλλωστε μετά την ενημέρωση και το στάιλινγκ έρχεται η ώρα των αγορών σε τιμές ευκαιρίας. Προς τόνωση του ηθικού και της προσπάθειας να συνεχίσεις να κάνεις μόδα για να ξεχωρίσεις με τη δουλειά σου μέσα στο πέλαγος των συλλογών.

Στις ανοιχτές πόρτες των δωματίων αρχίζουν οι εκπλήξεις και οι διαφορετικές ιστορίες:

Στο Α3 της Αλέξις Μπαρέλ από τη Νότια Αφρική. Ηρθε πριν από τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα και επέλεξε να μείνει ανάμεσά μας, μαθαίνοντας μάλιστα να μιλάει και ελληνικά. Δημιουργεί τα δικά της σχέδια στα υφάσματα που τυπώνει στην Ιταλία, ράβει στο ατελιέ της στην Αθήνα τις συλλογές της και τις παρουσιάζει στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο για να μπει σε μαγαζιά του εξωτερικού.

Ακατόρθωτο; Οχι, αν είσαι αδιάβροχος στις οικονομικές προβλέψεις. Ή τόσο δημιουργικά ανήσυχος που να σε απορροφά η ανάγκη σου να διοχετεύσεις σε ένα πατρόν, σε ένα κόσμημα, σε ένα σχέδιο τις ιδέες σου. Οπως η Αγγελική Κόμη, που σπούδασε σχέδιο κοσμήματος στο Λονδίνο και συντήρηση αρχαιοτήτων στην Αθήνα για να συνδυάσει τις σπουδές της στα κοσμήματα που συνοδεύουν (και συμπληρώνουν) τα ρούχα με λεπτομέρειες ραπτικής του Βασίλη Βαρβαρήγου, κρεμασμένα από λεπτό σκοινί στο Α26.

Ή αν είσαι τόσο νέος ώστε η δουλειά σου να έχει ίχνη της μετάβασης από το εργόχειρο στο χειροποίητο. Οπως οι φάκελοι σε γεωμετρικό σχήμα από αδιαβροχοποιημένο ύφασμα με αφρικανικά μοτίβα της Τζορτζίνας Σκαλίδη στο Α22.

Και τόσο επαγγελματίας που να στοχεύεις την αγορά του Τόκιο με δερμάτινες τσάντες σε δικά σου σχέδια, πρώτες ύλες από την Ιταλία και δουλεμένο εμπορικό σήμα: είναι η περίπτωση ippolito του δωματίου Α4. Εκεί όπου η συλλογή της Παυλίνας Παπαηλιοπούλου έβγαλε τη συνολική αίσθηση από αυτό το πέρασμα ανάμεσα στα δωμάτια της μόδας: Υπάρχουν και καλές εξαιρέσεις.