Η γοητεία του μη γοητευτικού

Ποτέ άλλοτε ομιλία πρωθυπουργού στη Βουλή δεν υπήρξε τόσο άχρωμη, τόσο αυστηρά επίπεδη, χωρίς ίχνος έξαρσης, χωρίς καμία απολύτως πρόκληση σε κανενός είδους συναίσθημα, χωρίς κανένα απολύτως σύνθημα που να ικανοποιεί εκλογικές ψευδαισθήσεις και να συνεγείρει οπαδικές συνειδήσεις όσο η ομιλία του κ. Λουκά Παπαδήμου προχθές.

Μόνο σε μια στιγμή εκείνο το «κάθε εκατοστό κοινωνικής ευθύνης αντιστοιχεί σε ένα μέτρο κοινωνικής προόδου», ή κάπως έτσι, είχε ένα στοιχείο εμψύχωσης ενός μάλλον, όμως, σχολικού ακροατηρίου.

Με άλλα λόγια, ήταν μια ομιλία άνευ επικοινωνιακής φαντασμαγορίας, αλλά ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο και άκρως επικοινωνιακή. Γιατί ήταν ολοκληρωτικά συνεπής με τη στιγμή της.

Η στιγμή που ο τόπος χρειάζεται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και την πραγματικότητα. Η στιγμή που καμία πολιτική ρητορεία δεν μπορεί να πείσει για την ειλικρίνειά της.

Αλλά περισσότερο από όλα αυτά, το ισχυρό επικοινωνιακό προσόν του κ. Παπαδήμου είναι η προσωπική του ιστορία, το ότι «δεν είναι πολιτικός», όπως και ο ίδιος τονίζει, και έτσι ο πρωθυπουργικός του ρόλος μοιάζει σαν ένα σχήμα οξύμωρο της πολιτικής ή, ακόμη καλύτερα, σαν να «συμφιλιώνει» τα παντελώς αντίθετα, την αποτελεσματικότητα ενός άτεγκτου τεχνοκρατισμού δίπλα στα φύκια για μεταξωτές κορδέλες της πολιτικής ρητορείας και πρακτικής – ήδη πρόκειται για την πιο μοδάτη εκδοχή του μάρκετινγκ. Και μόνον εξ αυτού του γεγονότος αποκτά εξαιρετικό επικοινωνιακό ενδιαφέρον κάθε βήμα του κ. Παπαδήμου και κάθε βήμα μιας χώρας που δεν απέχει πάλι από το να μπερδέψει το «τεχνοκρατικό» με το ταχυδακτυλουργικό, περιμένοντας το κόλπο τής ως διά μαγείας επαναφοράς της στην προτέρα ευδαιμονία.