Τραγούδια από παράξενους κόσμους

Υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει πως όσες περισσότερες φορές δεις το «Mulholland Drive» του Ντέιβιντ Λιντς τόσο πιο πολύ το καταλαβαίνεις ενώ όσο πιο πολλές φορές δεις τη «Χαμένη λεωφόρο» του τόσο πιο πολύ μπερδεύεσαι.

Το αναλύει διεξοδικά στο βιβλίο του «The Shape of Things To Come» ο Γκρέιλ Μάρκους, μελετητής του Λιντς και άλλων φαινομένων της ποπ κουλτούρας. Ο ίδιος ο Λιντς, κάπου στου δρόμου τα μισά, σκορπίζει κλειδιά για να μπορεί κάποιος να ξεκλειδώνει τα μυστικά του ή απλώς να βρεθεί μπροστά σε ακόμη μια κλειδωμένη πόρτα. Μη σας μπερδεύω. Ο Λιντς είναι ανοιχτό βιβλίο, αν ακολουθήσεις τα μουσικά του ίχνη. Τα οποία από την περασμένη εβδομάδα που επίσημα κυκλοφόρησε το πρώτο – ολόδικό του – άλμπουμ «Crazy Clown Time» (έχουν προηγηθεί συνεργασίες με Danger Mouse κ.ά.) δεν είναι μόνο ίχνη, είναι φωτεινές πινακίδες, όπως αυτές που δείχνουν στους δρόμους πού μπορείς να σταματήσεις να φας κάτι και να πιεις καφέ.

Η Χαμένη Λεωφόρος δηλαδή βγάζει σε μουσικές, στον παράξενο (τι νομίζατε;) και γοητευτικό κόσμο του Ντέιβιντ Λιντς. Οπου ο ίδιος παίζει κιθάρα και τραγουδάει, και δίνει έτσι μια συνέχεια στις παραδοξότητες που μας έχει συνηθίσει με σκοτεινά, αναδομημένα μπλουζ, εμβόλιμες παραμορφώσεις και μελωδικές μπαλάντες δίπλα σε έναν διάφανο θόρυβο, στον ίδιο κόσμο όπου κατοικούν οι αλλόκοτοι νάνοι, η γυναίκα με το κούτσουρο και οι μυστήριοι τύποι των ταινιών του. Ολα αυτά βέβαια καταλήγουν σε ερωτικές ιστορίες με wild at heart πρωταγωνιστές που έχουν κι αυτοί σαν άνθρωποι τα δικά τους μυστικά.

«Ψημένος» στις μουσικές του Μπανταλαμέντι, ο Λιντς βούτηξε στα βαθιά, μαζί με τον Ντιν Χάρλεϊ, σαν το μαγικό χέρι στο στούντιο. Οι δυο τους προσεγγίζουν τα μπλουζ με μια μοντέρνα ματιά, για να γίνουν ηλεκτρισμένα, βρώμικα και ψυχωτικά με τον σκηνοθέτη να τραγουδάει σαν τον Νιλ Γιανγκ μέσα από ραδιοφωνικούς σταθμούς που πιάνουν και χάνουν το σήμα.Στο «Pinky’s Dream» συναντιέται με την Κάρεν Ο – των Yeah Yeah Yeah – ενώ τα μπλουζ του Γκάρι Κλαρκ Τζούνιορ ηχούν συνειδητά, σαν αποθέματα βενζίνης για τον δρόμο.

Πού, τελικά, είναι πιο κοντά το «Crazy Clown Time» στο Μαλχόλαντ ή στη Λεωφόρο; Κατά τη γνώμη μου είναι ολόκληρος ο Λιντς σε ένα άλμπουμ. Οπου κανένας δεν ψάχνει για τα κλειδιά.