Το 4ο Κουδούνι

Ο Γιάννης Μπέζος (φωτογραφία) θα ‘ναι ο Στρεψιάδης, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς ο Σωκράτης κι ο Μάκης Παπαδημητρίου ο Φειδιππίδης, υιός Στρεψιάδου, στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, που θ’ ανεβάσει ο Νίκος Μαστοράκης, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, για το Εθνικό Θέατρο το καλοκαίρι του 2012 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Ο καλός σκηνοθέτης – ο οποίος θα κάνει επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης – από Αριστοφάνη έχει στο ενεργητικό του τον «Πλούτο» που τον ανέβασε για το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας τη σεζόν 1997 – 1998 στον κλειστό χώρο του Δημοτικού Θεάτρου «Παλλάς» της Καβάλας αλλά και με τον Λάκη Λαζόπουλο στην Επίδαυρο το καλοκαίρι του 2004.

Ο Νίκος Μαστοράκης είχε αναλάβει ν’ ανεβάσει τις «Νεφέλες» με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου το καλοκαίρι του 2009 αλλά αποχώρησε απ’ τις δοκιμές λόγω των δυσμενών συνθηκών που αντιμετώπισε. Η παράσταση του ΘΟΚ, που ανέβηκε, τελικά, σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΘΟΚ Βαρνάβα Κυριαζή «πλαισιωμένου» από «σκηνοθετική ομάδα» που αποτελούσαν οι Γιώργος Μουαΐμης, Λέα Μαλένη, Ανδρέας Τσουρής και Νεοκλής Νεοκλέους και που άνοιξε το Φεστιβάλ Επιδαύρου του 2009 για να επαναληφθεί την επόμενη σεζόν στο Ηρώδειο, είναι και η πιο πρόσφατη – επαγγελματική – παράσταση των «Νεφελών» που έχουμε δει στην Ελλάδα.

Θεατρικός Σύλλογος Σπάτων «Το Τέταρτο Κουδούνι»! Το ανακάλυψα στο Διαδίκτυο. «Ιδρύθηκε το 2001», διαβάζω, «με σκοπό τη διάδοση και την καλλιέργεια της θεατρικής παιδείας στα Σπάτα». Δεν ξέρω αν την ιδέα να βαφτιστούν έτσι τους την έδωσε η στήλη (η οποία δημιουργήθηκε το 1999), πράγμα που θα με κολάκευε – όχι, δε θα ζητήσω… δικαιώματα -, ή αν είναι τυχαίο. Πάντως, κρίμα που δεν έχουμε έρθει σ’ επαφή αυτά τα δέκα χρόνια.

Δεν άντεξα, διότι πολύ μου άρεσε, και το αντιγράφω απ’ την περί τα του θεάτρου καλή ιστοσελίδα tospirto.net – είναι στη σειρά «Το Σύνθημα της Ημέρας», όπου άνθρωποι των τεχνών καλούνται, ένας κάθε μέρα, να γράψουν ένα «σύνθημα». Το ‘γραψε ο Νίκος Κουρής (φωτογραφία) και είναι του Γκαίτε: «Αν αναγνωρίζεις σε κάποιον μόνο υποχρεώσεις και κανένα δικαίωμα πρέπει τουλάχιστον να τον πληρώνεις πολύ καλά».

Για δες καιρό που διάλεξε…

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι o νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Εξελέγη στις 25 Οκτωβρίου απ’ το Διοικητικό Συμβούλιο του Θεάτρου και αναλαμβάνει απ’ την 1 Φεβρουαρίου οπότε και λήγει η πενταετής θητεία του νυν διευθυντή Βαρνάβα Κυριαζή. Θα ‘ναι, μετά τον Νίκο Χατζίσκο, τον Σωκράτη Καραντινό, τον Εύη Γαβριηλίδη, τον Αντη Παρτζίλη, τον Χρίστο Σιοπαχά και τον Βαρνάβα Κυριαζή, ο έβδομος διευθυντής του ΘΟΚ. Που σε λίγες μέρες σαρανταρίζει – στις 18 Νοεμβρίου 1971 έκανε την πρεμιέρα του, στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας, ο εναρκτήριος «Αγαμέμνων» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζίσκου. Κι ο πρώτος που δεν είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης ή σκηνογράφος αλλά μάνατζερ. Αλλά ένας μάνατζερ που Ξέρει. Που γνωρίζει ΑΡΙΣΤΑ το θέατρο το οποίο το ζει, χρόνια τώρα, ως φανατικός – αλλά και με άποψη και γνώσεις – θεατρόφιλος.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου (φωτογραφία), από πατέρα Ελλαδίτη και μητέρα Ελληνίδα της Κύπρου, είναι τα τελευταία τρία χρόνια διευθυντής Οικονομικών και Διοίκησης στο Ιδρυμα Πολιτισμού Κύπρου έπειτα από δεκαετή ευδόκιμη πορεία σε διάφορες επιχειρήσεις, στο Λονδίνο – όπου έχει σπουδάσει εγκεκριμένος λογιστής κι έχει ειδικευτεί στον τομέα των παραστατικών τεχνών – και στην Αθήνα. Είχε ιδρύσει δική του εταιρεία παραγωγής ενώ είναι συνιδρυτής, το 2004, της κυπριακής θεατρικής ομάδας «Persona».

Κάτι μου λέει πως ο άνθρωπος αυτός που δεν είναι δηλωμένος καλλιτέχνης αλλά λατρεύει το θέατρο και πάντα γύρω απ’ αυτό τριγύριζε, είναι μια επιλογή που υπόσχεται πολλά. Καλορίζικος!

Πολύ χαίρομαι που η υπό τον Νίκο Δοντά ομάδα της Λυρικής, η οποία επιμελούνταν τα προγράμματα των παραστάσεών της, επέστρεψε στη βάση της. Γιατί τα προγράμματα που εξέδιδε ήταν συλλεκτικά. Επειτα από μια μεσοβασιλεία, όπου οι εκδόσεις της Λυρικής, λόγω οικονομικής στενότητας, μιζέρεψαν -, πήρα στα χέρια μου το πρώτο της καινούργιας της σεζόν – για «Το ελιξίριο του έρωτα». Και με χαρά ανακάλυψα πως τα προγράμματα ξανάγιναν ιδιαίτερα ελκυστικά. Και πως το καινούργιο μικρό σχήμα που επελέγη μαζί με το πάντα εκλεκτό περιεχόμενο – κι ας έχουν γίνει περικοπές για λόγους οικονομικούς – οδηγούν και πάλι σ’ ένα εξαίρετο αποτέλεσμα.

Η Σεζόν των Επαναλήψεων: ο χειμώνας 2011 – 2012. Πολύ πληκτική σεζόν: επαναλήψεις, επαναλήψεις, επαναλήψεις… Παραστάσεις που αξίζει – έως και πρέπει – να ξαναπαιχτούν. Παραστάσεις πετυχημένες που σηκώνουν συνέχεια – αλλά ενίοτε τις ξεχειλώνουν μέχρι ξεζουμίσματος. Παραστάσεις όχι ιδιαίτερα πετυχημένες που δε σηκώνουν συνέχεια, αλλά άντε ν’ ανεβάσεις καινούργια παραγωγή μέρες που ‘ναι και μέρες που ‘ρχονται… Παραστάσεις καθόλου πετυχημένες που συνεχίζονται και μόνο για το ονόρε. Ή από πείσμα. Παραστάσεις που κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί επαναλαμβάνονται. Παραστάσεις που παίζονται δεύτερη, τρίτη, τέταρτη… σεζόν.

Μ’ επικεφαλής το «Σεσουάρ για δολοφόνους» – ένα, μεταξύ μας, όχι και… πολύ θεατρικό έργο, εντελώς τριτοκλασάτη αμερικανιά, εξελληνισμένη, κάτι σαν τηλεπαιχνίδι – που παίζεται στην «Αποθήκη» για δέκατο τρίτο χειμώνα (!). Σπάζοντας κάθε ρεκόρ μακροβιότητας στην ελληνική σκηνή (στη φωτογραφία ο Αργύρης Αγγέλου που παίζει φέτος, για πρώτη φορά, τον κεντρικό ρόλο του κομμωτή – πολύ, όμως, κομμωτή… – Τόνι Λέπουρα).

Μα το δόντι του; Ενα δόντι; Ενα προ πεντηκονταετίας βγαλμένο δόντι; Οταν ο Τζον Λένον πήγε στον οδοντίατρο κι έκανε εξαγωγή; Να το βγάζουν κι αυτό σε δημοπρασία; Ενα δόντι με την κουφάλα του; (Αφήστε που νόμιζα πως η Γιόκο άνοιξε πια και τον τάφο και του ξεριζώνει δόντια για να τα πουλήσει…).

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Για περισσότερα: totetartokoudouni. blogspot. com