«Ώς πότε πια αμάθεια, απάθεια, ώς πότε η ατιμωρησία»

Τα σέβη μου, κ. Αθηναίου.

Εν μέσω χάους, έχω μερικά παραπονάκια για την ατιμωρησία που επικρατεί στο κράτος τού «κάνω ό,τι μου αρέσει».

1. Είχε γίνει, λέει, επιστράτευση για την αποκομιδή των σκουπιδιών. Ο φωστήρας του υπουργείου είχε στείλει, λέει, τα φύλλα επιστράτευσης στα… αυτοκίνητα και στους οδηγούς τους! Στους υπαλλήλους της αποκομιδής το… είχε ξεχάσει. Εμεινε η εκκρεμότητα πίσω. Φώναξε κανείς τον υπαλληλάρα αυτόν να δώσει εξηγήσεις; Μπα, πού τέτοια πολυτέλεια.

2. Οταν έχει κηρυχθεί η απεργία παράνομη και καταχρηστική αλλά εξακολουθεί, είδατε ποτέ κανέναν να λογοδοτεί για την παρανομία του;

Υπάρχουν και άλλα, αλλά αρκετά σας κούρασα. Ολα όμως δικαιολογούνται, κ. Φοίβη μας, γιατί γίνονται στο «κράτος της πλάκας», όπως εύστοχα έχει πει ο Λευτέρης μας.

Με συγχωρείτε για την ενόχληση.

Πάντα αναγνώστης σας, Χάρης Παυλάκης

Ολίγον Δημήτρη Πουλικάκο έχω να αντιπροτείνω στη χώρα των συντεχνιών και των συνδικαλισταράδων τού «κάνω ό,τι μου αρέσει», αγαπητέ Χάρη. «Ώς πού θα πάει αυτή η κοροϊδία / ώς πότε πια αμάθεια, απάθεια, ώς πότε η ατιμωρησία / ώς πότε βρε, θα την κάνουμε γαργάρα / κι ώς πότε θε να σπρώχνουμε στον ανήφορο γαϊδάρα;.. / Ώς πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά / και πότε, πες μου πότε, θα ξαναβγούμε στα βουνά; / Φωνάζει ο Ρήγας απ’ τον τάφο του “ώς πότε αυτό το χάλι” / το ψάρι παραβρώμισε απ’ το κεφάλι».