Φοίβη

Μπουντού δεν έχουμε, μόνον γεράκια

Αγαπητή Φοίβη,

«Κυβερνήσεις και λαοί ουρλιάζουν από τον πόνο υποχρεωμένοι να γονατίζουν μπροστά μας, τσακισμένοι, ικετεύοντας για ίχνος λογικής και αξιοπρέπειας»: Davison Budhoo, υψηλόβαθμο στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Υπήρξε πράγματι ανθρώπινο ον που τόλμησε να παραιτηθεί για λόγους συνείδησης από τη μήτρα που γεννά αυτό το παγκόσμιο τοκογλυφικό κίνημα εξαθλίωσης λαών και κρατών; Υπήρξε! Ηταν ο κύριος Budhoo από τη Γρανάδα.

Παρόμοιο δείγμα ανθρωπίνου όντος αναζητείται από τότε (1988) στους χώρους της πολιτικής, της επιστήμης και των τεχνών. Η παραίτησή του έγινε θεατρικό έργο που παίχτηκε στην Νέα Υόρκη το 1996 με τον τίτλο «Η παραίτηση του κ. Budhoo».

Αποσπάσματα από την επιστολή παραίτησης: «Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από 12 χρόνια και έπειτα από 1.000 μέρες εργασίας στο εξωτερικό, από αξιωματούχος του Ταμείου κατά τη διάρκεια των οποίων με όπλα τα φάρμακά σας και τα κόλπα σας, εφορμούσα σαν γεράκι εναντίον κυβερνήσεων και λαών. Για μένα η παραίτησή μου είναι μια ανεκτίμητη απελευθέρωση, επειδή με αυτό τον τρόπο κάνω το πρώτο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και απελπισμένων ανθρώπων. Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ που κυλάει ποτάμια. Και όταν στεγνώνει σχηματίζει πάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα εν ονόματί σας».

Αυτά, αγαπητή Φοίβη, για όσους δεν διάβασαν ακόμα τη Βίβλο του νέου «Δόγματος του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν, σελίδα 352. Και για όλους επίσης τους πολιτικούς που μικροί και ανίκανοι, μοιραίοι για τους λαούς της Ενωμένης Ευρώπης συνεχίζουν όπως και στη χώρα μας, να ασχολούνται με τα μπουγαδόνερα της μικροπολιτικής και του ΕΓΩ τους, βέβαιοι πως ο κόσμος δεν διαβάζει, άρα αγνοεί, αυτό που πραγματικά γίνεται σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Τι ήταν άλλωστε οι λαοί στα μάτια της κάθε εξουσίας αιώνες τώρα… Ενας αμόρφωτος όχλος, μια μάζα, ένα κοπάδι. Η Ιστορία διδάσκει. Η Ιστορία θα τους διαψεύσει!

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Τι παράξενο, αγαπητή Σάσα.

Η Ναόμι Κλάιν, γράφοντας για τις επιθέσεις του «σύγχρονου καπιταλισμού της καταστροφής» σε διάφορες χώρες του κόσμου, στο «Δόγμα του Σοκ», είναι σαν να περιγράφει στις 930 σελίδες όσα αποκτήσαμε και τα έχουμε να τα… χαιρόμαστε και στην Ελλαδίτσα: «Ενα αδηφάγο, δυσκίνητο, αντιπαραγωγικό, γραφειοκρατικό κράτος. Τεμπέληδες πολίτες που δεν δουλεύουν απολαμβάνοντας μαϊμού – κοινωνικά επιδόματα. Τεράστιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων. Διαφθορά και εκφυλισμό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Ανελαστικό ιδιωτικό τομέα με υψηλό κόστος εργασίας, όμηρο συνδικαλιστικών συντεχνιακών διεκδικήσεων». Και μαζί μια Αριστερά, ανίκανη, έτοιμη να εκφράσει τον υποτιθέμενο «αποτροπιασμό» της για τα τεκταινόμενα, αλλά αδύναμη να ξεχωρίσει το δέντρο από το δάσος. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, που λέει και η ελληνικότατη ρήση. Καλή απόλαυση των συνεπειών, λοιπόν…

Τελειωμένα

αναπτηράκια

Κυρία Φοίβη, χαίρε.

Τι θα γίνει από δω και πέρα; Οι αγανακτισμένοι θα βγουν να φωνάζουν φέρτε και Μνημόνιο; Τι θα γίνουν οι απειλές του κ. Σαμαρά για την αναδιαπραγμάτευση; Τι θα γίνουν τα παιδιά των πρωινάδικων, θα φωνάζουν σκίζοντας τα ρούχα τους ότι είναι οι συμφωνίες υπέρ της Ελλάδας; Δεν έχουμε τσίπα όλοι μας.

Με τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου όλοι ωρύονταν πως στην Ελλάδα έγινε χάος και η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη. Ενα κρύο ντους παρατηρώ ότι τους συνέφερε όλους τους αγανακτισμένους τους συνοδοιπόρους τους και τους πάτρονες.

Ο Παπανδρέου ίσως φύγει, ποιοι όμως άλλοι θα διορθώσουν τα πράγματα; Μήπως θα δοθούν τα χρήματα που έχασαν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι δημοσίου και ιδιωτικού τομέα; Χαράτσια αλληλεγγύης, ακίνητα κ.ά.

Ασφαλώς όχι. Συμπέρασμα, παίζουν στην πλάτη της Ελλάδας ποιος θα πάρει κυβερνητικά αξιώματα και έφτασαν μέχρι του σημείου να χρησιμοποιούν λέξεις πεζοδρομίου. Ντροπή σε όλους.

Είπε δύο λέξεις ο ήρωας της Κατοχής, Μανώλης Γλέζος, του οποίου την ηρωική πράξη τιμώ, και τη διαλαλούσαν τρεις ημέρες τα κανάλια. Ο κ. Γλέζος είναι πραγματικά ήρωας αλλά τον ηρωισμό τον περιέφερε 65 χρόνια από κόμμα σε κόμμα και τον ξεθώριασε. Οι ήρωες έχουν υποχρέωση προς τη μεγάλη πράξη τους.

Βασίλης Λαρισαίος

Η λαίδη Αντζελα τώρα δικαιώνεται, αγαπητέ Βασίλη: «Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες» (μη σας πω και η Αντζυ Σαμίου με το «κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι/ άλλο να σ’ το λέω κι άλλο να σου τύχει»). Βοήθειά μας…