Πενηντάρισε το Φεστιβάλ, σαρανταρίζει το κοινό του

Μισόν και πλέον αιώνα από τη γέννησή του, ταυτισμένο απόλυτα με το φθινόπωρο της Θεσσαλονίκης, μεσήλικος «πολίτης» και «περιουσιακό στοιχείο της πόλης» (όπως το χαρακτηρίζει ο δήμαρχος και ουσιαστικά και συμβολικά πρόεδρος πλέον του διοικητικού συμβουλίου του), το Φεστιβάλ βιώνει κι αυτό μαζί με τους ανθρώπους και τους θεσμούς τη δική του κρίση αλλά προτείνει και τον δικό του τρόπο εξόδου και συνέχειας εν είδει στοιχήματος.

Το οποίο στοίχημα έδειξε μάλλον να έχει κερδίσει το βράδυ των φτωχότερων αλλά καθόλου αμήχανων εγκαινίων στην ιστορία του την Παρασκευή – μεγάλη νύχτα της ψηφοφορίας στη Βουλή και εκκρεμότητας για το πολιτικό μέλλον της χώρας.

Ποια είναι αυτή η φυλή των σινεφίλ; Ποιο είναι το κοινό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ποια είναι η ηλικία αυτής της φυλής, πόσο το Φεστιβάλ αφορά τη Θεσσαλονίκη, πόσος κινηματογράφος χωράει και πόσο κινηματογράφο ζητά η πόλη και τον υπόλοιπο χρόνο; Στο τελευταίο ερώτημα απάντησαν ήδη καλλιτεχνική διεύθυνση και ΔΣ του Φεστιβάλ αποφασίζοντας και ανακοινώνοντας την ίδρυση (από την ερχόμενη χρονιά ως δώρο για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης) της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης.

«Είναι για εμάς ένα έργο ζωής που θα αναπτύξει και θα διευρύνει την κινηματογραφική παιδεία στην πόλη, και παράλληλα θα αξιοποιήσει τον ζωντανό πυρήνα των θεατών που το Φεστιβάλ έχει δημιουργήσει» επεσήμανε ο κ. Εϊπίδης, ενώ ο κ. Μπουτάρης σημείωνε πως «ενισχύει την επιδίωξη να δημιουργηθεί μέσα από συνεργατικές δράσεις ένα κινηματογραφικό πολιτιστικό δίκτυο με στόχο ένα Φεστιβάλ που θα διαρκεί όλη τη χρονιά και θα απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη».

Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί εξάλλου από το 2004 (φέτος ορκίστηκαν οι πρώτοι πτυχιούχοι κινηματογραφιστές) και το πρώτο στην Ελλάδα πανεπιστημιακό τμήμα κινηματογράφου. Οι 500 και πλέον φοιτητές του είναι κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της διοργάνωσης, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου καταγράφει σε κάθε του διοργάνωση περί τις 100.000 θεάσεις (εισιτήρια). «Η αλήθεια είναι πως η ταχύτητα αναπλήρωσης του νεανικού κοινού βαίνει μάλλον μειούμενη. Η ηλικία του μέσου θεατή του Φεστιβάλ είναι αυτή πέριξ των 40», λέει στα «ΝΕΑ» ο Νότης Φόρσος, λάτρης, θαμώνας από το ’70, υπεύθυνος σήμερα του γραφείου Θεσσαλονίκης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και των αιθουσών του «Ολύμπιον».

Το Φεστιβάλ κρατάει το κοινό με το οποίο ξεκίνησε και ειδικά από τότε που μετεξελίχθηκε σε διεθνές. Στις πρώτες διοργανώσεις ο κόσμος έβλεπε τον κινηματογράφο ως κοσμικό γεγονός. Ακολούθησε η δικτατορία, η μεταπολιτευτική κρίση του ελληνικού κινηματογράφου και, τέλος, η διεθνοποίησή του. Εκτοτε (την τελευταία περίπου 25ετία) κυριαρχεί η ταινία στις επιλογές του κοινού κι όχι το περιτύλιγμά της. Οι σταρ που τυχόν ερμηνεύουν ρόλους είναι τα οχήματα για το μήνυμα κι όχι η βάση.

«Το κοινό – και το ίδιο το Φεστιβάλ και ο μηχανισμός του – είναι πλέον συγκεκριμένο και συνειδητοποιημένο, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια. Χαρακτηρίζεται απ’ αυτή τη συμπύκνωση η οποία ήρθε σαν αντίσταση σε μια εποχή που τα πράγματα ήταν ή φαίνονταν εύκολα. Ερχονται στο Φεστιβάλ οι ίδιοι άνθρωποι που έρχονταν τη δεκαετία του ’80 αλλά και τα παιδιά τους».

Ο μέσος όρος ηλικίας των σινεφίλ Θεσσαλονικιών (περί το 80% προσδιορίζονται οι ντόπιοι) θα μπορούσε να είναι αυτός των κατόχων καρτών μέλους και καρτών gold του Φεστιβάλ. Ε, αυτοί είναι άνδρες και γυναίκες (σε αναλογία 40-60) κάπου 40 ετών.

«Ο Χίτσκοκ έλεγε πως το σινεμά είναι φέτες γλυκού που γαργαλά τις αισθήσεις των θεατών. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη είναι αυτό ακριβώς. Ενα γλυκόπικρο έδεσμα που απευθύνεται σε μη εφησυχασμένο κοινό» συμπληρώνει ο Νότης Φόρσος.