«Ασε με να εγκαταστήσω το πλυντήριο»

Η περιπετειώδης ζωή δεν είναι βέβαια γνώρισμα μόνο των συνθετών του παρελθόντος. Οι συνθέτες, ιδίως οι πρωτοποριακοί, σπάνια αναγνωρίζονται πολύ νέοι, με όλα όσα σημαίνει αυτό. Ο Φίλιπ Γκλας, λ.χ., ο διάσημος σήμερα μινιμαλιστής συνθέτης, δημιουργός πολλών συμφωνιών και του «Κογιανισκάτσι», καθώς και πολλών γνωστών κινηματογραφικών σάουντρακ, πέρασε πολλά ώσπου να αναγνωριστεί. Δούλεψε ως υδραυλικός και ταξιτζής. Διατηρούσε επίσης γραφείο μεταφορών μαζί με έναν άλλο πολύ γνωστό συνθέτη, τον Στίβεν Ράιχ, και ανεβοκατέβαζαν έπιπλα στις σκάλες των πολυκατοικιών του Μανχάταν.

Αυτό δημιούργησε και ευτράπελες καταστάσεις αφού υπηρετεί ένα είδος το οποίο, ακόμη και όταν είχε αναγνωριστεί, δεν του απέφερε αμέσως χρήματα. Ετσι, όταν μια μέρα πήγε να εγκαταστήσει ένα πλυντήριο πιάτων σε μια σοφίτα στο Σόχο, την πόρτα τού άνοιξε ο τεχνοκριτικός του «Time» Ρόμπερτ Χιουζ. «Μα, εσύ είσαι ο Φίλιπ Γκλας» είπε. «Τι θες εδώ;». Ο Γκλας απάντησε ότι πήγε για το πλυντήριο και ο Χιουζ αναφώνησε: «Μα, είσαι καλλιτέχνης!». Ο Γκλας ανταπάντησε ότι είναι επίσης υδραυλικός και ζήτησε από τον άναυδο τεχνοκριτικό να παραμερίσει για να τον αφήσει να δουλέψει.

Αλλά και λίγο αφότου το έργο του «Ο Αϊνστάιν στην παραλία» έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, το 1975, ο Γκλας συνέχιζε να δουλεύει ως ταξιτζής. Μια καλοντυμένη γυναίκα μπήκε στο ταξί, είδε γραμμένο το ονοματεπώνυμό του και του είπε: «Νεαρέ, ξέρεις ότι είσαι συνονόματος με έναν πολύ διάσημο συνθέτη;».