Το 4ο Κουδούνι

Ετος Στρίντμπεργκ στην ελληνική σκηνή η φετινή σεζόν; Οντως το 2012 συμπληρώνονται εκατό χρόνια απ’ το θάνατό του. Αλλά η πληθώρα των παραστάσεων με έργα του κορυφαίου σουηδού δραματουργού μάλλον συμπτωματική είναι.

«Ο χορός του θανάτου» που ανεβαίνει από Γιώργο Μιχαλακόπουλο και Κατερίνα Μαραγκού (φωτογραφία) σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου στο «Αλμα» είναι όντως ενταγμένος στο πλαίσιο του εορτασμού και παρουσιάζεται υπό την αιγίδα της πρεσβείας της Σουηδίας στην Αθήνα.

Αλλά έχουμε και «Δεσποινίδα Julie». Εις διπλούν. Ως «Δεσποινίς Τζούλια» παίζεται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ημελλου από μαθητές του, φετινούς απόφοιτους της δραματικής σχολής «Δήλος», στον ομώνυμο χώρο. Ενώ στην εκσυγχρονισμένη εκδοχή τού Πάτρικ Μάρμπερ και με τον τίτλο «Δεσποινίς Τζούλι», παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν με τη σκηνοθετική υπογραφή της Μίνας Αδαμάκη στο «Τόπος Αλλού». Ο Δημήτρης Ημελλος, όμως, με τους μαθητές του παρουσιάζει στο «Δήλος», εναλλάξ με την «Δεσποινίδα Τζούλια», και τον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ. Τον «Πατέρα» έχει ανεβάσει κι ο Γιώργος Βούρος στο «Βαφείο / Λάκης Καραλής» – κι αυτή, πάντως, η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο του Ετους Στρίντμπεργκ.

Να μην ξεχάσω και τον «Πελεκάνο» που παίζεται – επίσης για δεύτερη σεζόν – στο «Bios» σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου. Την «Καταιγίδα» του Στρίντμπεργκ ετοιμάζει, τέλος, κι ο Περικλής Μουστάκης στην «Ασκησή» του.

Τέλος; Μπα… Είμαι σίγουρος πως κάποιες παραστάσεις με έργα του Σουηδού θα μου ‘χουν ξεφύγει ή δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα. Πάντως, όσο Στρίντμπεργκ και να ‘χουμε, ευπρόσδεκτος. Αρκεί τα ανεβάσματα να τον τιμούν και να τον σέβονται ή, έστω, να εμπνέονται δημιουργικά απ’ αυτόν.

Αυτή η «κομποστοποίηση» των σκουπιδιών εξαιρετικά χρήσιμη μπορεί να αποδειχθεί. Αλλά, ως έκφραση, εσάς, δε σας αηδιάζει;

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Μετά την Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία δεξιά), το «Θέατρο του Ηλιου» και τα δυο πρώτα μεγάλα θεάματα – «Το τελευταίο καραβάν σεράι (Οδύσσειες)» και «Οι εφήμεροι» – που μας έφεραν εκεί τα καλοκαίρια του 2006 και του 2007 μέσω Φεστιβάλ Αθηνών έφτασε και το… μοιραίο 2011 για το Κλειστό Φαλήρου – το Τάε Κβον Ντο.

«Αυτό το Νοέμβριο οι πιο τολμηρές ερωτικές φαντασιώσεις και τα πιο… hardcore όνειρα σάς περιμένουν στο κλειστό γήπεδο Tae Kwon Do Φαλήρου, για το πιο “καυτό” ραντεβού της ζωής σας», μας πληροφορεί δελτίο Τύπου. «Για ακόμη μια φορά η Dream Expo ετοιμάζεται να προσφέρει στο κοινό ένα μοναδικό ερωτικό υπερθέαμα», συνεχίζει, «πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα σε έναν καταπληκτικό χώρο, ιδανικό για τέτοιου μεγέθους (σ.σ.;) διοργανώσεις. Από τις 4 (σ.σ. από αύριο) έως 6 Νοεμβρίου 2011 λοιπόν η Αθήνα υποδέχεται […] το 1ο Erotic Festival, ένα σαγηνευτικό και μοναδικό event, μία πραγματική υπερπαραγωγή της ερωτικής βιομηχανίας, η οποία θα εξελιχθεί σε μία μεγάλη (σ.σ.;) γιορτή του έρωτα! Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν άκρως αισθησιακά shows, τα πιο διάσημα αστέρια της porn βιομηχανίας στο κεντρικό stage, τον special χώρο με BDSM act festival ενώ συγχρόνως διάφοροι νέοι πολυχώροι θεαμάτων όπως το Nirvana Swingers Club, το Jacuzzi Erotic Show κ.λπ. θα “ανεβάσουν” κατακόρυφα την λίμπιντο».

Και καταλήγει το δελτίο: «Στο Erotic Festival μπορείτε να βρείτε τα πάντα. Ερωτικά αξεσουάρ και βοηθήματα / Προφυλακτικά / DVD / Εσώρουχα / Ξενοδοχεία / Sex shops / Ενδυση – Υπόδηση / Κρεβάτια – Στρώματα / SPA – Strip shoe clubs / Προϊόντα περιποίησης / Περιοδικά – Sites – Τηλεοπτικά κανάλια – Εταιρείες παροχής υπηρεσιών / Hot lines / Ποτά – Tattoo / Sex art / Κεριά αρωματικά – Δώρα / Ινστιτούτο αισθητικής / Φαρμακευτικές εταιρείες».

Προχωρήστε με το κεφάλι ψηλά! Μη σας ρίχνει η κρίση!

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Στην πορεία κάθε ικανού ηθοποιού φτάνει πάντα, πιστεύω, σε χρόνο ανύποπτο, μια ιδιαίτερη, μια μοναδική στιγμή. Μια παράσταση, ένας σκηνοθέτης, ένας ρόλος με κάτι ξεχωριστό… Κάτι που τον απογειώνει. Μπορεί να παίζει επί χρόνια, να ‘χει μια σταθερή πορεία, να ‘ναι άλλοτε πολύ καλός, άλλοτε καλός, άλλοτε λιγότερο καλός ή και μέτριος, αλλά η συγκεκριμένη στιγμή είν’ αυτή που θα τον αποκαλύψει. Σε μάς και στον ίδιο.

Πιστεύω πως η στιγμή αυτή για τον Νίκο Αλεξίου είναι ο «Κόλχάας». Ο μονόλογος πάνω στη νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ (φωτογραφία κάτω) «Μίχαελ Κόλχάας», που παίζει – κάθε Δευτέρα φέτος, μέχρι και 16 Νοεμβρίου – στο «Τόπος Αλλού», έχοντας επωμιστεί, εκτός απ’ την ερμηνεία, τη μετάφραση, τη δραματουργική επεξεργασία και τη διασκευή για το θέατρο.

Τον είδα φέτος, μια και πέρσι που ξεκίνησε δεν πρόλαβα. Καρφωμένος σε μια καρέκλα, χωρίς σκηνικά, χωρίς εφέ και σουσούμια, μόνος με το λόγο του Κλάιστ – ένας λόγος που χρονολογείται απ’ το μακρινό 1811 – παλεύει γενναία και κερδίζει: με καθήλωσε – μας καθήλωσε όλους – επί μια ώρα και είκοσι λεπτά. Ο Νίκος Αλεξίου, αν και χωρίς τρίτο – σκηνοθετικό – μάτι από κάτω, άφησε πίσω ευκολίες και μανιερισμούς και λιτός, απόλυτα λιτός, αντιμετωπίζει παλικαρίσια την πρόκληση.

Μη χάσετε την παράσταση αυτή. Που πιστεύω, πάντως, ότι θα πρέπει να τη διατηρήσει στις αποσκευές του.

Και σημειώστε πως μου άρεσε τόσο πολύ ενώ αυτό το έξοχο, πολύ μπροστά απ’ την εποχή του κείμενο το ‘χω δει – το 2001, στην Θεσσαλονίκη, στην Μικρή Σκηνή του ΚΘΒΕ, στους Λαζαριστές – να ζωντανεύει στη σκηνή απ’ τον ουγγαρέζικο θίασο «Κρέτακορ» και σε σκηνοθεσία του Αρπαντ Σίλινγκ – στους οποίους οφείλω κι έναν συγκλονιστικό «Γλάρο» το 2007 στο Φεστιβάλ Αθηνών – σε μια παράσταση με τον τίτλο «Μίκαελ Κόλχάας, ο εχθρός του λαού» που την κατατάσσω σ’ αυτές που μ’ έχουν σημαδέψει.

Και μην ξεχνάτε: για περισσότερα στο totetartokoudouni. blogspot. com