Ανόητες απορίες

Μου κάνει για άλλη μια φορά εντύπωση πως σε μια τόσο έντονη σε προβλήματα και αδιέξοδα, κλοιούς και αγκυλώσεις εποχή, όπου κάθε μέρα, πιθανόν δικαίως, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την τεκτονική συμφορά που μας έλαχε, οι απεργίες, οι στάσεις, οι διαδηλώσεις, οι μαζώξεις δεν γίνονται ποτέ Σαββατοκύριακο. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι εργαζόμενοι δεν θυσιάζουν τις εξόδους, τα εξοχικά τους, τον κήπο τους ή την ταβερνούλα τους στις παρυφές των πόλεων για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Αν έχουν άδικο οι κακές γλώσσες, θα περίμενα μια εξήγηση για αυτή την πάγια τακτική. Διότι είναι αυτονόητο, μια διαδήλωση, απόγευμα Σαββάτου, πρωί Κυριακής ή απόγευμα Κυριακής, θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλαπλάσιες μάζες, αφού δεν εργάζονται, να συμμετάσχουν. Εξάλλου θα απέφευγαν και τις γνωστές κατηγορίες ότι πορείες και λαοσυνάξεις εμποδίζουν άλλους εργαζόμενους να πάνε στις δουλειές τους. Επίσης με τα καταστήματα κλειστά δεν θα επέτρεπαν στους καταστηματάρχες να διαμαρτύρονται ότι εμποδίζεται η προσέγγιση πελατών και επίσης πιθανότερο με κατεβασμένα ρολά θα γλίτωναν από τους μπαχαλάκηδες που σπάνε βιτρίνες.

Ακόμη και άλλο επιχείρημα. Αν απέκλειαν Σαββατοκύριακα τους δρόμους, ίσως θα εμπόδιζαν να πάνε εκδρομή και περιπάτους οι έχοντες και οι αδιάφοροι. Αφήνω που τα Σαββατοκύριακα θα κατέβαιναν χιλιάδες μαθητές και φοιτητές που τις καθημερινές έχουν μαθήματα, έτσι ώστε θα αποφεύγονταν και οι καταλήψεις.

Κάποιος διαβολάκος πάντως με πληροφορεί πως τα Σαββατοκύριακα διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες, πράγμα που μου ενισχύει την υποψία, αφού πρόσφατα με καθολική απεργία της ΕΡΤ, μόνο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταδόθηκε.