Η γραμμή των χρυσών οριζόντων

Μέσα σε αυτή την πανδαισία χρωμάτων, παρακολουθείς δρομείς να τρέχουν σε ζευγάρια ή μοναχοί, ακόμα και σε ομάδες των 50 ανθρώπων κατά μήκος αυτής της γραμμής.

Είναι τρόπος ζωής, και ένας από αυτούς, ο Γεδεών Τσέριοτ, έχει την απόλυτη στήριξη της οικογένειάς του, με την μητέρα του να έχει κάνει τα πάντα για να στείλει το γιό της στη μικρή πόλη Ιτεν, στην άκρη του βόρειου τμήματος της χώρας.

«Αν κερδίσω σε αγώνες, θα μπορώ να πληρώσω για τους αδελφούς και τις αδελφές μου, προκειμένου να πάνε στο σχολείο», λέει ο έφηβος Κενυάτης του οποίου η οικογένεια ανήκει στην πλειοψηφία αυτών που επιβιώνουν καθημερινά με περίπου δύο δολάρια τη μέρα. Και έχουν θυσιάσει πολλά (όπως πολλές τέτοιες οικογένειες) για να υποστηρίξουν τον γιο τους και να τον βοηθήσουν να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα με το τρέξιμο.

Ο Τσέριοτ ξέρει καλά ότι μπορεί να πετύχει όταν έχει δει τον γείτονά του, πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή στον μαραθώνιο Αμπέλ Κίρουι να πετυχαίνει: «Αν μπορεί να το κάνει, τότε μπορώ και εγώ» λέει ο Τσέριοτ. Οι χρόνοι του στον ημιμαραθώνιο θα μπορούσαν να του χαρίσουν μια θέση σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή εθνική ομάδα, αλλά για την πόλη του Ιτεν δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Ενα τόξο πάνω από τον δρόμο που οδηγεί στην πόλη γράφει πως το Ιτεν είναι το «σπίτι των πρωταθλητών» και αυτό δεν είναι υπερβολή. Μια ντουζίνα αθλητών που ανέβηκαν στο βάθρο στο τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Νταεγού στη Νότια Κορέα, προπονούνται και ζουν στο Ιτεν. Πήραν συνολικά 5 μετάλλια περισσότερα από το σύνολο των μεταλλίων (7) που κατέκτησε όλη η ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας.

Η επιτυχία αυτή έχει να κάνει με την απόλυτη κυριαρχία που έχουν τα τελευταία χρόνια οι κενυάτες δρομείς οι οποίοι σπάνε κάθε ρεκόρ, από τους αγώνες των 800 μέτρων μέχρι και τον μαραθώνιο. Οι φορές που θα νικηθούν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, όπως έγινε στην Νταεγού μόνο από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Οι Κενυάτες έχουν επικρατήσει στις 28 από τις 30 τελευταίες αναμετρήσεις σε μαραθώνιους παγκοσμίως, δείχνοντας το μέγεθος της δύναμής τους. Για τους φτωχούς αγρότες το Ιτεν είναι ένα εργοστάσιο ονείρων, όπου η ζωή τους μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ με το χρηματικό έπαθλο μερικών χιλιάδων δολαρίων από κάποιο αγώνα.

Ο Γουίλσον Κιπρόπ είναι μια από τις κορυφαίες περιπτώσεις, που αποτελούν μόλις το 5% σε ένα ποσοστό 5.000 δρομέων που ζούν στο Ιτεν. Ο ίδιος εξηγεί πως η ζωή του δεν ήταν ομαλή, αφού υποχρεωνόταν ως παιδί να τρέχει καθημερινά σχεδόν οκτώ χιλιόμετρα για να φτάσει στο σχολείο του και για να επιστρέψει στην ώρα του και να φτιάξει φαγητό για τα αδέλφια του. Μάλωνε με τη μητέρα του ρωτώντας την για έναν αγρότη που έβλεπε κοντά στο σπίτι: «Τι είναι δρομέας, πες μου» ήταν το μόνιμο ερώτημα που της απηύθυνε. Η δική του απάντηση ήταν να αρχίσει να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, με αποτέλεσμα να φτάσει κάποια στιγμή να κερδίσει τον παγκόσμιο τίτλο στον ημιμαραθώνιο πέρυσι, κάτι που του απέφερε 30.000 δολάρια. «Το να είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής δεν είναι εύκολο, αλλά καλύτερα να έχεις αυτόν τον πόνο και να πληρώνεσαι» παραδέχτηκε.

Αυτό το κύμα επιτυχιών των Κενυατών μετέτρεψε ένα ήσυχο, σχεδόν κοιμισμένο, χωριό καλλιεργητών στη Μέκκα των δρομέων, με αποτέλεσμα να έρχονται όλοι και περισσότεροι ψάχνοντας το μυστικό της επιτυχίας. Οι μύθοι είναι λογικό να ευδοκιμούν, με τον καθέναν να έχει τη δική του άποψη. Αλλοι υποστηρίζουν ότι η περιοχή γεννάει ταλέντα, άλλοι λένε για τον χυλό που τρώνε εκεί οι αθλητές, αν και οι περισσότεροι συμφωνούν πως είναι το ευεργετικό υψόμετρο στα 2.313.