Το βίντεο συστήνεται σαν ένα εξαιρετικά επίκαιρο ντοκιμαντέρ και διαρκεί όλο κι όλο ενάμισι λεπτό. Σε αυτό, επιστήμονες πάνω από δοκιμαστικούς σωλήνες ψάχνουν απαντήσεις για την εξέλιξη του homo sapiens, που υποτίθεται ότι πρόκειται να γνωρίσει μια εκπληκτική βιολογική επιτάχυνση. Θα γίνει μήπως με τη βοήθεια της γενετικής και της ρομποτικής που θα τον κάνουν να σηκώνει διακόσια κιλά με το βιονικό του χέρι ή να κερδίζει στο σκάκι πανίσχυρους υπολογιστές με τα εγκεφαλικά του νανοεμφυτεύματα; Οχι, λέει ο αφηγητής. Η αλήθεια βρίσκεται σε ένα αμερικανικό εργαστήριο. Πίσω από τις πόρτες του, ερευνητές με λευκές ρόμπες επιβλέπουν το ανθρώπινο πειραματόζωό τους, που απλώς σπάει πέτρες χωρίς να βγάζει κιχ. Είναι ντυμένος τσολιάς, είναι μελαχρινός, έχει και μουστάκι. «Εμπρός, Κώστα! Με νεύρο! Μας χρωστάς ακόμα ένα κάρο λεφτά!», τον προγκίζουν. «Λοιπόν, πώς πάει;», αναρωτιέται ένας. «Του μειώσαμε τον μισθό άλλο 50%, του στερήσαμε τη σύνταξη και αυτός δουλεύει ακόμα», απαντάει ο επιβλέπων. Ο πρώτος βρίσκει τις επιδόσεις του Κώστα αδιανόητες, υπεράνθρωπες. «Και δεν λέει τίποτα;». «Μα αφού υπάρχει η κρίση», του εξηγεί κάποιος άλλος. Και το σκετς κλείνει με την προειδοποίηση: σύντομα και στη Γαλλία!
Το απόσπασμα της εκπομπής «Les guignols de l' info» («Λε γκινιόλ ντε λ' ινφό», δηλαδή «Οι κούκλες των ειδήσεων») προβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση κάπου μέσα στον Αύγουστο. Εφερε το γέλιο σε πολλά γαλλικά πρόσωπα, που δεν είναι διόλου αμάθητα στο χιούμορ αυτού του είδους. Οι «Guignols», όπως τις γνωρίζει το κοινό τους, είναι μέρος μιας παράδοσης που δεν το 'χει σε τίποτα να διακωμωδεί δημόσια πρόσωπα ή να καυτηριάζει καταστάσεις διεθνούς ενδιαφέροντος, με τη χαρά που βάζει στις φάρσες του ένα μικρό παιδί. Πολύ πριν από το σκετς με τον Κώστα και τους αυτονόητους δυνάστες του, η γέφυρα Ποντ Νεφ ήταν γεμάτη με γελωτοποιούς που περιγελούσαν βασιλείς και πρίγκιπες. Στον 19ο αιώνα, ονόματα όπως ο Σαρλ Ζοζέφ Τραβιέ έπιασαν στην πένα τους την παρισινή μπουρζουαζία (ο Ονορέ Ντομιέ μάλιστα φυλακίστηκε γιατί σε ένα σκίτσο του παρομοίασε τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο με τον λαίμαργο Γαργαντούα) και τους πρωταγωνιστές του τότε ευρωπαϊκού σκηνικού, όπως ο Μπίσμαρκ και το κράνος του. Το 1915 ιδρύθηκε η εφημερίδα «Le canard enchaîné» («Λε κανάρ ανσενέ», «Το αλυσοδεμένο παπί») που μέχρι σήμερα παραμένει ψηλά στην κυκλοφορία, ενώ σειρά πήραν η τηλεόραση και το και το σατιρικό σόου «Λε Μπαμπέτ».

GONZO JOURNALISM. Με μια πιο αριστερόστροφη αίσθηση στα αστεία τους, οι «Guignols» μπαίνουν στα γαλλικά σπίτια το 1988, μέσα από τη συχνότητα του συνδρομητικού Canal+. Πρότυπό τους είναι το αγγλικό «Spitting image», επίσης με μαριονέτες, που ο τότε διευθυντής προγράμματος του γαλλικού καναλιού Αλέν ντε Γκρέεφ θέλει να προσαρμόσει στα δεδομένα της χώρας του. Σεναριογράφοι με καλές ιδέες υπάρχουν, λέγονται Αρνό Μπουασό, Κριστιάν Μπορντέ, Αλεξάντρ Πεσλ και Μπενουά Ντελεπίν και η ιδέα που καλούνται να υλοποιήσουν είναι μια καθημερινή ολιγόλεπτη παρωδία του βραδινού δελτίου ειδήσεων, με παρουσιαστή μια κούκλα που θυμίζει τον Πατρίκ Πουάβρ ντ' Αρβόρ, ξακουστό γάλλο άνκορμαν. Αντίθετα όμως με τον συνδυασμό σάτιρας και έρευνας του «Canard», οι «Guignols» ρέπουν προς το λεγόμενο «gonzo journalism» που αγνοεί την αντικειμενικότητα για χάρη του σαρκασμού και της ασέβειας. Στα πρώτα τρία χρόνια, το εγχείρημα δεν συγκλονίζει τους θεατές. Μόνο στον Πόλεμο του Κόλπου, όταν τα σκετς αρχίζουν να σχολιάζουν στενότερα και χωρίς κανένα ταμπού την επικαιρότητα, η δημοτικότητά τους εκτοξεύεται. Τα συγχαρητήρια δέχονται φυσικά και οι λαστιχένιες μαριονέτες που πρωταγωνιστούν στο σόου, παρόλο που η καθεμία κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρώ, απαιτεί έναν μήνα κατασκευής και χρειάζεται δύο έμπειρους κουκλοπαίκτες για να αποδώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα εκφράσεων και συναισθημάτων. Η ουσία, μέχρι σήμερα που τη βασική ομάδα αποτελούν πια οι Λιονέ Ντιτάμπλ, Φιλίπ Μεσλέν και Ζουλιέν Ερβέ, υποτίθεται ότι είναι το αναποδογύρισμα οποιασδήποτε πολιτικής ή άλλης αξίας που τολμά να στέκεται ακόμα όρθια. Η επιτυχία τους είναι τέτοια, που έχουν γίνει αντικείμενο βιβλίων, μέχρι και βιντεογκέιμ.
Οπως και στο σκετς για τον έλληνα εργαζόμενο, το βασικό συστατικό της απεικόνισης των χαρακτήρων των «Guignols» είναι μία από τις πιο απλές αρχές ορισμένων σχολών κωμωδίας: η υπερβολή. Ο πρόεδρος Σαρκοζί αναφέρεται συχνά ως «μικρός Νικόλας», είναι ευέξαπτος και λατρεύει τα Ρόλεξ, ενώ προσέχει ιδιαιτέρως την Κάρλα Μπρούνι, η οποία «είναι τόσο όμορφη, αφού είναι τόσο ταλαντούχα, επειδή τραγουδάει τόσο ωραία, γιατί είναι τόσο πολύ γυναίκα του». Ο Ζακ Σιράκ έχει απεικονιστεί με στολή υπερήρωα και το όνομα «Σούπερ Μαντέρ» («Super Menteur», «Σούπερ Ψεύτης») έχοντας την ικανότητα να αρθρώνει τρομακτικά ψέματα, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Στα διεθνή, ο ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών ενσαρκώνεται σε μια μαριονέτα με τη μορφή του Σιλβέστερ Σταλόνε, που εξηγεί τον πόλεμο σε πολύ αδρές γραμμές («εδώ είναι οι καλοί, δηλαδή εμείς, και αυτοί είναι οι τουρμπανοκέφαλοι, οπότε τους σκοτώνουμε όλους»). Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μιλάει τόσο ψυχρά, που οι δημοσιογράφοι απέναντί του παγώνουν. Και ο Αφγανός Μουλά Ομάρ εμφανίζεται είτε να δραπετεύει με μια μοτοσικλέτα, είτε με το φιλαράκι του Οσάμα Μπιν Λάντεν, με τον οποίο, όταν ζούσε, κάνανε χοντρές πλάκες εναντίον της Δύσης.

Ο ΠΑΠΑΣ ΑΔΟΛΦΟΣ. Φυσικά δεν γελάνε όλοι με τα αστεία των «Guignols». Η συγγραφέας Φρανσουάζ Σαγκάν τους είχε κάνει αγωγή γιατί την είχαν απεικονίσει να διαφημίζει ταμπόν. Στις εκλογές του 1995, πολλοί δυσαρεστήθηκαν όταν οι μαριονέτες ανακοίνωσαν πριν από την επιτρεπόμενη ώρα ότι ο ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν ερχόταν δεύτερος σε ψήφους, σκοπεύοντας να ενθαρρύνουν τους απέχοντες να σπεύσουν στην κάλπη την τελευταία στιγμή και να αποτρέψουν το Εθνικό Μέτωπο από τον δεύτερο γύρο. Και οι γάλλοι καθολικοί επίσκοποι παραπονέθηκαν εντόνως το 2005 στο Συμβούλιο Οπτικοακουστικών Μέσων γιατί ο Πάπας Βενέδικτος, με θητεία στις νεολαίες του Χίτλερ, εμφανιζόταν στην εκπομπή με το όνομα «Αδόλφος Β'».
Αυτοί που δεν γελάνε και πολύ στην περίπτωση του Κώστα προέρχονται ακόμα και από την ίδια του τη χώρα, όπου έγινε ανάρπαστος την περασμένη βδομάδα, λίγες μέρες αφού ανέβηκε στο YouTube υποτιτλισμένος στα ελληνικά. Αμέσως άρχισαν οι διαξιφισμοί. Μας προσβάλλει το γαλλικό βίντεο παρομοιάζοντάς μας με πειραματόζωα ή μας συμπαραστέκεται υπονοώντας ότι στην πλάτη μας παίζεται ένα παιχνίδι που δοκιμάζει τις δυνάμεις των εργαζομένων όλων των καταχρεωμένων χωρών; Ο υπαινιγμός προς το τέλος του, πάντως, είναι σχεδόν κρυστάλλινα καθαρός. «Το πείραμα ολοκληρώθηκε, μπορούμε να περάσουμε σε διεθνές επίπεδο», καταλήγει ομονοούσα η ομάδα των ερευνητών, όσο οι χτύποι από τη βαριοπούλα του Κώστα συνεχίζουν ακάματα. «Ο άνθρωπος του μέλλοντος έχει όνομα: ο Ελληνας», ακούγεται από μια βαθιά και αισιόδοξη φωνή, μαζί με τις πρώτες νότες από τα «Παιδιά του Πειραιά». Λίγο αργότερα, ο Νικολά Σαρκοζί ανακοινώνει από το βήμα του ότι μπροστά σε αυτήν τη χωρίς προηγούμενο κρίση, ούτε οι Γάλλοι έχουν επιλογή: «Θα πρέπει να δουλεύετε περισσότερο, για ακόμη λιγότερα».
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από