[Γράμματα στις ματιές] Η μάνα γη

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ. Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 22, Ν. Φιλαδέλφεια, γράφει:

«Η χριστιανική θρησκεία μάς διδάσκει ότι το Σύμπαν εδημιουργήθη από τον Θεό σε έξι ημέρες. Οτι η ζωή στον πλανήτη άρχισε από τους πρωτόπλαστους Αδάμ και Εύα που ο Θεός έπλασε το ομοίωμά τους από πηλό, τον φύσηξε και τους έδωσε πνεύμα και ζωή.

Μια άλλη θέση και άποψη ειδικών – βιολόγων, φυσιοδιφών, παλαιοντολόγων – μας λέγει ότι η ζωή στον πλανήτη άρχισε στα θερμά αβαθή ύδατα ή στα τενάγη και τα τέλματα υπό πηκτώδη μορφή πράσινου αφρού και ότι σε ζωντανούς οργανισμούς εξελίχθη πριν από 1.500.000.000 χρόνια. Και ότι με την πάροδο του χρόνου, άγνωστης διάρκειας, κλιματικών αλλαγών και μεταλλαγών, εξελίχθη σε διάφορες μορφές και πολύπλοκους οργανισμούς, ων ουκ έστιν αριθμός. Τόμος 1ος, σελίδα 15, παγκόσμια ιστορία του βρετανού ιστορικού H.G. Wells και σελ. 5-25-26 στον τόμο “Η γη αργοπεθαίνει” του καθηγητού Αστροφυσικής Κων. Μακρή.

Υστερα απ’ όλα αυτά, σαφώς προκύπτει το συμπέρασμα ότι όλα τα είδη ζωής στον πλανήτη γεννήθηκαν, φύτρωσαν και ανεδύθησαν μέσα από το χώμα της γενέτειρας γης.

“Χους εσμέν και εις χουν απελεύσμαι!” (Χώμα είμαι και στο χώμα οδηγούμαι). “Γη ει και εις γην απελεύσεις” (Γη είσαι και εις γην οδεύεις, διώχνεσαι) μας λέγει η χριστιανική θρησκεία στην εξόδιον (νεκρώσιμον) ακολουθία.

Δηλαδή και οι δύο αυτές θεωρίες, θρησκείας και επιστήμης, έμμεσα πλην ξεκάθαρα, στο ίδιο συμπέρασμα συγκλίνουν, το ίδιο μας λένε. Οτι, δηλαδή, η ζωή των μυριάδων ειδών – ζώων και φυτών – στον πλανήτη μας από το χώμα άρχισε, η μάνα γη τη γέννησε. Το πώς, το γιατί και το πότε ίσως ποτέ δεν θα το μάθουμε. Είναι της φύσης μυστικό που ζηλότυπα η ίδια μάς το κρύβει.

Γη, μητέρα αμέτρητων παιδιών,

τροφός και μάνα,

αδελφή των άστρων εσύ

και του ήλιου του χαροποιού αγαπημένη, φίλος και φρουρός της Σελήνης,

ω γη,

που οι κομήτες δεν σε λησμονούν,

μα μέσα στο απροσμέτρητο Διάστημα γυρίζουν

και πάλι εσένα κοιτούν.

(Σαμουήλ Τέιλορ Κόλεριτζ – ποιητής – “Υμνος στη γη”)

Η μάνα γη μάς γέννησε, μας θρέφει και μας διαιωνίζει και με το πλήρωμα του χρόνου στη ζωή πάλι στους κόλπους της, στην αγκαλιά της μας ανακαλεί, για ανακύκλωση.

Το ότι το χώμα είναι ενόργανο και ότι υπάρχουν σε αυτό στοιχεία που παρέχουν ζωή σαφώς προκύπτει από το γεγονός ότι στη στάχτη, στην άμμο ή σε ανόργανη ύλη δεν φυτρώνει καρπός, ούτε αναπτύσσεται φυτό. Διότι τα ζωοδότα συστατικά που περιέχει το χώμα και που με τον μεταβολισμό θα έδιναν ζωή, δεν υπάρχουν. “Στη στεριά δε ζει το ψάρι, ούτ’ ο ανθός στην αμμουδιά”».