Φοίβη Αθηναίου

Πότε Βούδας,

πότε μπούρδας…

Αγαπητή κυρία Αθηναίου μου,

Δευτέρα ώρα 11 το πρωί, στην οδό Φρύνωνος στο Παγκράτι, ταξί ήταν σταματημένο στη λωρίδα του, με alarm, με κατεύθυνση τη Φιλολάου. Είχε σταματήσει για να επιβιβαστεί ζευγάρι ηλικιωμένων (πολύ ηλικιωμένων). Πίσω από το ταξί είχε σταματήσει και περίμενε καρτερικά μια γυναίκα στο αυτοκίνητό της. Ο ταξιτζής, Βούδας. Σαν μαρμαρωμένος. Ελα όμως που ο παππούς στην προσπάθειά του να ελιχθεί ανάμεσα στα κάγκελα του – δοξάστε με – Αβραμόπουλου, στον κορμό ενός δέντρου και το φαγωμένο κράσπεδο του πεζοδρομίου, δεν ήθελε και πολύ, σωριάστηκε!

Ο ταξιτζής, Βούδας. Είχαν σταματήσει και άλλα αυτοκίνητα πίσω του. Αλλά αφού εκείνος είχε ανάψει τα alarm… Βούδας. Ο ταξιτζής-Βούδας πήρε χαμπάρι μόνο όταν ένας μοτοσικλετιστής που έσπευσε να βοηθήσει, μαζί με την κυρία τού πίσω αυτοκινήτου η οποία είχε ήδη βγει από το Ι.Χ. της, του έβαλε τις φωνές. Ο ταξιτζής, Βούδας. Απαθής. Ατάραχος. Ακόμα και όταν ο μοτοσικλετιστής τού είπε «θα μπορούσε να ήταν ο πατέρας σου ή ο παππούς σου», ο ταξιτζής-Βούδας αποκρίθηκε: «Μα δεν είδα». Κι αμέσως ο ταξιτζής-Βούδας αναθάρρησε: «Και πού είναι το πρόβλημά σου;» αντιγύρισε στον μοτοσικλετιστή. Για τον ταξιτζή-Βούδα δεν υπήρχε πρόβλημα. Ηταν απόλυτα φυσιολογικό να παραμένει ακίνητος, ατάραχος, ακλόνητος, ακόμα και όταν του επισήμαναν ότι ένας συνάνθρωπός του είχε σωριαστεί δίπλα στο ταξί του. Ο ταξιτζής-Βούδας δείχνει τη νοοτροπία που επικρατεί στους περισσότερους από τους υπόλοιπους 14.999 μικρούς κίτρινους Βούδες: ότι ακριβώς είναι μικροί θεοί, οι υπόλοιποι απλώς αναλώσιμοι. Αρκεί να μαγκώσουν τα ευρώπουλα.

Ταξιτζή-Βούδα πες αλεύρι… ο Ραγκούσης σε γυρεύει.

Φιλικά, Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη

Αμ, ο κύριος Ραγκούσης – παρά τις απειλές ακόμη και επί της ζωής του που εισέπραξε από τους ταξάρες – δεν τον γυρεύει, αγαπητέ Ευθύμιε. Η γεμάτη πιάτσα τον γυρεύει. Η γεμάτη ταξάρες που περιμένουν και περιμένουν και περιμένουν για καμιά κουρσίτσα για το μεροκάματο, έτσι που έχουν γίνει τα πράγματα. Δεν φτάνει δε που ο κόσμος δεν τα αντέχει πλέον τα – ακριβά – ταξί, δεν τα εμπιστεύεται κιόλας μετά τις απανωτές απεργίες των ιδιοκτητών και τις κορόνες του αρχιταξάρα με το πορτοκαλί μαλλί – ίσως και να τα απεχθάνεται κιόλας. Το τελευταίο φαινόμενο είναι: ταξί να «ψαρεύει» πελάτες κι εκείνοι να του απαντούν πως προτιμάνε να πάνε με το λεωφορείο ή με τα πόδια, παρά να μπουν στο ταξί! Κάποια στιγμή θα αποκτήσουμε όλοι συνείδηση για τους ασυνείδητους της Ελλαδίτσας.

Ξάναντου είσαι

και φαίνεσαι

Αγαπητή Φοίβη,

Δεν ξέρω γιατί διαβάζω (ξανά) τον Γιουγκοσλάβο Ντζίλας (Djilas). Ισως με εμπνέει ο λόγος της κ. Παπαρήγα και των τριγύρω της, που απλοποιούν τα πάντα και θεωρούν ότι μόνον ΑΥΤΟΙ, και κανείς άλλος, έχουν την αλάθητη θεωρία για τη σωστή πορεία της ανθρωπότητας. Γράφει λοιπόν ο αιρετικός Djilas στο βιβλίο του «Η νέα τάξη»: «Με τον ισχυρισμό (οι κομμουνιστές), ότι μόνον αυτοί γνωρίζουν τους νόμους, στους οποίους υπακούει η κοινωνία, καταλήγουν στο συμπέρασμα, το οποίο όμως είναι εντελώς απλό και αντιεπιστημονικό, ότι αφού γνωρίζουν τους κανόνες, έχουν μόνον αυτοί το δικαίωμα να πάρουν την εξουσία, να αλλάξουν την κοινωνία και να την ελέγχουν. Αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα του συστήματός τους. Ο Χέγκελ υποστηρίζει ότι η απόλυτη μοναρχία της Πρωσίας ήταν η ενσάρκωση της απολυταρχικότητας. Οι κομμουνιστές υποστηρίζουν από την πλευρά τους ότι η ενσάρκωση των αντικειμενικών προσπαθειών της κοινωνίας είναι αυτοί. Εδώ υπάρχει κάτι παραπάνω από μια απλή διαφορά μεταξύ των κομμουνιστών και της απόλυτης μοναρχίας. Η μοναρχία δεν πίστευε ότι ήταν η κορυφή, όπως πιστεύουν οι κομμουνιστές για τον εαυτό τους, δεν ήταν επίσης τόσο απολυταρχική, όπως αυτοί (οι κομμουνιστές)».

Επομένως, δύο ερωτήματα κ. Φοίβη;

α) Λέτε να είναι τα πράγματα τόσο απλά και να μην το έχουμε καταλάβει;

β) Τι θα διαλέγατε από τα δύο απολυταρχικά καθεστώτα (σύμφωνα με τον Χέγκελ); Η απάντηση δεν είναι υποχρεωτική!

Φιλικά και με παλαιοκομματικούς χαιρετισμούς, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης,

Γερμανία

Αν ρωτάτε προσωπικώς, αγαπητέ Χρίστο, θα προτιμούσα αναφανδόν το «Σπίτι του Λαού» στον Περισσό, που το έχουν χτίσει και βάψει ταλαίπωροι σταχανοβίτες, απλήρωτοι βεβαίως βεβαίως, και που το έχουν αποκλείσει με το έτσι θέλω από κάθε φορολογικό και άλλον έλεγχο – κάτω τα χέρια, μας είπαν – οι νέοι ινστρούχτορες του ανυπότακτου – λέμε τώρα… – «αριστερού» ετσιθελισμού. Για μια χώρα που ψάχνουμε τις οφ σορ εταιρείες στο Λιχτενστάιν και τις ανακαλύπτουμε ακόμη και σε χέρια οικοδόμων στη ΔΟΥ Κρανιδίου, το «Σπίτι» τούτο φαντάζει ως Ταζ Μαχάλ, να μη σας πω Ξάναντου.