«Θαύμα αντοχής»

Επειτα από προσπάθεια που σχεδίαζε για τρία χρόνια με τους συνεργάτες του, κατάφερε να διασχίσει επιτυχώς τα 100 χιλιόμετρα (54 ναυτικά μίλια) που χωρίζουν την Πελοπόννησο (Νεάπολη Λακωνίας) από την Κρήτη (Μπάλος Κισσάμου Χανίων). Πέτυχε, μάλιστα, χρόνο πολύ καλύτερο από τις 30-35 ώρες που αρχικά υπολόγιζε. Στο τέλος, για καθαρά προληπτικούς λόγους, διακομίστηκε στο Νοσοκομείο Χανίων, όπου οι εξετάσεις του έδειξαν ότι είναι σε καλή κατάσταση.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του, ο τολμηρός κολυμβητής είχε σύμμαχό του και τον αίθριο καιρό. Σε αντίθεση με το περσινό μπουρίνι που τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει, αυτή τη φορά οι συνθήκες ήταν ιδανικές, με άπνοια, χωρίς κύμα και θερμοκρασία νερού στους 26 βαθμούς Κελσίου.

σε ντοκιμαντερ

Χεριά χεριά, την πορεία του κατέγραφε από παραπλέον καταμαράν κινηματογραφικό συνεργείο, για τις ανάγκες ντοκιμαντέρ που θα γυριστεί. Ταυτόχρονα, και ο προπονητής του, Νίκος Ρεπανάς, με την υπόλοιπή ομάδα του τον υποστήριζε, συνοδεύοντάς τον με ιστιοπλοϊκό. Τον εμψύχωνε συνεχώς, το κυριότερο τον εφοδίαζε με τα απαραίτητα μπουκαλάκια νερού, με ισοτονικό κοκτέιλ και τροφή-μείγμα από ταχίνι, που κατανάλωνε κάθε 45 λεπτά. Σαράντα τέσσερα χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό, η αποστολή συνδέθηκε μέσω skype με τα παιδιά του συλλόγου εθελοντικής προσφοράς σε παιδιά και ενηλίκους με καρκίνο «Ορίζοντας», που του έδιναν περαιτέρω ώθηση για να συνεχίσει.

«Ο αθλητής αυτός απέδειξε ότι τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και προσαρμοστικότητας είναι πραγματικά τεράστια. Εννοείται πως επρόκειτο για επίπονο εγχείρημα. Είναι, πάντως, ηπιότερης δυσκολίας, αν το συγκρίνει κανείς με ένα ανάλογης διάρκειας τρέξιμο. Τρέχοντας, δηλαδή, για 30 ώρες συνεχώς, η ζημιά στις αρθρώσεις, η μυϊκή καταστροφή είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι τώρα κολυμπώντας», εκτίμησε, μιλώντας στα «ΝΕΑ», ο Σταύρος Κάβουρας, επίκουρος καθηγητής Εργοφυσιολογίας και Διατροφής Αθλητών στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Στην αρχαιότητα, τέτοιες πολύωρες διαδρομές, έστω στη στεριά, ήταν συνήθεις, όπως π.χ. το Σπάρταθλον που έτρεχαν οι ημεροδρόμοι. Η διαφορά είναι η εποχή που ζούμε: σε μια καθιστική πλέον κοινωνία, μια τέτοια επίδοση είναι λογικό να μας εντυπωσιάζει, είναι αναμφίβολα επίτευγμα, όχι κάτι απλό», σημειώνει.

Προπονημένος

Σε κάθε περίπτωση, όπως εξηγεί, ο Γιώργος τα κατάφερε γιατί ήταν πολύ καλά προπονημένος. «Ο συγκεκριμένος κολυμβητής έχει αποδείξει ότι αντέχει στην υποθερμία, αφού στο παρελθόν διέσχισε με επιτυχία τα πολύ πιο δύσκολα παγωμένα νερά της Μάγχης. “Κλειδιά” σ’ έναν τέτοιο υδάτινο μαραθώνιο είναι η συνεχής ενεργειακή τόνωση του κολυμβητή με υγρά και τρόφιμα. Χωρίς τέτοια υποστήριξη δεν θα μπορούσε να περάσει απέναντι. Είναι απαραίτητο, δηλαδή, ο οργανισμός ενός αθλητή αυτού του επιπέδου να αναπληρώνει την ενέργεια που χάνει από την υπερπροσπάθεια. Από εκεί και πέρα, καθοριστική είναι και η πνευματική ηρεμία του, καθ’ όλη τη διαρκή παραμονή του στο νερό. Θα πρέπει να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, ώστε να διατηρείς άσβεστο το κίνητρο να κάνεις όλες αυτές τις εκατομμύρια χεριές, μέρα-νύχτα. Δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να χάσεις την αυτοσυγκέντρωσή σου. Φανταστείτε ότι στο σύγχρονο Σπάρταθλον, όπου οι δρομείς τρέχουν επίσης ασταμάτητα για περισσότερες από 30 ώρες, αθλητές έχουν αναφέρει πως, λόγω κόπωσης, τους έχει πάρει για μερικά δευτερόλεπτα ο ύπνος ενώ τρέχουν, με αποτέλεσμα να βγουν εκτός πορείας και να χτυπήσουν σε δέντρα κατά μήκος της διαδρομής» λέει ο κ. Κάβουρας.