[Ανορθόδοξα] Η επάρκεια της ανεπάρκειας

Οι σκηνές επαναλαμβάνονται με την ίδια μονοτονία που επαναλαμβάνονται οι λογαριασμοί της αποπληρωμής του χρέους. Η μέρα ξεκινάει με κάποιες συγκεντρώσεις, οι συγκεντρωμένοι πορεύονται προς το Σύνταγμα, στο τέλος της συγκέντρωσης οι συγκεντρωμένοι αποχωρούν από τη συγκέντρωση και τότε μέσα από τη συγκέντρωση ξεπηδούν διάφορες υποσυγκεντρώσεις οι οποίες αρχίζουν και παίζουν κλεφτοπόλεμο με τη συγκέντρωση της Αστυνομίας.

Ο κλεφτοπόλεμος συνίσταται, ως γνωστόν, σε ρίψη υλικών, είτε αδρανών, όπως μάρμαρα, είτε λιγότερο αδρανών, όπως ξύλα, και σε ανταλλαγή πολιτικών απόψεων υπό μορφή ύβρεων οι οποίες στόχο έχουν το ηθικό του αντιπάλου. Αυτά από πλευράς υποσυγκεντρώσεων. Από πλευράς Αστυνομίας παρατηρείται ρίψη χημικών αερίων, κροτίδων και απώθηση του αντιπάλου με πλαστικές ασπίδες, ρόπαλα, γροθιές και λοιπές κλωτσοπατινάδες.

Εντός ολίγου, δε, όποιος έχει την υπομονή να παρακολουθήσει τη σκηνή ώς εδώ χάνει την υπομονή του. Διότι η συμπλοκή των συγκεντρωμένων αρχίζει και θυμίζει συμπλοκή συμμοριών σε κάποια απομεμακρυσμένη και μάλλον κακόφημη συνοικία με στόχο τον έλεγχο του τετραγώνου. Κλωτσούν οι μεν, κλωτσούν και οι δε. Πετούν πέτρες οι μεν, πετούν χημικά οι δε.

Μόνο που η συνοικία δεν είναι απομεμακρυσμένη, πρόκειται για το Κέντρο της πρωτεύουσας και οι τοποτηρητές της εννόμου τάξεως ενίοτε συγχύζονται, νέοι είναι κι αυτοί και το αίμα τους βράζει, κι αρχίζουν να βαράνε ό,τι κινείται. Ποτίζουν με χημικά τους επιβάτες του Μετρό, αποκαθιστούν την τάξη καταδιώκοντας τον κοπρίτη που ακούει στο όνομα Λουκάνικος και κυνηγούν κάμερες, φωτογραφικές μηχανές και τους χειριστές τους, σαν κάτι φυλές της υποσαχαρίου Αφρικής που πιστεύουν πως άμα τους φωτογραφίσεις τους κλέβεις την ψυχή.

Στο τέλος της ημέρας, δε, αρχίζει ο εσπερινός των ανακοινώσεων. Η Αριστερά μιλάει για αυταρχικό κράτος, αποκαλύπτοντας, αν μη τι άλλο, πως υπάρχουν ακόμη μερικοί ανάμεσά μας που πιστεύουν ότι υπάρχει κράτος, το οποίο μάλιστα μπορεί να λειτουργεί βάσει σχεδίου και να επιδεικνύει αυταρχισμό. Οι δε εκπρόσωποι του εν λόγω κράτους διακηρύσσουν με όση φωνή τούς έχει απομείνει την πίστη τους στη δημοκρατία, τη διεξαγωγή ερευνών, την απόδοση ευθυνών και την παραπομπή των υπευθύνων όπου δει. Κάπου εκεί ανάμεσα μιλάει και ο κ. Παπουτσής χωρίς όμως κανείς να δώσει σημασία.

Οσο για το προφανές, και το μάλλον αυτονόητο, αυτό παραμένει άφαντο κάπου στο βάθος των βαθυστόχαστων αναλύσεων. Και το προφανές είναι ότι και η Αστυνομία αποτελεί κλάδο του τεράστιου αυτού οργανισμού που ακούει στο όνομα «ελληνικό Δημόσιο». Οργανισμός ο οποίος βρίσκεται στην Εντατική διότι δεν του έφτανε που λειτουργούσε πάντα υπό το κράτος ειδικών αναγκών, τώρα του λείπει και το οξυγόνο και πάσχει από γενικευμένη ανεπάρκεια.

Οι Σπαρτιάτες προσπαθούσαν να αποφύγουν να κάνουν πόλεμο συνεχώς με τον ίδιο αντίπαλο για να μην τους κλέψει ο αντίπαλος τις μεθόδους τους. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την Αστυνομία μας. Συνηθισμένη να πολεμάει χουλιγκάνους και μπαχαλάκηδες, έχει υιοθετήσει τις μεθόδους των αντιπάλων της.