Κάνει τα πάντα εκτός από το να… παχύνει

Λογίζεται ως αστέρας του Μπρόντγουεϊ, είναι ηθοποιός πρώτης γραμμής σε ταινίες δράσης του Χόλιγουντ, μοιάζει να μπορεί να τα καταφέρνει σε όλα, ένα όμως δεν επιτρέπεται να κάνει, να παχύνει. Ο Χιου Τζάκμαν ακολουθεί αυστηρότατο διατροφολόγιο. Ξυπνάει στις τέσσερις τη νύχτα για να φάει τέσσερα ασπράδια αυγών. Δώδεκα ώρες αργότερα τρώει το πέμπτο γεύμα της ημέρας, ένα περιποιημένο κομμάτι φιλέτο με βραστά λαχανικά.

Κάνει θέατρο, είναι το βασικό πρόσωπο διαφημιστικής καμπάνιας τσαγιού, ενώ η κινηματογραφική του ατζέντα είναι πλήρης επαγγελματικών υποχρεώσεων με ρόλους σε ταινίες έως το 2013. Φέτος, μόνον, μετέχει σε τέσσερις. Για όλους αυτούς τους λόγους οφείλει να προσέχει την καλογυμνασμένη σιλουέτα του και να μην πάρει γραμμάριο. Εχει, λέει, τρεις γκαρνταρόμπες. «Μία με στενά κουστούμια, μία με τα δικά μου ρούχα και μία με πιο φαρδιά», «τα γραμμωμένα», όπως τα λέει εκείνος.

Αυτές τις μέρες μιλάει για την ταινία που αναμένεται σύντομα να βγει στους κινηματογράφους, την κοινωνική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας «Real Steel» με μονομαχίες ρομπότ για να ψυχαγωγούνται οι μάζες και τον Τζάκμαν να κάνει έναν παραγκωνισμένο προπονητή πάλης που επισκευάζει ένα ρομπότ – μονομάχο ενώ παράλληλα προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον γιο του. Στόρι για ποπ κορν με τον χαρισματικό Τζάκμαν να προσδίδει μια δόση τρυφερότητας σε μια μάλλον αδιάφορη, ψυχρή σαν ατσάλι υπόθεση. Ενα κράμα «RoboCop» και «Champ».

Το ‘χει πιάσει το υπονοούμενο κι ο ίδιος καιρό τώρα. «Εδώ κι ενάμιση χρόνο σχεδόν όλοι όσοι με γνωρίζουν απορούσαν: “Μα, τι πας να κάνεις; Ταινία με ρομπότ που πλακώνονται στο ξύλο;”. Εχει ενδιαφέρον διότι ενέχει το στοιχείο της λύτρωσης. Ο Τσάρλι, ο ήρωας που υποδύομαι, έχει τη δεύτερη ευκαιρία η οποία καμιά φορά είναι πιο τρομακτική από την πρώτη διότι ξέρεις τι σε περιμένει. Αυτό είναι το συναρπαστικό στον Τσάρλι, ό,τι ακριβώς ισχύει και με όλους μας. Επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές και αρχίζουμε να κατηγορούμε όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς μας, επειδή τα πράγματα στη ζωή μας εξελίσσονται με τον τρόπο που εξελίσσονται. Μεμψιμοιρούμε, δηλαδή. Είναι πιο εύκολο να διαχειριστούμε την απογοήτευση. Εχει συμβεί και σε μένα. Κάνα δυο φορές στο παρελθόν μού είχαν πει να τραγουδήσω και αγχωνόμουν. Χρειάστηκε να περάσει ένα διάστημα ώστε να αποφασίσω να κάνω μαθήματα τραγουδιού. Ηξερα τι έπρεπε να κάνω αλλά φοβόμουν. Μου πήρε, εν τέλει, δύο χρόνια για να αποφασίσω να πάω σε ωδείο».