[Γράμματα στις Ματιές] Για την κρίση

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Π. Καραβασίλης, Μενεμένης 12-18, Καισαριανή, γράφει:

«Η δυστυχία απ’ έξω έγδερνε τις πόρτες…» έλεγε ο ποιητής Μίλτος Σταχτούρης. («Η σκηνή»). Απ’ την περίοδο της φεουδαρχίας μέχρι σήμερα αποδεικνύεται ότι το κεφάλαιο μέσω τραπεζών είναι αδηφάγο όπως και οι αγορές. Την περίοδο της δουλείας στην Αμερική και στις ευρωπαϊκές αποικίες έμπαιναν σαν ενέχυρο οι δούλοι για εργασία στις φυτείες. Ηταν μέρος του τραπεζικού κεφαλαίου, σαν πάγια στοιχεία, του προϋπολογισμού, ή χρηματικά διαθέσιμα!

Η αύξηση της δουλείας πήρε τη μορφή καταιγίδας. Στα σκλαβοπάζαρα μεγάλωνε διαρκώς το τραπεζικό κεφάλαιο. Σήμερα με μοχλούς νομικούς, εργασιακούς, ταξικούς, συνθέτουν το χρηματιστηριακό σύστημα (CDS, swaps, «τοξικά χαρτιά» κ.ο.κ.). Συνιστούν τη σημαντικότερη, βίαιη, ώθηση για την επίτευξη σε μέγιστο βαθμό της καπιταλιστικής συγκέντρωσης. Οι τράπεζες (της παγκοσμιοποίησης) αντιπροσωπεύουν όλες τις δραστηριότητες, του καπιταλισμού. Η ενοποίηση των κερδών, οι μοιρασιές απ’ τους λύκους των πολυεθνικών γίνεται για να εξαφανίζονται οι κίνδυνοι του ανταγωνισμού μεταξύ των, της κλεψιάς με ή χωρίς εισαγωγικά. Ετσι, το εμπόρευμα πρέπει να γίνει χρήμα ή η κλεψιά σκέτη δεν αρκεί. Ανεβαίνει η κυκλοφορία των μετοχών, αυξάνεται η ασφάλεια του κεφαλαίου. Απομυζά την υπεραξία απ’ τον τίμιο ιδρώτα του εργάτη. Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο μετατρέπεται σε βιομηχανικό. Απ’ τη συσσώρευση γίνεται εξαγωγή κεφαλαίων όπου βρίσκει γόνιμο έδαφος. Οπως κινούνται τα σύννεφα (βλ. Ευρώπη, Ασία, Αμερική, Αφρική). Δεν ζητάει μονάχα ελευθερία δράσης αλλά κυριαρχία άνευ όρων. Δεν υποστηρίζει μονάχα έναν κεφαλαιοκράτη αλλά πολλούς. Με νόμους αντεργατικούς, τα αστικά κράτη εγγυώνται στις αγορές τα πάντα (βλ. ΕΕ, ΗΠΑ, Ιαπωνία, G8, G20). Διευκολύνουν τους τοκογλύφους μέσω των οίκων αξιολόγησης!!! «Η βιομηχανική ζωή γίνεται έτσι μια διαδοχή περιόδων μέσης ευημερίας, υπερπαραγωγής, κρίσης – στασιμότητας» (Μαρξ). Οταν αναπτύσσονται ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών, εξαφανίζονται οι καρχαρίες, οι κρίσεις (ο ένας καπιταλιστής «τρώει» τον άλλον). «Το εμπόριο σταματάει, οι αγορές είναι κατάφορτες, τα προϊόντα βρίσκονται απούλητα. Τα μετρητά γίνονται αόρατα. Η πίστη του νομίσματος εξαφανίζεται. Τα εργοστάσια κλείνουν. Οι εργάτες στερούνται το ψωμί. Οι πτωχεύσεις, οι πλειστηριασμοί, επιταχύνονται».