Πώς μπορεί να μεταφερθεί μια οδυνηρή (οικονομική) κρίση στην οθόνη; Το Χόλιγουντ έχει λύσεις. Ετσι και με την ιστορία της κατάρρευσης της Lehman Bros, που θεωρούνταν – κατά τον οικονομικό όρο – Too Big To Fail, ή πολύ μεγάλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα για να αποτύχει.
Αυτός είναι και ο τίτλος μιας ταινίας που γυρίστηκε πέρυσι και προβλήθηκε φέτος, ως παραγωγή του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου HBO (μας… χάρισε και το «Sex and the City»). Σκηνοθέτης ο Κέρτις Χάνσον του «Λος Αντζελες Εμπιστευτικό» και πρωταγωνιστές γερά ονόματα: ο Γουίλιαμ Χαρτ στον ρόλο του υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, Χένρι Πόλσον.
Ο Πολ Τζιαμάτι στον ρόλο του – καλόκαρδου στην ταινία – προέδρου της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας. Και ο νεότερος Μπίλι Κράνταπ ως επικεφαλής του τμήματος της Νέας Υόρκης της Κεντρικής Τράπεζας Τίμοθι Γκάιτνερ, σημερινός υπουργός Οικονομικών.
Οι Τρεις Σωματοφύλακες – κάπως έτσι εμφανίζονται στο «Too Big Too Fail» – επιχειρούν να σώσουν την αμερικανική οικονομία σε ένα θρίλερ στημένο κατά τα χολιγουντιανά πρότυπα. Τύπου «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» ή Τζέιμς Μποντ, μόνο που εδώ οι τρεις περνούν από γκάφα σε γκάφα βουτηγμένοι σε… σασπένς αποτυχίας, με οικονομικούς όρους.
Ο Κέρτις Χάνσον τολμά να καταδείξει πόσο απροετοίμαστοι ήταν για την κρίση και πόσο, ειδικά οι δύο πρώτοι, έκαναν ζημιά στο ήδη πληγωμένο σύστημα – ειδικά σε επίπεδο αξιοπιστίας – με σπασμωδικούς χειρισμούς (π.χ. ζητούν 700 δισ. δολάρια από το Κογκρέσο και το Πρόγραμμα Διάσωσης TARP για να αγοράσουν τοξικά ομόλογα από καταρρέουσες τράπεζες, αλλά καταλήγουν να τα δίνουν απευθείας στους τραπεζίτες).
Στημένη με λιγότερο «ηρωικούς» (έστω, αντιηρωικούς) όρους και πάλι όμως με χολιγουντιανούς ηθοποιούς (τον Πόλσον ενσαρκώνει ο Τζέιμς Κρόμγουελ) είναι το «The Last Days of Lehman Brothers», παραγωγή 2009, που εστιάζει σε μία απογευματινή συνεδρίαση των «κεφαλών» του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος, παρουσία του προέδρου της Lehman Ρίτσαρντ Φαλντ. Παραγωγή που βάζει επίσης το νυστέρι βαθιά στην… παταγώδη αποτυχία. Με διαλόγους που ο σκηνοθέτης Μάικλ Σάμιουελς βάσισε σε επίσημα πρακτικά και αρχεία.