Ο λόγος στους αναγνώστες.
Ο Μιχ. Κουβάτσος, Επιδάμνου 16, Αθήνα, γράφει:
«Η μεγάλη δημοσιονομική κρίση στη χώρα μας (και όχι μόνον), που πλήττει τους τελευταίους είκοσι και πλέον μήνες όλους τους πολίτες… και περισσότερον όμως τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους… τους ανέργους που, οσημέραι, αυξάνεται το ποσοστό τους… και ήδη ανέρχεται στο 16,5% (στους νέους είναι το ποσοστό διπλάσιο και πλέον), τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες κ.ά. και έχει ως συνέπεια και την αύξηση της εγκληματικότητας (ληστείες, φόνοι, κλοπές, διαρρήξεις, απάτες, πορνεία, πλαστογραφίες κ.ά.), έχει προκαλέσει την έντονη οργή και αγανάκτηση του μείζονος μέρους της ελληνικής κοινωνίας… Ολοι αυτοί δεν καθοδηγούνταν από κάποιους… στην Πλατεία Συντάγματος (έμπροσθεν του κτιρίου του Κοινοβουλίου), στην Αθήνα, στον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε άλλες πλατείες των μεγάλων πόλεων… και εγκαλούν τους κυβερνώντες (και όσους άσκησαν την εξουσία μετά τη μεταπολίτευση του 1974), συλλήβδην, για κλοπή δημοσίου πλούτου, νεποτισμό, αναξιοκρατία και ανικανότητα.
Ο θυμός των “Αγανακ-τισμένων” πολιτών δεν περιοριζόταν στην έκφραση λόγων και ύβρεων, αλλά με την ύψωση των γρόνθων και με μούντζες… προς εκείνους που ευρίσκονται στο Κοινοβούλιο και που εξέλεξαν επανειλημμένως με την ψήφο τους για να μας κυβερνήσουν…
Ομως δίκαιο και χρήσιμο είναι να γίνει κατανομή των ευθυνών σ’ εκείνους που άσκησαν, κατά καιρούς, κυβερνητικά αξιώματα (κυρίως στους πρωθυπουργούς και στους υπουργούς) αλλά και στους βουλευτές, που ψήφιζαν τους νόμους… – όχι κατά συνείδηση, όπως καθορίζεται στο άρθρο 61 του Συντάγματος, αλλά από “κομματική πειθαρχία”… και για τη νομή της εξουσίας.
Εχει ευθύνες και ο λαός, όλοι μας (οι ψηφοφόροι) για τις (εκάστοτε) επιλογές μας:
Α. “Να μη δίνεις στο παιδί μαχαίρι”, δηλαδή (“με την ψήφο σου να μην παραδίδεις την εξουσία σε χέρια ευτελών ανθρώπων”) – Αριστοτέλης (Περί Πνεύματος-Απαντα 45,26)
Β. “Οπως στην Ιατρική έτσι και στην πολιτική τα πιο δραστικά φάρμακα είναι τα οδυνηρά” – Πλάτων (Νόμοι – τόμος 3ος, στίχος 11)
Γ. “Ο λαός εξαπατάται εύκολα” – Δημοσθένης (Υπέρ Mεγαλοπολιτών – στίχος 14).»