Ο ζήλος της πρωτιάς για τα χειρότερα

Το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, 29 Αυγούστου (έχει σημασία η υπενθύμιση της ημερομηνίας), η κίνηση στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο ύψος που συναντά το «Αλσος της μιας Νυχτός», προκειμένου να φύγει κανείς για τη Μεσογείων, είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Ακριβέστερα πάρα πολύ. Σε παρατήρηση στον οδηγό του ταξί που μας μεταφέρει, ότι είναι ουσιαστικά η πρώτη μέρα, σε σχέση με τις προηγούμενες του Αυγούστου, που υπάρχει οξυμένη κίνηση, μας απαντάει με ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση: «Τι λέτε κύριε, κίνηση το λέτε εσείς αυτό; Οση είναι σήμερα, το ίδιο λίγη ήταν και τις προηγούμενες μέρες. Κι αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση, δεν θα κυκλοφορούν ούτε αυτά τα λίγα αυτοκίνητα που βλέπετε»!

Ηταν τέτοιο το ύφος της αυθεντίας του οδηγού που, αντί να μείνεις άναυδος, άρχισες να αναρωτιέσαι πώς είχε συμβεί να μην υποπέσει στην αντίληψή σου ότι η κίνηση της 22ας Αυγούστου – μια βδομάδα πριν – που λείπανε πάρα πολλοί, ήταν ίδια με τη σημερινή που είχαν επιστρέψει οι περισσότεροι. Το ζήτημα είναι ότι αυτήν τη στιγμή που μιλάμε ένας απροσμέτρητος αριθμός ατόμων έχει ξαμοληθεί, με επικεφαλής τους οδηγούς των ταξί, που θέλει την ομολογουμένως μαύρη κατάστασή μας να την παρουσιάζει ακόμη πιο ζοφερή. Πρόκειται για ανθρώπους που, όπως όλοι μας, κυκλοφορούν μέσα σ’ αυτήν τη δίνη των καθημερινών σχέσεων και ό,τι κατεβάζει το κεφάλι τους ή αρπάζει το αυτί τους το εκφράζουν με έναν τρόπο που δεν επιδέχεται αντίρρηση.

Χωρίς να λογαριάζουν πως όταν μια άκρως επιδεινωμένη κατάσταση, την επιδεινώνεις με τα λόγια ακόμη περισσότερο, αντί το ενδιαφέρον να το προκαλεί η ταχυδακτυλουργική μεταμόρφωση και ο κόσμος να διατηρεί την ψυχραιμία του, γιατί συνειδητοποιεί την ύπαρξη ενός μικρού έστω ψέματος, το ψέμα διογκώνεται σε βαθμό που να μονοπωλεί την πραγματικότητα.

Οταν ένας οδηγός ταξί προσπαθεί να σε πείσει μπροστά στα ίδια σου τα μάτια ότι το «πολύ» είναι «ελάχιστο», ας αναλογιστούμε πώς θα μεταφερθεί αυτή η παραπληροφόρηση λίγες ώρες αργότερα σε συζήτηση που θα κάνει ο άνθρωπος που έχει πειστεί με τους φίλους του.

Σε μια εποχή πραγματικά βαθιάς και μεγάλης κρίσης, αντί να παραμένουμε άκρως σοβαροί και υπεύθυνοι, γινόμαστε όλοι μας υποχείρια του τι είπε ο ένας κι ο άλλος. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ο άνθρωπος που το είπε, το έκανε υπό εχεμύθεια και, επιπλέον, ήταν και σχετικά λίγοι οι αυτήκοες μάρτυρες.

Τρελαινόμαστε για αποκλειστική πληροφόρηση που, όσο τερατώδης κι αν είναι, τη θεωρούμε αξιόπιστη γιατί λογαριαζόμαστε για τους γνωστούς μας ως παρακοιμώμενοι της εξουσίας που γνωρίζουν τα πράγματα «εκ των έσω». Σε βαθμό που να σκέφτεσαι μήπως ο καθένας μας αποτελεί ένα κέντρο ώστε απόψεις που δεν έχουν καμιά βαρύτητα και καμιά ισχύ, να μεταβάλλονται συνδυαζόμενες σε αποφάσεις που υποχρεώνουν την πραγματική εξουσία να τις υλοποιήσει. Δηλαδή βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας προκειμένου να κάνει ο καθένας τη φιγούρα του ότι «γνωρίζει».

Τι θα γίνει λοιπόν; Από τη μια το «είπε η τηλεόραση», άρα δεν αμφισβητείται η αλήθεια του, από την άλλη το εξέφρασε υπό εχεμύθεια ένα πολύ γνωστό πρόσωπο που όμως δεν γίνεται να ειπωθεί το όνομά του, τρίτος όπως το διατράνωσε ο ταξιτζής, ότι μας εξαπατούν τα ίδια μας τα μάτια, στο τέλος θα φτάσουμε μαζοχιστικά να καλλιεργούμε την κρίση, ακόμη κι αν θα μπορούσαμε να τη μαλακώσουμε.