H απαγορευμένη γοητεία των… φετιχιστών

Για να μπείτε στο κλίμα της μόδας της νέας σεζόν, δημιουργήστε «κλίμα»: ένα δωμάτιο με δυνατά φώτα από κρυστάλλινο πολυέλαιο, μπροκάρ ταπετσαρία στους τοίχους σε μπλε γκρι απόχρωση με χρυσά ανθηρά μοτίβα, έπιπλα κλασικής γραμμής και μουσική το «Space Oddity» του Ντέιβιντ Μπάουι. Ετσι, έχετε την αίσθηση της συμπύκνωσης του χρόνου που κυλάει από τα τέλη του ’60 για να φτάσει έως τη δεκαετία του ’80. Σε αυτό το διάστημα κινείται η μόδα και δίνει την εντύπωση με τις συλλογές των σχεδιαστών της ότι οι γυναίκες μέσα στη στυλιστική τους σύγχυση θέλουν να ζήσουν τα πάντα. Αλλά για να έχεις τις εμπειρίες της ζωής, πρέπει να είσαι εφοδιασμένος. Και όλοι οι σχεδιαστές προτείνουν να εξοπλισθούν τις γυναίκες με τα απαραίτητα που χρειάζεται η γκαρνταρόμπα τους για να βγάλουν έναν διάχυτο αλλά συγκρατημένο ερωτισμό.

Το μαύρο χρώμα με τη δυναμική κομψότητα των γραμμών του ελέγχει τη νυχτερινή ζώνη. Οπως έδειξε με το σόου του ο Μαρκ Τζέικομπς και τη συλλογή του για τον Louis Vuitton, η νύχτα ανήκει στους φετιχιστές και στα αντικείμενα του πόθου τους για ένα παιχνίδι των οφθαλμών και των αισθήσεων. «Το φετίχ», δήλωσε ο σχεδιαστής, «έχει μια θετική πλευρά. Είναι ένα ανεξήγητο είδος προσήλωσης ή εμμονής σε κάτι, υποδηλώνοντας επίσης τη δέσμευση και την πειθαρχία».

Σε αυτό το παιχνίδι, λοιπόν, η διαφάνεια είναι απαραίτητη για να κρύβει ορισμένες λεπτομέρειες και να αποκαλύπτει κάποιες άλλες. Στενές ίσιες φούστες από μαύρη δαντέλα, κορσέδες μεσοπολεμικής αισθητικής με δερμάτινες λεπτομέρειες, γυαλιστερό μαύρο λάτεξ, μαύρα δερμάτινα παντελόνια, φορέματα και εφαρμοστά μπουφάν με επεξεργασία που τους δίνει την εικόνα του αργού πετρελαίου είναι στοιχεία μιας σκληρής πραγματικότητας. Την οποία άγγιξαν επίσης ο Ρικάρντο Τίσι στον Givenchy, ο Κρίστοφερ Κέιν στη δική του συλλογή, ο Ραλφ Λόρεν με μια νοσταλγία για την Παριζιάνα των 80s αλλά και η Ντονατέλα Βερσάτσε. Το όριο της διαφάνειας μιλά για την αρμονία στις αναλογίες του σώματος, για το μέτρο αισθητικής στο μυαλό εκείνης που την εφαρμόζει.

Το συμπληρωματικό αντίθετο της σκοτεινής πλευράς της μόδας είναι το φως από τα ηλεκτρισμένα χρώματα στο πορτοκαλί παλτό (Burberry), την μπλε πλεκτή εφαρμοστή μπλούζα για μετά το σκι με μαύρο στενό παντελόνι (Jil Sander), την πράσινη σμαραγδένια σουέντ ζακέτα (Gucci), την κόκκινη λάμψη της μεταξωτής μπλούζας πάνω από μαύρη φούστα με μπάσκα (Miu Miu), την κοραλλένια τουνίκ πάνω από κεραμιδί ίσια φούστα (Bottega Veneta).

Το λευκό ανήκει στις δυνάμεις του καλού, δηλώνουν τα λευκά μακριά παλτά μοναστικής λιτότητας (Max Mara, Hermes), οι λευκές στοιβάδες χιονιού στα τελειώματα μιας μακριάς τουαλέτας (Alexander McQueen), οι γεωμετρικές φόρμες στα πρωινά αμάνικα φορέματα (Calvin Klein). Ενώ ο συνδυασμός λευκού – μαύρου για πουκάμισο, παντελόνι, σακάκι (Ann Demeulemesteer) και η χρήση κλασικών ανδρικών υφασμάτων όπως το τουίντ (Chanel), το καρό πρενς ντε γκαλ, το πιε ντε πουλ (Yves Saint Laurent, Salvatore Ferragamo) και τα βήματα με χαμηλά δετά παπούτσια (Comme des Garcons) επαναφέρουν το ζήτημα της ανδρόγυνης κομψότητας.