Η φιλοσοφία του έρωτα

Ο έρωτας, αν και δομικά ακατάλληλος για φιλοσοφική ανάλυση, καθώς εμφανίζεται ως ανεπίδεκτος εκλογίκευσης και πάρα τις όποιες προκαταλήψεις (γνωστικές, κοινωνικές και ακαδημαϊκές) που αποθάρρυναν τους, κυρίως άντρες, στοχαστές να ασχοληθούν μαζί του, ήταν ανέκαθεν παρών και στη φιλοσοφία και στις ζωές των φιλοσόφων. Ο Σωκράτης δήλωνε ευθαρσώς στο «Συμπόσιο» πως το μόνο που γνωρίζει είναι «τα ζητήματα που αφορούν τον έρωτα», ενώ ο μαθητής του, Πλάτωνας, θα μετατρέψει τον έρωτα σε διαμεσολαβητή μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου. Ο Λουκρήτιος θα τον αντιμετωπίσει περισσότερο σαν «γιατρός», ενώ ο Μοντέν θα πέσει στα δίχτυα του από πολύ νωρίς, χάνοντας την παρθενιά του «πολύ πριν από την ηλικία της επιλογής και της γνώσης». Ο Κίρκεγκορ θα τον ορίσει ως «μέσο κατανόησης της ανθρώπινης ύπαρξης» κι ο Νίτσε κυριολεκτικά θα λαβωθεί απ’ αυτόν τόσο πολύ, που μετά θα γράψει τον «Ζαρατούστρα». Οι ερμηνείες είναι τόσες όσες και οι ιστορίες (είτε ερωτικές είτε αντι-ερωτικές) των φιλοσόφων. Το παρόν βιβλίο προσφέρει ένα φιλοσοφικό πανόραμα του έρωτα παρουσιάζοντάς μας τον τρόπο με τον οποίο μεγάλοι φιλόσοφοι αντιμετώπισαν, θεωρητικά αλλά και πρακτικά, αυτό το παράδοξο και τόσο ανθρώπινο συναίσθημα. Σωκράτης και Λουκρήτιος, Μοντέν και Ρουσό, Καντ και Σοπενχάουερ, Κίρκεγκορ και Νίτσε, Χάιντεγκερ και Σαρτρ, και δύο γυναίκες, η Χάνα Αρεντ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ, μας «αφηγούνται» τις προσωπικές τους ερωτικές απόψεις και ζωές.