Δύο Ζιζέλ στην ίδια πόλη

Οι μεγάλοι έρωτες εμπνέουν την άδολη αγάπη, λένε οι κλασικές ιστορίες χορού και δίνουν την ευκαιρία στις καλύτερες χορεύτριες να αποδείξουν στο κοινό τη χάρη και την τεχνική τους. Δύο μπαλαρίνες σταρ, η Αλίνα Σόμοβα και η Αλίνα Κογιοκάρου, χορεύουν «Ζιζέλ», τον πιο εύθραυστο και τρυφερό ρόλο στο ρεπερτόριο του κλασικού μπαλέτου, με παρτενέρ τους βασικούς χορευτές του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου Ντέιβιντ Μαχατελί και Γιόχαν Κόμποργκ, στο Μέγαρο Μουσικής.

Η «Ζιζέλ» είναι ένα μπαλέτο με άλματα αέρινα, βελούδινη απαλότητα στις κινήσεις, λυρισμό στην τεχνική. Στις μέρες μας τα συστατικά σε ένα τέτοιο κοκτέιλ είναι επικίνδυνο να υπνωτίσουν τον σύγχρονο φίλο του χορού. Εκτός κι αν υπάρχει ένα ένζυμο που μεταλλάσσει τον άπλετο ρομαντισμό σε δράση μπαλέτου. Οι δύο μπαλαρίνες είναι αυτοί ακριβώς οι «καταλύτες», όπως επισημαίνουν οι κριτικοί χορού για τις ερμηνείες τους.

«Η Σόμοβα χρησιμοποιεί με εξαιρετική άνεση τα μακρά κι ευέλικτα άκρα της δημιουργώντας μία ενσάρκωση του ρομαντισμού στο μπαλέτο, εμπλουτισμένου με τις εντυπώσεις που δημιουργούν ο άνεμος και η άνθιση των λουλουδιών», γράφει ο Αμερικανός Τζόελ Λόμπενταλ για την καθαρή ενέργειά της. Και η παράσταση της «Ζιζέλ» τον Απρίλιο του 2009 στο Κόβεν Γκάρντεν με την Αλίνα Κογιοκάρου εντυπωσίασε την κριτικό των «New York Times», που έγραψε πως «είναι μία από τις μεγαλύτερες χορεύτριες, πραγματική αποκάλυψη της εποχής μας».

«Αγαπώ τη Ζιζέλ πέρα από τη μουσική και τη χορογραφία του μπαλέτου. Αγαπώ τον ίδιο τον χαρακτήρα που είναι μοναδικός, πολύ ευαίσθητος, τρυφερός. Μίας γυναίκας που ξέρει να αγαπά», λέει η Αλίνα Κογιοκάρου στα «ΝΕΑ» για το δέσιμό της με αυτόν τον ρόλο. «Οταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή νιώθω ευθύνη να χορέψω όσο γίνεται καλύτερα για να είμαι η ιδανική ερμηνεύτρια του ρόλου. Αλλά και για να ικανοποιήσω το κοινό ώστε μετά το τέλος της παράστασης ο κόσμος να φεύγει από το θέατρο χαμογελώντας», προσθέτει η ρουμανικής καταγωγής χορεύτρια που εκπαιδεύτηκε στο Κίεβο και από το 1997 έγινε σολίστ στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Από τότε και έως σήμερα έχει συγκεντρώσει τις μεγαλύτερες διακρίσεις που αφορούν τον κλασικό χορό: Μπαλαρίνα της Δεκαετίας (Μόσχα 2010), Βραβείο Νιζίνσκι για χορεύτρια (2004), Βραβείο Κύκλου Κριτικών Χορού (2002), Χρυσό Μετάλλιο στον διεθνή διαγωνισμό της Ναγκόγια, Βραβείο της Λωζάννης (1997).

«Το μπαλέτο σε μαθαίνει να υπακούς, να ακολουθείς τους κανόνες, να εκπληρώνεις τα καθήκοντά σου, να επικοινωνείς με τους άλλους. Μαθαίνεις επίσης να σέβεσαι τον κόσμο γύρω σου, να ακούς με προσοχή και να μαθαίνεις να έχεις έναν χαρακτήρα εναρμονισμένο με τον περίγυρο των οικείων και της οικογένειάς σου» είναι το δόγμα ζωής της πρίμα Κογιοκάρου.

Για τη γεννημένη στην Αγία Πετρούπολη Αλίνα Σόμοβα, που σπούδασε στην Ακαδημία Βαγκάνοβα το 2003, «το μπαλέτο της Ζιζέλ είναι μία ιστορία γεμάτη συναισθήματα και αγάπη. Αγαπώ τη Ζιζέλ επειδή η χορογραφία των κινήσεών της χαρακτηρίζει όλη αυτή την ιστορία αγάπης, αφοσίωσης και προδοσίας. Την οποία καθένας μπορεί να την καταλάβει, γιατί ίσως να την έχει νιώσει», είναι τα λόγια της χορεύτριας που κέρδισε το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου Βαγκάνοβα (2002) και τη Χρυσή Μάσκα για τον καλύτερο γυναικείο ρόλο μπαλέτου (2009). «Ο κόσμος λέει ότι δουλεύω πολύ σκληρά. Αλλά χωρίς δουλειά δεν μπορείς να είσαι μπαλαρίνα. Για να είσαι καλή μπαλαρίνα χρειάζεται ταλέντο. Αυτό είναι δώρο του Θεού. Χρειάζεσαι όμως καθημερινά σκληρή δουλειά και εξάσκηση. Πρέπει να είσαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνεις. Αλλωστε για να πετύχεις σε κάποιον τομέα πρέπει να θυσιάσεις ή να εγκαταλείψεις κάτι. Αυτή η απόφαση έχει ισχύ και για το μπαλέτο: για να διατηρήσεις το σώμα σου σε καλή φυσική κατάσταση προσέχεις τη διατροφή σου, τις καθημερινές σου συνήθειες. Ομως κερδίζω περισσότερα από αυτά που θυσιάζω».