Η δημοκρατία και τα πρεζόνια

Υπάρχει ένας μικρότατος δρομάκος που ορίζεται από την Θεμιστοκλέους και την Κάνιγγος (υπάρχει και οδός Κάνιγγος, όχι μόνον πλατεία) και λέγεται Καντακουζηνού. Θα πρέπει μάλλον να αγνοούν την ονομασία του ακόμη και άνθρωποι που τον περνοδιαβαίνουν συχνά.

Το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, με την ελάχιστη κίνηση ακόμη και στους μεγάλους δρόμους της Αθήνας, ένας νέος άνδρας, καβάλα σε μια μηχανή μεγάλου κυβισμού, με γυαλιά και με μπότες (κατακαλόκαιρο, μόνο τα σπιρούνια του λείπανε), ακριβώς στην οδό Καντακουζηνού, απευθύνεται σε δύο ετοιμόρροπους νεαρούς και τους φωνάζει: «Φύγετε αμέσως από ‘δώ, γ… τη δημοκρατία σας πρεζόνια». Τα δύο νεαρά παιδιά τον ακούσανε, δεν τον ακούσανε, συνεχίσανε με το ίδιο τρεκλιστό βήμα να περπατάνε προς την Θεμιστοκλέους, όπου καταλήγει η Καντακουζηνού.

«Φύγετε αμέσως από ‘δώ» και «Γ… τη δημοκρατία σας πρεζόνια». Δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν ο εποχούμενος άνδρας είχε το μαγαζί του ή το σπίτι του στον μικρό αυτό δρομάκο. Φαίνεται όμως πως υγιής καθώς αισθανόταν σε σχέση με τα πρεζόνια, αυτόματα μεταβαλλόταν σε ιδιοκτήτη όλου του δημόσιου χώρου όπως είναι ένας δρόμος. Ή σε σχέση με την πλήρη πρότασή του, δημοκρατία για τον ίδιο θα σήμαινε να μην ερχόταν ποτέ σε επαφή με ένα αντίστοιχο πρόβλημα, έστω κι αν το ίδιο το πρόβλημα μαινόταν μερικούς δρόμους παρακάτω. Βέβαια θα ήταν αδύνατον να φωνάξει κάτι σχετικό σε μια μεγάλη λεωφόρο, ενώ δηλαδή θα μπορούσαν να τον ακούσουν πολλοί, έστω κι αν τα πρεζόνια ήταν πολύ περισσότερα. Οχι βέβαια από σεβασμό στο πρόβλημα, στους ίδιους τους νεαρούς ή στους περαστικούς, αλλά ευκολότερα μεταβάλλεσαι σε ιδιοκτήτη ενός χώρου που, αν και δεν είναι δικός σου, οι διαστάσεις του ελέγχονται ακόμη και με το μάτι, παρά σε μια μεγάλη έκταση που η μπούρδα σου κινδυνεύει να χαρακτηρίσει εσένα ως τρελό.

Για να το σκεφτούμε όμως καλύτερα, ήταν τόσο μπούρδα η φράση «Φύγετε αμέσως από ‘δώ, γ… τη δημοκρατία σας πρεζόνια», όσο τουλάχιστον φαίνεται με το πρώτο άκουσμα. Εχουμε, δηλαδή τόσο πολλή δημοκρατία ώστε να έχουμε γεμίσει πρεζόνια (έστω κι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μόνον δυο), άρα λιγότερη δημοκρατία θα μας ωφελούσε αφού θα εξαφάνιζε τα πρεζόνια από μπροστά μας. Διαφορετικά ποιος ο λόγος να συνδυαστεί η δημοκρατία με τα πρεζόνια παρά μόνον αφού ως κάτι μεμπτό τα τελευταία κάνουν αξιοκατάκριτη και τη δημοκρατία που τα ανέχεται και τα επιτρέπει να υπάρχουν.

Ακόμη χειρότερα, σε σχέση με το τι εννοούσε ο εποχούμενος νέος άνδρας: Τα πρεζόνια έχουν γίνει τόσο πολλά ώστε καθεστώς καθώς είναι πια να ταυτίζονται με το καθεστώς της δημοκρατίας που υποτίθεται ότι έχουμε. Αρα αφού δεν μας χρειάζονται τα πρεζόνια, δεν μας χρειάζεται και η δημοκρατία. Συρρικνούμενη δηλαδή η δημοκρατία ή και εξαφανιζόμενη θα συρρικνώνονταν και εξαφανίζονταν αυτόματα και τα πρεζόνια. Ο,τι κι αν εννοούσε ο εποχούμενος νέος άνδρας _ γιατί ο συνδυασμός της δημοκρατίας με τα πρεζόνια όσο δυσκολοεξήγητος κι αν παραμένει, άλλο τόσο είναι νοσηρός _ ήθελε μια δημοκρατία που να μη χωράει μέσα της τα πρεζόνια. Ηθελε μια δημοκρατία «ανεπίληπτη», χωρίς πρεζόνια, αλλά σίγουρα με λαμογιές και απάτες, όπως τουλάχιστον έδειχνε το παρουσιαστικό του. Μια δημοκρατία όμως ανεπίληπτη είναι η άλλη όψη του φασισμού.

Προς Θεού δεν διαφημίζουμε τα πρεζόνια. Αλλά μιαν ελευθερία που η αρρώστια ν’ αγκαλιάζεται, χωρίς να λογαριάζεται κουσούρι, για να μπορεί να θεραπευτεί. Δεν είναι τα πρεζόνια που κάνουν άφιλη και εφιαλτική την πόλη και πιο συγκεκριμένα το περίφημο ιστορικό της κέντρο. Είναι ο νέος άνδρας της οδού Καντακουζηνού με τα μυαλά που κουβαλάει ώστε να ακούγονται ρήσεις του τύπου «Γ… τη δημοκρατία σας πρεζόνια».