Το μαγικό νερό

Γλυκιά, εύθυμη αλλά με μια δόση μελαγχολίας είναι η ιστορία για την «Πηγή της νιότης» με πρωταγωνιστές δύο άκληρους ηλικιωμένους, έναν ξυλοκόπο και τη γυναίκα του, που ζούσαν στο βουνό.

Μια μέρα ο γέρος, πηγαίνοντας για ξύλα στο δάσος, προχώρησε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μπροστά του είδε μια πηγή. Είχε ζέστη, διψούσε και έσκυψε να πιει νερό. Μα στιγμές μετά ξαφνιάστηκε: στο νερό που λίμναζε δεν αναγνώριζε τον εαυτό του. Αυτός που έβλεπε είχε αρυτίδωτη επιδερμίδα και μαλλιά. Την ίδια στιγμή ένιωσε να τον πλημμυρίζουν καινούργιες δυνάμεις. Κοίταξε έκπληκτος τα άκρα του, που ο χρόνος είχε μαράνει από καιρό· τώρα ήταν καλογραμμένα και δυνατά με σφιχτούς, νεανικούς μυς. Χωρίς να το γνωρίζει, είχε πιει απ’ την πηγή της νιότης, κι έτσι είχε γίνει νέος ξανά.

Γύρισε τρέχοντας στο σπίτι του και η γριά γυναίκα του τρόμαξε που είδε έναν άγνωστο να μπαίνει έτσι μέσα. Του πήρε ώρα να την πείσει ότι ο νεαρός που στεκόταν τώρα μπροστά της ήταν πράγματι ο άντρας της. Της είπε πού ήταν η πηγή και της ζήτησε να τον ακολουθήσει. Εκείνη όμως του εξήγησε ότι δεν μπορούσαν να λείψουν και οι δυο από το σπίτι και πήγε μόνη στην πηγή.

Τη βρήκε, γονάτισε κι άρχισε να πίνει. Δεν σταματούσε παρά μόνο για ν’ ανασάνει.

Ο άντρας της την περίμενε ανυπόμονος· περίμενε να τη δει να επιστρέφει μεταμορφωμένη σε ένα όμορφο, λυγερόκορμο κορίτσι. Ομως εκείνη δεν φάνηκε καθόλου. Ανησύχησε, κλείδωσε το σπίτι και κίνησε να τη βρει.

Οταν έφτασε στην πηγή, δεν την είδε πουθενά. Ετοιμαζόταν να πάρει τον δρόμο της επιστροφής, όταν άκουσε ένα σιγανό κλάμα να ανεβαίνει μέσα από τα ψηλά χόρτα, κοντά στην πηγή. Εψαξε προς τα ‘κεί και βρήκε τα ρούχα της γυναίκας του κι ένα μωρό, το πολύ έξι μηνών.

Η γερόντισσα είχε πιει πάρα πολύ μαγικό νερό· είχε πιει τόσο πολύ ώστε γύρισε στην ηλικία που τα παιδιά ούτε καν μιλούν. Πήρε το βρέφος στα χέρια του κι αυτό τον κοίταξε με βλέμμα απορημένο μα και θλιμμένο. Το βάσταξε ώς το σπίτι – ψιθυρίζοντάς του κουβέντες – ενώ σκέψεις παράξενες και μελαγχολικές γύριζαν στο μυαλό του.