Τζούφια τα μούσκουλα

Σκεφτείτε το λίγο: ο Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ, συγγραφέας του αστίλβωτου και νιτσεϊκώς υπερανθρώπινου Κόναν, αυτοκτόνησε την επομένη του θανάτου της… μαμάς του. Μήπως κρύβεται και πίσω από τους μύθους του μια παράξενη, απροσδιόριστη ευαισθησία; Οπως και να ‘χει, η ταινία που σκάρωσε ο Τζον Μίλιους το 1981 είχε βαθιά γνώση της ουσίας του Κόναν. Ως εκ τούτου, η μουσική του Πολυδούρη ήταν οπερατικώς επιβλητική και οι χαρακτήρες επικοινωνούσαν με δράσεις αντί για λέξεις (άντε και με μουγκρητά πού και πού). Δυστυχώς, όλα αυτά πάνε περίπατο στο φιλμ «Κόναν ο βάρβαρος» που σκηνοθέτησε φέτος ο Μάρκους Νίσπελ. Οπου αντί για σιωπές και το οποιοδήποτε δέος, έχουμε διαρκή βαβούρα, εφετζίδικη βία και ένα ηχητικό score που σου τρυπάει τ’ αυτιά. Σαν ακριβό επεισόδιο της Ζίνα! Χαμένη για τα καλά η μυσταγωγία και η δωρική γραφή του πρωτότυπου, φτερό στον άνεμο η όποια γήινη ευαισθησία κρυβόταν πίσω απ’ αυτήν.