Βόλεϊ στο Βατικανό!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μα είναι δυνατόν; Ενας Ποντίφικας που δεν θέλει να αναλάβει τα καθήκοντά του; Κι όμως, μπορεί να συμβεί, μας λέει ο πολύ αγαπητός κύριος Νάνι Μορέτι. Καθότι άνθρωπος κι αυτός. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Προσέξτε: η ταινία με κέρδισε. Εχω όμως κάποιες σοβαρές επιφυλάξεις, και θα σας εξηγήσω το γιατί.
Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει Πάπας; Η λατινική λέξη προκύπτει από την ελληνική «πατέρας». «Εχουμε Πάπα» λοιπόν, θα πει «έχουμε μπαμπά». Εναν μπαμπά που μας προστατεύει και μας οδηγεί. Ως εκ τούτου, μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς… για να κάνουμε λάθη! Να βυθιστούμε σε νερά παθιασμένα και μετά να συγχωρεθούμε!
Σε επίπεδο μάρκετινγκ δηλαδή, ο Χριστιανισμός αποδείχτηκε πολύ πιο έξυπνος απ’ όλες τις θρησκείες μαζί. Γιατί σου λέει, πιστέ, σου δίνω μεγάλη αβάντα: έχεις το ελεύθερο να ωριμάσεις, δηλαδή να βιώσεις εμπειρίες έντονες, να «λαθέψεις» – μα όταν τα κάνεις, φρόντισε να μας ενημερώσεις: εμείς θα σε λυτρώσουμε από τις ενοχές, κι εσύ, όπως θα φεύγεις ρίξε κάνα φράγκο στο παγκάρι.
Η ταινία του – άθεου – Νάνι Μορέτι ξεκινά από μια εξαίσια ιδέα: ο διάδοχος του Ρωμαιοκαθολικού Θρόνου (ένας υπέροχος Μισέλ Πικολί), εκλεγμένος από τον κλήρο, συνεπώς και από τον Θεό, αρνείται να αναλάβει τα καθήκοντά του. Παθαίνει κρίση πανικού! Και το Βατικανό προσλαμβάνει έναν ψυχολόγο για να τον «εξετάσει» (τον παίζει ο ίδιος ο Μορέτι).
Η πρώτη τους συνεδρία είναι σκέτη απόλαυση, ένα κομψοτέχνημα νευμάτων, ραφιναρισμένου χιούμορ και υπόκωφης μελαγχολίας. Σε μια φάση, ο ψυχολόγος στήνει παιχνίδι… βόλεϊ μέσα στο Βατικανό! Τους χωρίζει και σε ομάδες!
Ο δε Πάπας έμπλεος μιας εσωτερικής πάλης ανάμεσα στη θεία επιλογή και την ανθρώπινη άρνηση, αποδρά στους δρόμους της Ρώμης. Κατεβαίνει από τη «σκηνή» και γίνεται ένα με το «κοινό». Γνωρίζει από κοντά τους ανθρώπους για τους οποίους μέχρι τότε «πονούσε» εξ αποστάσεως.
Ωραίος ο ρόλος του Πάπα, σκέφτεται, αλλά μπορώ να τον αντέξω; Μόνο που κάπου εδώ αρχίζουν και διαφαίνονται ρωγμές στο όλο σύστημα. Γιατί, φίλτατε Νάνι, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά και σεντιμενταλιστικά όσο μας τα λες εδώ – και το χειρότερο είναι πως το ξέρεις κι εσύ αλλά κάνεις την πάπια! Είσαι καλός σκηνοθέτης και αυτά που λες, εννοείται πως μας συγκινούν.
Αλλά, ρε συ, το Βατικανό δεν είναι μια φυλακή γερόντων που ψάχνουν απεγνωσμένα αφορμή για να εκδηλώσουν τη καταπιεσμένη τους παιδικότητα. Είναι ένα θρησκευτικό κέντρο εξουσίας, διεφθαρμένο όπως και τα περισσότερα εξ αυτών. Εκτός κι αν η πρόθεσή σου ήταν να σκαρώσεις μια πλήρως απολιτική ταινία, βασισμένος στο μοτίβο της ενοχής και του βάρους των ευθυνών μας. Μέσα σε αυτό. Αλλά τότε, γιατί την τοποθετείς μέσα στο Βατικανό;
Google news
