Προσκήνιο

n Μανικά ταμένος στο χώρο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας ο Αρης Ρέτσος. Αλλά μέσα από ένα δικό του, σχεδόν αυτιστικό τρόπο: επιμένει σε μία μετρική εκφορά του κειμένου. Η οποία βέβαια ταυτίζεται με το αρχαιοελληνικό πρωτότυπο. Στην παράστασή του «Θρόνος Ατρειδών» (Φεστιβάλ Αθηνών / Ηρώδειο), μία ανισοσκελή σύνθεση αποσπασμάτων τραγωδιών _ κυρίως από την «Ορέστεια» του Αισχύλου _ με άξονα τους Ατρείδες, χρησιμοποίησε μεταφράσεις του Ιωάννου Γρυπάρη. Δύσκολο να εφαρμόσει μέσω μετάφρασης τη μέθοδό του και παράδοξο μία παράσταση που θέλει να κομίσει κάτι καινούργιο να χρησιμοποιεί κείμενα τόσο πεπαλαιωμένα. Η εμμονή του σκηνοθέτη οδήγησε τους καλούς ηθοποιούς σε ισοπέδωση: προσπάθεια, από άλλους, όπως, ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, επιτυχής, από άλλους ανεπιτυχής έως βεβιασμένη, να ακούγονται σαν Ρέτσος, λόγος που κατέληγε γρύλλισμα και πολύ συχνά κατέβαινε ακατανόητος στο κοίλον, παράδοξοι τονισμοί… Και όλο αυτό με μία όψη και ένα στήσιμο εντελώς ερασιτεχνικά.

n Μία σεβαστική προσέγγιση των τραγωδιών του Σοφοκλή «Τραχίνιες», «Αντιγόνη» και «Ηλέκτρα» έκανε ο Ουαζντί Μουαουάντ στην παράστασή του «Γυναίκες» (Φεστιβάλ Αθηνών / Ηρώδειο _ ένας χώρος που δεν βοήθησε το πολύωρο εγχείρημα). Ο εκ Γαλλίας λιβανέζος σκηνοθέτης σε έναν λιτό αλλά καλόγουστο σκηνικό χώρο διάβασε με σύγχρονο τρόπο αλλά χωρίς ακρότητες τις τρεις τραγωδίες. Το ενδιαφέρον αποτέλεσμα – σκηνές εξαιρετικές, κάποιες αδιάφορες και το ακατανόητο εύρημα η ηθοποιός που έπαιξε την Δηιάνειρα στις «Τραχίνιες» να παίξει και τον Ηρακλή – εκτόξευε η ροκ μουσική και τα τραγούδια του Μπερτράν Καντά και των συνεργατών του, εκτελεσμένα ζωντανά από τον ίδιον ως απόλυτα οργανικό στοιχείο της παράστασης.