Συσπείρωση χωρίς αποτέλεσμα

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος συμπληρώνει είκοσι χρόνια και έχει εξαντλήσει τους αντιπάλους – την Αθήνα και την Σπάρτη αλλά και τους συμμάχους τους. Η Αθήνα ειδικά έχει ήδη ζήσει την καταστροφή της Σικελικής Εκστρατείας και οι πολίτες βρίσκονται στα όριά τους.

Η Αθηναία Λυσιστράτη μαζεύει εκπροσώπους των γυναικών των εμπολέμων και καταστρώνει σχέδιο σατανικό που θα αναγκάσει τους άντρες να κάνουν ειρήνη: σεξουαλική αποχή! Οι γυναίκες διστάζουν να απόσχουν από τις ηδονές αλλά η αποφασιστικότητα της Λυσιστράτης και η προσχώρηση στο σχέδιο της Σπαρτιάτισσας Λαμπιτώς τις πείθουν. Δεύτερο σκέλος του σχεδίου, η κατάληψη, από τις γυναίκες επίσης, της Ακρόπολης: έτσι θα μπλοκάρουν την τροφοδότηση των πολεμικών επιχειρήσεων, μια κι εκεί στεγάζεται το δημόσιο ταμείο.

Οι γέροντες, που μόνον αυτοί, λόγω του πολέμου, έχουν απομείνει στην πόλη, μαζεύονται με πυρσούς για να κάψουν τις αντάρτισσες αλλά οι γερόντισσες, με σταμνιά γεμάτα νερό, τους αποκρούουν και η επιχείρηση γίνεται… μούσκεμα. Οπως ναυαγεί και η προσπάθεια ενός Πρόβουλου – μέλους της επιφορτισμένης με τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών επιτροπής – να επιτύχει, με ομάδα τοξοτών, τη σύλληψη των γυναικών. Πάντως, η αποχή έχει αρχίσει να τις κλονίζει και οι πρώτες… αποστασίες έχουν εκδηλωθεί. Με διάφορες προφάσεις. Η Λυσιστράτη όμως θα αναχαιτίσει τις επίορκες.

Για τους άντρες η αποχή έχει… σκληρότερα αποτελέσματα. Αφόρητη η κατάσταση… Αλλά οι γυναίκες επιμένουν. Η Μυρρίνη, για παράδειγμα, παρατρεχάμενη της Λυσιστράτης, όταν ο σύζυγός της, ο Κινησίας, έρχεται και την ικετεύει για μια γρήγορη συνεύρεση ώστε να… ανακουφιστεί, αφού τον τρελάνει με τα τσαλίμια της, τον παρατάει στα κρύα του λουτρού – σκηνή σπαρταριστή.

Στη Σπάρτη, τα ίδια και χειρότερα. Οι Σπαρτιάτες, μπρος στην ανάγκη, σύρονται, εκόντες άκοντες, σε διαπραγματεύσεις. Δύσκολες οι διαπραγματεύσεις, αλλά η Λυσιστράτη, ως διαιτητής, καταφέρνει να τις φέρει εις αίσιον πέρας με τη βοήθεια μιας λαχταριστής Συμφιλίωσης. Το ειρηνιστικό και ενωτικό κήρυγμά της κι ένα γλέντι κλείνουν την πάντα επίκαιρη «Λυσιστράτη» (411 π.Χ.) του Αριστοφάνη, άλλη μία ουτοπία του. Ακρως τολμηρή, ποιητική έως και συγκινητική: οι γυναίκες πέτυχαν την ειρήνη.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Θύμιος Καρακατσάνης, που έχει ανεβάσει άλλες δύο φορές την κωμωδία, επανήλθε σ’ αυτήν. Ακεφος και χωρίς έμπνευση. Ουσιαστικά επανέλαβε το ανέβασμα του 2009, πάνω στην πληθωρική μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη που αφειδώλευτα επιμένει στις κυριολεξίες, αλλά με διαφορετική διανομή.

Η παράσταση είναι στημένη με μια προχειρότητα, με μια μιζέρια – θλιβερά μισερός ο Χορός των γερόντων -, σχεδόν μετωπικά, με προβλήματα ρυθμών, με φτήνιες και ευκολίες και με προσθήκες ενίοτε ρατσιστικές ή που αγγίζουν το χυδαίο. Η άθλια ηχογράφηση – ή η φθαρμένη ηχητική μπάντα ή τα προβληματικά ηχητικά; – και τα πλέι μπακ θα πρέπει να θίγουν τον Γιάννη Μαρκόπουλο που υπογράφει τη μουσική. Την οποία έχει διδάξει ο Φρίξος Διονύσιος Μόρτζος και έχει χορογραφήσει, επίσης συμβατικά, ο Δημήτρης Παπάζογλου.

Η δουλειά της Ρένας Γεωργιάδου στα ψευτοναΐφ σκηνικά που θυμίζουν πλακιώτικη τουριστική ταβέρνα και στα αλλοπρόσαλλα κοστούμια δεν την τιμά.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η παράσταση διαθέτει μία εντυπωσιακή διανομή, μία πρωταγωνιστική συσπείρωση που μένει, όμως, αναξιοποίητη.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης, από τους σημαντικότερους και πιο εύπλαστους κωμικούς μας θεατρίνους – ένας Μεγάλος Παλιάτσος -, μοιάζει να έχει χάσει την ενέργειά του και να παίζει πια μηχανικά, με κάποιες εκλάμψεις.

Βρήκα διεκπεραιωτικό τον Γιώργο Κωνσταντίνου – Πρόβουλο και σε μία νότα τη Μυρρίνη του Βασίλη Τσιβιλίκα. Ικανοποιητική Κλεονίκη η Βάσια Τριφύλλη αλλά μόνο τον Κινησία του Γιώργου Παρτσαλάκη ξεχώρισα.

Αχρωμος ο Κωνσταντίνος Κυριακού που έχει αντικαταστήσει τον Κώστα Βουτσά ως Λαμπιτώ. Από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, στους οποίους δεν δίνονται και πολλές ευκαιρίες, η Θεοδώρα Βουτσά πιστεύω πως διαθέτει τάλαντο που δεν το χρησιμοποιεί σωστά.