Τα επικίνδυνα παιχνίδια του «φοιτητικού κινήματος»

Διά πυρός και… ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της ΝΔ, πέρασε ο νόμος-πλαίσιο του υπουργείου Παιδείας για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι έντονες πιέσεις από τη φοιτητική παράταξη προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προκειμένου να διατηρηθεί η ψήφος των φοιτητών στην ανάδειξη του πρύτανη, λίγο έλειψε να τορπιλίσει τη συναίνεση.

Προτού περάσει όμως μία ημέρα από την υπερψήφιση του νομοσχεδίου, η ΔΑΠ βρήκε σύμμαχο την ΠΑΣΠ – τη φοιτητική παράταξη που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα και οι δύο φοιτητικές παρατάξεις κινούνται στο πνεύμα της ανακοίνωσης-προειδοποίησης που είχε εκδώσει προ της ψήφισης η ΔΑΠ: «Ας μην ξεχνά η κυρία Διαμαντοπούλου πως αυτή την εβδομάδα οι σχολές “ανοίγουν” ξανά, και τώρα είναι που αρχίζουν όλα».

Στην ίδια ανακοίνωση, μάλιστα, η ΔΑΠ κατηγορούσε το υπουργείο Παιδείας και την κυβέρνηση ότι με τον νέο νόμο-πλαίσιο επιχειρεί να «κομματικοποιήσει τα πανεπιστήμια» και να διαλύσει «τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος».

Πάντως, όποιος έχει περάσει έστω και για λίγο από τα αμφιθέατρα, γνωρίζει καλά πόσο… ακομμάτιστα είναι σήμερα τα πανεπιστήμια, αλλά και τη «δυναμική» που έχει το «φοιτητικό κίνημα» τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Μια δυναμική που, με ευθύνη σχεδόν όλων των οργανωμένων φοιτητικών παρατάξεων, παραπέμπει περισσότερο σε διαδικασίες μπράβων της νύχτας, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, εξυπηρέτησης φίλων και συναλλαγών κάτω από το τραπέζι, ή και σε διοργάνωση φτηνών εκδρομών στη Μύκονο…

ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ. Το εύκολο θα ήταν να θυμίσει κανείς τη φαρσοκωμωδία των φοιτητικών εκλογών, όπου κάθε χρόνο εδώ και πάνω από μια 20ετία κερδίζουν όλοι και δεν χάνει κανείς, ή την αδυναμία συγκρότησης της ΕΦΕΕ εδώ και δεκαετίες, επειδή οι παρατάξεις τα σπάνε εντέχνως κάθε φορά για να μη φανεί ότι έχουν «μαγειρέψει» τα ποσοστά τους.

Ωστόσο, οι γνώστες των πραγμάτων μιλούν και για επικίνδυνα παιχνίδια. Για παράδειγμα, όταν το 2007 η τότε υπουργός Μαριέττα Γιαννάκου άλλαξε τον νόμο για τη συμμετοχή των φοιτητών στις διαδικασίες εκλογής πρυτάνεων, προέδρων και κοσμητόρων και καθιέρωσε την καθολική ψηφοφορία των φοιτητών, αυτό που έκανε το οργανωμένο «φοιτητικό κίνημα» ήταν να επιδοθεί σε ένα σίριαλ… αρπαγών καλπών!

Καθ’ όλο το 2008, σε δεκάδες τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ από την Κρήτη μέχρι τη Θράκη, με δράστες κυρίως φοιτητές ακροαριστερών παρατάξεων – αλλά όχι μόνο – οι μη οργανωμένοι φοιτητές εμποδίζονταν να ασκήσουν το πλέον δημοκρατικό τους δικαίωμα από μέλη παρατάξεων, που είτε τους έδιωχναν με το ζόρι είτε έκλεβαν κάποια στιγμή τις κάλπες, επειδή η καθολική ψηφοφορία τους χαλούσε τις ισορροπίες στις οποίες μέχρι τότε ήταν συνηθισμένοι. Αυτό καθώς μέχρι τότε οι φοιτητές δεν ψήφιζαν όλοι, αλλά μόνο οι αντιπρόσωποι που είχε κάθε παράταξη σε κάθε ίδρυμα βάσει των φοιτητικών εκλογών…

Και έκλεβαν κάλπες μόνο οι ακροαριστεροί; Το 2002, μια ομάδα περίπου 30 μελών της ΔΑΠ εισέβαλε στη Νομική Αθήνας, όπου γίνονταν εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών, και άρπαξαν την κάλπη. Γιατί; Επειδή το πανεπιστήμιο, σύμφωνα με αυτούς, είχε καταρτίσει το εκλεκτορικό σώμα χωρίς να συνυπολογίσει τη φοιτητική εκπροσώπηση. Τα αντίστοιχα έπραξε η ΠΑΣΠ το 2010 στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, έχοντας διάφορα αιτήματα για τα οποία προέκρινε ως δέουσα δημοκρατική αντίδραση την αρπαγή της κάλπης.

ΨΑΡΕΜΑ ΜΕΛΩΝ. Πέραν των τραμπουκισμών, η βασική λειτουργία των φοιτητικών παρατάξεων σε καιρό μαθημάτων περιορίζεται στο… ψάρεμα μελών. Κάθε χρόνο, όταν οι ανυποψίαστοι πριν από λίγο μαθητές και νυν επιτυχόντες των Πανελληνίων, φτάνουν στις σχολές για να εγγραφούν, το πρώτο που συναντούν είναι μερικούς χαμογελαστούς και πρόθυμους παλιούς, οι οποίοι ανιδιοτελώς θα τους προσφέρουν κάθε βοήθεια, με ελάχιστο αντίτιμο να τιμήσουν την παράταξη.

Συμπτωματικά, οι πιο δυνατές παρατάξεις, έχουν τις «άκρες» τους στις γραμματείες των σχολών, έτσι ώστε αποκτούν πρόσβαση στα στοιχεία των νέων φοιτητών και φροντίζουν να βοηθούν όσους δεν αρνηθούν να οργανωθούν σ’ αυτές, κάνοντας για λογαριασμό τους όλες τις αγγαρείες, όπως η διανομή πάσων, προγραμμάτων, σημειώσεων, θεμάτων «SOS», πληροφοριών, δικτύωσης. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σπανίως επικεφαλής παρατάξεων είναι ενεργοί φοιτητές. Οι περισσότεροι είναι οι λεγόμενοι «αιώνιοι».