Πρυτάνευσε… το συμφέρον της ΔΑΠ

Σκληρή επίθεση στις πελατειακές λογικές που επικρατούν στους χώρους των πανεπιστημίων έκανε ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στην ομιλία του κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τις αλλαγές στα πανεπιστήμια, ενώ εμμέσως πλην σαφώς έθεσε τη ΝΔ προ των ευθυνών της για την άρνησή της να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο.

«Σήμερα κρίνεται η βούλησή μας να κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα για να θεραπεύσουμε παθογένειες σε έναν χώρο εξαιρετικά ευαίσθητο για κάθε κοινωνία, στον χώρο της Παιδείας. Σήμερα κρίνεται η ειλικρίνεια των προθέσεων όλων μας όταν διακηρύττουμε ότι θέλουμε τις μεγάλες αλλαγές που θα διορθώσουν τα κακώς κείμενα του παρελθόντος», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός. Ο Γ. Παπανδρέου μίλησε για «τριαντάρηδες φοιτητοπατέρες που συναλλάσσονται με καθηγητές» και περιέγραψε το υπάρχον σύστημα λειτουργίας των πανεπιστημίων σαν «σοβιετικό μοντέλο κεντρικού σχεδιασμού, που δεν είναι ορθολογικός αλλά πελατειακός».

ΕΚΚΛΗΣΗ. Ο Γ. Παπανδρέου κάλεσε τους φοιτητές να συμμετάσχουν στον αγώνα για πανεπιστήμια που θα εγγυώνται την ελευθερία σκέψης και θα δίνουν πραγματικές ευκαιρίες στους νέους και τα κόμματα να στηρίξουν την προσπάθεια για το μέλλον της χώρας.Η διαδικασία εκλογής του πρύτανη, όμως, φαίνεται πως δυναμιτίζει την επιζητούμενη συναίνεση μεταξύ της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο νομοσχέδιο που ψηφίζεται σήμερα.

Στη ΝΔ, όλα δείχνουν ότι επικρατεί η σκληρή γραμμή που υπαγορεύεται και από τη γαλάζια κομματική νεολαία. Τα μετριοπαθή στελέχη του κόμματος που προέκριναν τη στήριξη των αλλαγών, χάνουν ακόμη μία εσωκομματική μάχη. Η επιμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παραμείνει η ανάδειξη του πρύτανη θέμα εκλογών στις οποίες θα συμμετέχουν οι πανεπιστημιακοί και οι φοιτητές – διαδικασία παρόμοια με τη σημερινή – ήταν βασικό σημείο αντιπαράθεσης στη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, παρότι η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου αποδέχθηκε εννέα αλλαγές στο νομοσχέδιο, που ικανοποιούν αιτήματα των πανεπιστημιακών και της αντιπολίτευσης. Η συζήτηση άρχισε σε κλίμα έντασης, με την υπουργό Παιδείας να τονίζει ότι η σύγκρουση δεν έγινε για το πανεπιστήμιο της γνώσης αλλά για το πανεπιστήμιο της εξουσίας και να κάνει λόγο για συζήτηση με χαρακτηριστικά απειλών και κραυγών αλλά και για «άθλια ψέματα» για σταμάτημα της κρατικής χρηματοδότησης και μετατροπής των πανεπιστημίων σε επιχειρήσεις, που έχουν στόχο να πυροδοτήσουν συγκρούσεις με τους φοιτητές. «Κάνω σαφές ότι τα πανεπιστήμια ανήκουν στον λαό, δεν ανήκουν σε καμία ομάδα από τις συνιστώσες τους. Η αναγέννηση και η έξοδος από αυτό που ζούμε δεν γίνεται με μικρές αλλαγές και μπαλώματα, πρέπει να πάμε σε ανατροπές. Οι ανατροπές έχουν κόστος, αξίζει όμως να τις κάνουμε, έστω και αν υπάρχει προσωπικό κόστος. Και το λέω αυτό γιατί με αντιμετωπίζουν ως μελλοθάνατη σε αυτό το υπουργείο. Μέχρι πότε θα υπάρχει υποκρισία; Το πρόβλημα δεν είναι οι φοιτητές, αλλά ότι το αρρωστημένο μοντέλο ψηφοθηρίας είχε μεταφερθεί στην καρδιά του πανεπιστημίου», είπε χαρακτηριστικά. Η υπουργός έφερε στη Βουλή ένα μεγάλο κουτί μέσα στο οποίο υπήρχαν οι περισσότερες από 900 σελίδες της νομοθεσίας για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που ίσχυαν έως τώρα. Το νομοσχέδιο που ψηφίζεται σήμερα δεν ξεπερνά τις 140.

Η ΕΝΣΤΑΣΗ. Ο εισηγητής της ΝΔ Αρης Σπηλιωτόπουλος επέμεινε ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη διάταξη περί του αυτοδιοίκητου των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων «καταστρατηγείται μέσα από διατάξεις όπως αυτή, που επιμένει ο πρύτανης να είναι στην ουσία διοριζόμενος και όχι αιρετός, όχι να εκλέγεται από τον φυσικό χώρο από τον οποίο προέρχεται». Επίσης, αναφέρθηκε σε διαφωνίες και παρατηρήσεις που έχουν εκφράσει κατά καιρούς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως οι κ.κ. Βούγιας, Καρτάλης και Κρεμαστινός. Πηγές του υπουργείου Παιδείας παρατηρούσαν πάντως ότι αυτή η επιμονή στο θέμα του πρύτανη από την πλευρά της ΝΔ δεν είναι και τόσο ανιδιοτελής, καθώς η φοιτητική της παράταξη ΔΑΠ θεωρεί ότι με την αλλαγή της διαδικασίας θα χάσει την επιρροή της στις διοικήσεις των ιδρυμάτων, την οποία έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό, παρά τη θέσπιση της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών το 2007 από τη Μαριέττα Γιαννάκου.