ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Αρχαίοι ελληνοσύροι μάγοι

Πριν από περίπου ένα μήνα, η κ. Παπαρήγα επισήμαινε στον κ. Παπανδρέου πως, αν συνεχίσει έτσι, στο τέλος θα το πιστέψει και ο ίδιος πως έσωσε την Ευρώπη. Ηταν οι ημέρες γύρω από τη συνάντηση της 21ης Ιουλίου και η Ελλάδα είχε διαπρέψει στο πανευρωπαϊκό τζάμπορι. Ηταν ο πρόσκοπος που είδε πρώτος το τέρας του δάσους, πάλεψε μαζί του, έδειξε τις πληγές και τις χαρακιές τα απαίσια νύχια του οποίου κατάφεραν στο πρόσωπό του με αποτέλεσμα να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της προσκοπικής αλληλεγγύης.

Ημασταν εθνικώς υπερήφανοι, μείον κάτι μέτρα του Μεσοπρόθεσμου, τους αδούλωτους ταξιτζήδες και την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση, όταν όμως έχεις δει το τέρας οι κόμποι δεν πτοούν το προσκοπικό σου φρόνημα. Ενα μήνα μετά, οι κόμποι υπερίσχυσαν της προσκοπικής αλληλεγγύης: οι Φινλανδοί είπαν πως το τέρας είναι μεν τέρας αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις, τους άκουσαν οι Ολλανδοί και ζήλεψαν και η Ελλάδα έμεινε με τις πληγές, τις χαρακιές και τα νέα μέτρα που θα προστεθούν στα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου.

Εν τω μεταξύ όμως ένας νέος αγώνας είχε αρχίσει, αγώνας που θύμιζε λιγότερο τζάμπορι και περισσότερο συνέλευση φοιτητών τη δεκαετία του εβδομήντα, τότε που τσακώνονταν οι παρατάξεις ποια πρώτη θα ανατρέψει τον καπιταλισμό, ποια πρώτη θα αλώσει το κράτος της αντίδρασης και ποια πρώτη θα είναι πρώτη. Ηταν η εβδομάδα του ευρωομόλογου, κάπου ανάμεσα στους αδούλωτους ταξιτζήδες και την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση. Η κυβέρνηση κατηγορούσε τη ΝΔ ότι «προσπαθεί με εμφανή αγωνία να καρπωθεί την πατρότητα της ιδέας του ευρωομόλογου, για την έκδοση του οποίου ο Πρωθυπουργός αγωνίζεται διεθνώς επί δύο χρόνια». Η ΝΔ απαντούσε πως «ο κόσμος ξέρει ποιος αγωνίζεται και ποιος λέει ναι σε όλα», ο δε κ. Σαμαράς ζητούσε ψυχραιμία από τους ευρωπαίους συντηρητικούς ηγέτες γιατί τους έβρισκε εκνευρισμένους. Δεν εισακούστηκε όμως και το ευρωομόλογο δεν έγινε. Παρ’ όλα αυτά, η φοιτητική συνέλευση διαλύθηκε με τη συνείδησή της ήσυχη γιατί είχε κάνει το καθήκον της: όταν αμιλλάσαι για την πρωτιά το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία.

Και τώρα απορείς εσύ, αναγνώστη, τι θα βρουν για να διασκεδάσουν την πλήξη σου τις επόμενες εβδομάδες. Υπάρχει το μεγάλο εθνικό ζήτημα της ΔΕΘ. Υπάρχει όμως και κάτι καλύτερο. Είναι το δημοψήφισμα που προανήγγειλε ο κ. Καστανίδης. Δημοψήφισμα για ποιο λόγο; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η πλατωνική ιδέα του δημοψηφίσματος, που κάνει και το τζάμπορι και τις φοιτητικές συνελεύσεις να μοιάζουν με τις παροδικές αγάπες των καλοκαιριών της εφηβείας μας.

Και για όσους αναρωτιούνται πώς λέγεται όλο αυτό το πράγμα, τους ενημερώνω πως αυτό το «πράγμα» λέγεται «πολιτική ζωή της χώρας». Είναι η σκηνή όπου δραστηριοποιείται ο θίασος των επιλέκτων, αυτών που ψάχνουν στα κιτάπια τους τις συνταγές των «αρχαίων ελληνοσύρων μάγων» για να βρουν το απόσταγμα που τη «μικρή μας κάμαρη θα επαναφέρει», όπως περίπου έλεγε και ο ποιητής.