ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Για ψάρι στην παραλιακή

Δεκαπενταύγουστος, τα περισσότερα μαγαζιά έχουν κατεβάσει ρολά. Πάλι καλά που βρίσκουμε αραιά και πού κανένα περίπτερο για τσιγάρα, σκέφτεται. Μας έχει υποσχεθεί ταβερνάκι και ξάφνου του έρχεται η επιφοίτηση. Ηταν ένα μικρό στον Πειραιά που έβγαζε τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο. Ωραίο ψάρι. Είχε να πάει από τον χειμώνα. Τηλεφωνεί περιχαρής να κλείσει. «Για το καλοκαίρι έχουμε μεταφερθεί στην παραλιακή», του λένε. Κάνει την κράτησή του και αναλογίζεται πως παρά την κρίση πρέπει να έχουν πάει καλά οι δουλειές. Γιατί όχι; Είχε ωραίους μεζέδες. Αν και αντιλαμβάνεται πως ξινίζουμε λίγο στο άκουσμα της διεύθυνσης, σπεύδει να διαφημίσει τον ειδυλλιακό χώρο. Τι για τον παφλασμό των κυμάτων που είναι σε απόσταση αναπνοής μας είπε, τι για τις σανίδες του ξύλου πάνω στην άμμο που θυμίζουν νησί.

Καθώς φτάνουμε τρίβει τα μάτια του. Και εμείς κουνάμε το κεφάλι μας θέλοντας απεγνωσμένα να φωνάξουμε το πάντα εκνευριστικό: «Σ’ τα λέγαμε!». Γεμάτα τραπέζια. Σε απόσταση «μπουζουκιών» το ένα από το άλλο. Σερβιτόροι που εμφανίζονται κατόπιν έγγραφης αιτήσεως. Μια μοντέλα προβιβασθείσα σε μετρ με ύφος χιλίων Πάρις Χίλτον παρακαλεί τον ήδη στριμωγμένο πελάτη να πάει την καρέκλα του λίγο πιο μέσα για να περνάει ο κόσμος. Δεσποινίδες με μίνι που ισορροπούν μετά βίας πάνω στα δωδεκάποντα – λαμέ κατά προτίμηση – πέδιλά τους. Τριαντάρηδες με βερμούδα οι οποίοι κατεβαίνουν από τα roadster ωσάν να κάνουν χάρη στον κόσμο που περπατούν ανάμεσά του. Porsche παρκαρισμένες πρώτο τραπέζι πίστα. Στο χώμα. Σαρδέλα προς 15 ευρώ. Γιατί είναι, λέει, φιλεταρισμένη. Μέσος όρος αναμονής στην ουρά της εισόδου, περί το μισάωρο. Παρά ταύτα οι ορδές περιμένουν υπομονετικά για ένα φιλικό νεύμα του πορτιέρη. Το μόνο που του υπενθύμισε ότι ζει στην εποχή των αλλεπάλληλων μνημονίων ήταν η απόδειξη που του έκοψε ο παρκαδόρος. Στοίχημα, είπε φεύγοντας – και συμφωνήσαμε όλοι -, ότι και το φθινόπωρο του «σουβλακίου με 23% ΦΠΑ» η εικόνα στην παραλιακή θα είναι ίδια;