Οι τηλε-ευαγγελιστές και το Κίνημα του Τσαγιού

Η περίπτωση των ΗΠΑ αποδεικνύει, πάντως, ότι ο διαχωρισμός Εκκλησίας – Κράτους δεν σημαίνει αυτόματα και μηδενική επιρροή της θρησκείας στα πολιτικά πράγματα. Η αμερικανική κοινωνία, παραδοσιακά θρησκευόμενη, πορευόταν με τον ευαγγελικό προτεσταντισμό από τον 19ο αιώνα, αλλά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν τη δεκαετία του ’60 καθώς τα νέα κινήματα κλόνισαν τη χριστιανική ηθική. Ομως η μεγάλη συντηρητική επανάσταση έγινε τη δεκαετία του ’80 με τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Τότε γνώρισαν άνθηση οι ευαγγελικές εκκλησίες και οι τηλε-ευαγγελιστές. Την τελική ώθηση, όμως, για την επανείσοδο των ευαγγελικών και φονταμενταλιστών προτεσταντών στα αμερικανικά πολιτικά πράγματα έδωσε η κυβέρνηση Κάρτερ το 1978, όταν αποφάσισε να καταργήσει το καθεστώς της φοροαπαλλαγής για τις μη κερδοσκοπικές δραστηριότητες και τους απείλησε οικονομικά.

Την τιμητική της είχε η είσοδος της θρησκείας στα πολιτικά πράγματα επί ημερών Τζορτζ Μπους του νεώτερου, ο οποίος, άλλωστε, δήλωνε μετανοημένος χριστιανός, ενώ σάλο είχε προκαλέσει το 2005 η πληροφορία ότι προχώρησε στον βομβαρδισμό του Ιράκ ακούγοντας τη «φωνή του Θεού». Μπορεί ο Λευκός Οίκος να είχε διαψεύσει τότε την επίμαχη πληροφορία, αλλά δεν αποτελούσε μυστικό ότι τις μέρες που ο Μπους καθόταν στο Οβάλ Γραφείο, στο παρασκήνιο των κέντρων λήψεως αποφάσεων πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτιζαν αμφιλεγόμενα πρόσωπα υπερσυντηρητικών θρησκευτικών κύκλων.

Στις μέρες μας, το νεοσυντηρητικό ρεύμα εκφράζει το Tea Party, ένα συνονθύλευμα λαϊκισμού, αντιδραστικότητας και θρησκευτικής Δεξιάς. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο στις ΗΠΑ. Το Κίνημα του Τσαγιού ξεκίνησε μια νύχτα του Δεκέμβρη του 1773, όταν μερικές δεκάδες άνδρες, μεταμφιεσμένοι σε Ινδιάνους επιβιβάστηκαν πειρατικά σε εμπορικά πλοία στη Βοστώνη και κατέστρεψαν 342 κιβώτια τσαγιού ως αντίδραση για τους φόρους που επέβαλε η βρετανική Βουλή. Απαρχή του σύγχρονου Κινήματος του Τσαγιού θεωρείται ο Φεβρουάριος του 2009, όταν οικονομικός αναλυτής του CNBC φώναξε on air από το Σικάγο ότι έπρεπε να δημιουργηθεί ένα νέο Κίνημα του Τσαγιού ως αντίδραση στο πακέτο διάσωσης της αμερικανικής οικονομίας που προωθούσε ο Ομπάμα και για το οποίο, σύμφωνα με τους συντηρητικούς, δεν έπρεπε να πληρώσει ο αμερικανός φορολογούμενος. Με σημαία την αντίδραση σε μεγαλύτερες ομοσπονδιακές δαπάνες, τις φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους και στόχο το ψαλίδισμα των εξουσιών του προέδρου, Ρεπουμπλικανοί και ομοϊδεάτες ανεξάρτητοι που στηρίζουν το κίνημα έστησαν ένα παναμερικανικό δίκτυο και συνέβαλαν τα μέγιστα στην περσινή ήττα των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές.