Οι παλιοροκάδες δίνουν ραντεβού στα δικαστήρια

Σε μια εποχή που η δισκογραφία προσπαθεί να βρει τις νέες της ισορροπίες αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του Ιντερνετ, νέα βόμβα βρίσκεται προ των πυλών και απειλεί (κυρίως) τα μεγάλα δισκογραφικά λέιμπελ. Σύμφωνα με έναν αμερικανικό νόμο του 1978 για τα πνευματικά δικαιώματα, οι καλλιτέχνες που «πούλησαν» τον εαυτό τους στις δισκογραφικές έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν πίσω τα πνευματικά τους δικαιώματα, μετά το πέρασμα 35 ετών. Το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να ακολουθήσουν την προβλεπόμενη νομική διαδικασία και να καταγγείλουν τη σύμβαση δύο χρόνια πριν από τη συμπλήρωση της 35ετίας.

Η ημερομηνία του deadline αυτού έχει κινητοποιήσει πολλούς «ηλικιωμένους» σταρ του ροκ, όπως οι Μπομπ Ντίλαν, Τομ Πέτι, Μπράιαν Ανταμς, Τομ Γουέιτς και Κρις Κριστόφερσον, οι οποίοι ήδη έχουν καταγγείλει τις συμβάσεις τους ζητώντας να πάρουν πίσω τα δικαιώματά τους. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που είναι έτοιμοι να αρχίσουν τη μάχη.

Οι πρώτες… τουφεκιές προήλθαν από τον δικηγόρο Κένεθ Αμπντού από τη Μινεσότα, που εκπροσωπεί τον Στίβεν Γκρίνμπεργκ και το κλασικό ντίσκο κομμάτι του «Funky Town». «Ενημέρωσα τον Στίβεν», έλεγε, «ότι αυτό είναι μια μεγάλη ευκαιρία και αποφασίσαμε να καταθέσουμε το 2006 μια καταγγελία σύμβασης κατά της Universal. Η εταιρεία ούτε που ήξερε τι ήταν αυτό».

Η Ενωση Δισκογραφικών Εταιρειών της Αμερικής (RIAA), με έδρα της την Ουάσιγκτον, προσπαθεί να αντικρούσει τις ενέργειες των καλλιτεχνών. Λέγεται ότι είναι έτοιμοι να ισχυριστούν ότι οι δίσκοι είναι συμβάσεις έργου, ότι οι μουσικοί ήταν επί της ουσίας υπάλληλοι, οπότε το αποτέλεσμα της εργασίας τους ανήκει στην εταιρεία.

Τι λέει η άλλη πλευρά; Ο Στιβ Γκόρντον, δικηγόρος ειδικευμένος στη σόου μπιζ, διατείνεται ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει αυτή η ερμηνεία: «Γινόταν η δουλειά σε χώρους της εταιρείας; Υπήρχε απεσταλμένος της που επέβλεπε τη διαδικασία; Είχε ο καλλιτέχνης ασφάλεια υγείας; Παρακρατούνταν φόρος; Καμία απ’ αυτές τις προϋποθέσεις δεν ίσχυε στη σχέση καλλιτέχνη – δισκογραφικής εταιρείας, οπότε δεν στέκει ο ισχυρισμός».

Ο Γκρεγκ Εβελιν, δικηγόρος με έδρα του τη Νέα Ορλεάνη, προσθέτει μία ακόμα παράμετρο στο θέμα: «Οι περισσότεροι καλλιτέχνες δεν ήταν μόνοι τους όταν ηχογραφούσαν. Είχαν παραγωγούς, μουσικούς, τραγουδιστές που έκαναν φωνητικά – όλοι αυτοί μπορεί να δικαιούνται κομμάτι από τα δικαιώματα».