Ξυπνά ο εφιάλτης του Μπρίξτον

Στην Ιστορία έμεινε ως Ματωμένο Σάββατο. Στις 11 Απριλίου του 1981, μια φτωχογειτονιά του Νότιου Λονδίνου μετατρέπεται σε πεδίο σκληρής σύγκρουσης ανάμεσα σε περίπου 5.000 μετανάστες από την Αφρική και την Καραϊβική και την αστυνομία. Το φιτίλι στο Μπρίξτον, πάντως, είχε ανάψει μερικούς μήνες πριν.

Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς ένας εμπρησμός πίσω από τον οποίο φαίνεται ότι κρύβονταν ρατσιστικά κίνητρα στοίχισε τη ζωή σε μια ομάδα νέων παιδιών από την Αφρική. Η αστυνομία κατηγορήθηκε ότι κουκούλωσε την υπόθεση. Τον Μάρτιο, μια διαδήλωση υπό την ονομασία Ημέρα Δράσης του Μαύρου Λαού κατέληξε σε κυνηγητό με την αστυνομία. Στις αρχές Απριλίου οι δυνάμεις της τάξης ξεκίνησαν επιχείρηση κατά του εγκλήματος. Περισσότεροι από χίλιοι μετανάστες ελέγχθηκαν μέσα σε πέντε μέρες και εκατό από αυτούς συνελήφθησαν.

Η αφορμή για το μεγαλύτερο ξέσπασμα βίας που είχε γνωρίσει το μεταπολεμικό Λονδίνο δόθηκε στις 10 Απριλίου. Το ρολόι έδειχνε 5.15 όταν μια αστυνομική περιπολία εντόπισε έναν νεαρό μαύρο να τρέχει κυνηγημένος από συμμορία. Οι αστυνομικοί σταμάτησαν τον νεαρό. Λεγόταν Μάικλ Μπέιλι, έφερε ένα βαθύ τραύμα από μαχαίρι και αιμορραγούσε. Το πλήθος που συγκεντρώθηκε άρχισε να κατηγορεί τους αστυνομικούς ότι καθυστερούσαν να καλέσουν τις πρώτες βοήθειες. Ο Μάικλ Μπέιλι μεταφέρθηκε τελικά στο νοσοκομείο. Αλλά η φήμη ότι η αστυνομία τον είχε αφήσει να πεθάνει μεταφέρθηκε με αστραπιαία ταχύτητα από στόμα σε στόμα. Περίπου 200 κάτοικοι της περιοχής, λευκοί και μαύροι, συγκεντρώθηκαν στο σημείο για να διαμαρτυρηθούν.

Η αστυνομία απάντησε με νέες ενισχύσεις. Την επομένη, τα 200 άτομα είχαν γίνει 5.000. Ο πόλεμος είχε κηρυχθεί. Και ο απολογισμός ήταν βαρύς. Περισσότεροι από 320 άτομα τραυματίστηκαν (οι 280 ήταν αστυνομικοί), περισσότερα από εκατό οχήματα τυλίχτηκαν στις φλόγες (56 της αστυνομίας), περίπου 150 κτίρια υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές (τα 50 από αυτά κάηκαν). Τα ξημερώματα της Κυριακής, στους δρόμους κυκλοφορούσαν μόνο αστυνομικοί. Και την επομένη, η Μάργκαρετ Θάτσερ έμεινε πιστή στο πνεύμα που χαρακτήρισε τα έντεκα χρόνια της πρωθυπουργίας της: «Τίποτα, μα τίποτα δεν δικαιολογεί αυτό που συνέβη» δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης, αρνούμενη ότι το 55% της ανεργίας ανάμεσα στους νεαρούς μαύρους μπορεί να ήταν ένας από τους λόγους. «Κανένας δεν μπορεί να συγχωρήσει τη βία. Αυτοί ήταν εγκληματίες, εγκληματίες…».