ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ H πάπισσα τέλει αγκάπη

Αν και αφρατούλα περπατά με περισσή χάρη στα βότσαλα. Η ξανθιά βαμμένη αλογοουρά της πηγαίνει πέρα δώθε. «Αγκάπηηηηηηη!» του φωνάζει. Τα χέρια της σχηματίζουν με σκέρτσο μια νοητή μπουρού. Η «αγκάπη» κολυμπά προς το μέρος της. Βγαίνει αργά από τη θάλασσα – ένεκα το βότσαλο – και την πλησιάζει λάγνα. Μαγιό σλιπάκι με ρίγα μπλε και λευκή. Χρυσή καδένα στον λαιμό. Την αρπάζει από τη μέση και τη σφίγγει πάνω του λέγοντάς της γλυκόλογα σε σπαστά ελληνικά.

«Εγκώ του λέω κολυμπήσουμε μέκρι κόκκινο μπαλόνι. Ποτέ ντεν κάνει χάρη», παραπονιέται ύστερα από λίγο, ενώ τον βλέπει να ξανασκίζει τα κύματα. Στη σχετική επίπληξη αργότερα, αυτός θα απαντήσει: «Μέκρι πλυντήριο έκει η κυρία σπίτι. Της πήρα εγκώ. Κι έκουμε κι αμάξι». Οποιαδήποτε προσπάθεια για την ανάγνωση της «Πάπισσας Ιωάννας» «στο αυθεντικό κείμενο του 1866» – που λέει και το εξώφυλλο – καθίσταται αδύνατη. Ωστόσο, το μπάνιο στην ίδια παραλία μαζί τους αποδεικνύεται εξίσου διαφωτιστικό. Ο Ρουμάνος της ιστορίας δεν υπενθυμίζει απλώς στη βουλγάρα σύντροφό του «τον αληθή επί της γης προορισμόν της γυναικός». Εχουν μεταφράσει τον έρωτα τους στα ελληνικά και κυνηγούν το Greek Dream στο νησί. Παρ’ ότι νέοι, φρέσκοι και μετανάστες, έμοιαζαν με απολιθώματα της Ελλάδας μιας άλλη εποχής. Προ μεταμοντέρνου σχεδίου Μάρσαλ. Τότε που αρχίζαμε να παίρνουμε Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα…