ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Fashion police στη Χοζοβιώτισσα

Η άνοδος για τη μονή είναι κοπιαστική, αλλά αξίζει τον κόπο. Τριακόσια πενήντα σκαλοπάτια, έχοντας μπροστά σου την επιβλητική βυζαντινή εκκλησία χτισμένη μέσα στον βράχο και στα δεξιά σου το απίστευτο γαλάζιο του Αιγαίου. Την Παναγιά τη Χοζοβιώτισσα την έχτισαν, λέει, οι κάτοικοι της Αμοργού για να τιμήσουν μια εικόνα που ήρθε μόνη της μέσα σε μια βάρκα όπου την τοποθέτησε μια γυναίκα από το Χόζοβο της Παλαιστίνης την εποχή της Εικονομαχίας. Συγκινητικό παραμύθι, μαγικό τοπίο, κάνεις και γυμναστική. Φτάνοντας πάνω, σε υποδέχεται μια ταμπέλα όπου γράφει ότι απαγορεύεται η είσοδος με «απρεπή ενδυμασία». Δηλαδή άνδρες με σορτς, γυναίκες με παντελόνι. Επιπλέον, «η μονή δεν διαθέτει πλέον ενδύματα». Δύσκολα τα πράγματα. Οι γυναίκες είναι μάλλον ΟΚ, αλλά η δική μου βερμούδα είναι άραγε ευπρεπής; Κάνω να μπω, αλλά δύο αποφασισμένα αγόρια της αστυνομίας των ηθών με εμποδίζουν. Πρέπει να φορέσω ένα από τα παντελόνια κάπου πέντε νούμερα μεγαλύτερα, που τελικά «διατίθενται», ο ηγούμενος αποφάσισε να μην εξαντλήσει την αυστηρότητά του. Οι σκηνές είναι κωμικές, οι τουρίστες μάλλον το διασκεδάζουν, εγώ καθόλου, μπαίνω κρατώντας το παντελόνι για να μην πέσει, οι επόπτες με κοιτάζουν αυστηρά, η Μυρτώ πρέπει να δέσει καλύτερα το σεντόνι γύρω από τη μέση, ίσως να φαίνεται μια ιδέα σάρκας.

Και στον Αϊ – Γιώργη, στην Κωνσταντινούπολη, υποχρεώνουν τις γυναίκες να φορέσουν μαντίλα, παρατηρεί μια φίλη, το ίδιο συμβαίνει και στην Τεχεράνη, μα για κάποιον περίεργο λόγο δεν με παρηγορεί αυτή η σκέψη. Οχι επειδή πίστεψα ποτέ ότι έχει γίνει διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους στην Ελλάδα, αλλά να, αν ένας ηγούμενος μπορεί να αποφασίζει πόσα εκατοστά γυμνής γάμπας συνιστούν «απρέπεια», γιατί να μην είναι ελεύθερος να απαγορεύει, ας πούμε, εντελώς την είσοδο στις γυναίκες; Ή στους γκέι;

Θαύμασα τη μονή, έφαγα το λουκουμάκι μου, κι όταν άκουσα τον εγχώριο φιλόσοφο να λέει ότι «η θρησκεία είναι ψυχολογική ασθένεια και η Ορθοδοξία θεραπεία», μου ήρθε να σκάσω στα γέλια.